My Dreams and Passions...

cold storage

2011-08-11T04:42:00.001-07:00

നഗരത്തില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു cold storage ആണ് "frostees".

മീനും മാംസവും ഫ്രോസന്‍ ആയി കിട്ടുന്ന ഈ കടയുടെ പരസ്യ വാചകം ഇങ്ങനെ.

"Frostees... Food at its freshest".
കാലം പോകുന്ന ഒരു പോക്കേ ... cold storage കടകളിലാണത്രേ ഇപ്പോള്‍ ഏറ്റവും ഫ്രഷ്‌ ആയ ഫുഡ്‌ ലഭിക്കുന്നത്!

സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കിങ്ങ് ????

2011-07-11T04:59:00.001-07:00

ഓര്‍ക്കുട്ട് , ഫേസ്ബുക്ക്‌ ഇനി ഗൂഗിള്‍ പ്ലസ്സും!

പഴയ സുഹൃത്ത്‌ സഖിയെ ഓര്‍ക്കുട്ടില്‍ കണ്ടു മുട്ടിയപ്പോള്‍ ആഹ്ലാദം തോന്നി. സ്ക്രാപ്പ് ചെയ്തു.

ഫേസ് ബുക്കില്‍ ഔപചാരികതയുടെ പുറത്ത് "ആഡ്" ചെയ്തു.

ഗൂഗിള്‍ പ്ലസ്സില്‍ സഖിക്ക് ക്ഷണവും നല്‍കി.

ഒടുവില്‍ സഖിയെ ഇന്നലെ അപ്രതീക്ഷിതമായി നേരിട്ട് കണ്ടപ്പോള്‍ വിഷയ ദാരിദ്ര്യം! ഒന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല! തിരക്കഭിനയിച്ച് എത്രയും വേഗം സംഭാഷണം നിര്‍ത്താന്‍ വെമ്പല്‍ കൊള്ളുന്നത്‌ ഞാനറിഞ്ഞു!

നിങ്ങളെന്നെ ഫെമിനിസ്റ്റ് ആക്കല്ലേ...

2011-07-01T00:42:00.001-07:00

സന്ദര്‍ഭം : ടി. വി.യില്‍ ഒരു പരിപാടി . അതിലെ അതിഥി ഒരു എഴുത്തുകാരി . യാത്രാ വിവരണങ്ങള്‍ എഴുതുന്ന ഒരു ഭര്‍ത്താവ് മരിച്ച സ്ത്രീയാണ് അവര്‍ .
പ്രേക്ഷകന്‍ : കണ്ടില്ലേ, ഭര്‍ത്താവ് മരിച്ചപ്പോള്‍ ജീവിതം ആഘോഷിക്കാന്‍ ഇറങ്ങി തിരിച്ചിരിക്കുകയാ ..

അതീവ രഹസ്യം!

2011-06-28T08:30:00.000-07:00

തീയ്യതി: ജൂണ്‍ 27:
ഏഷ്യാനെറ്റ്‌ ന്യൂസ്‌: തിരുവനന്തപുരം പത്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തില്‍, രഹസ്യ അറകള്‍ തുറന്നു പരിശോധിക്കുന്നു.
പരിശോധന അതീവ രഹസ്യ സ്വഭാവത്തോടെ!

തീയ്യതി: ജൂണ്‍ 28:
ഏഷ്യാനെറ്റ്‌ ന്യൂസ്: തിരുവനന്തപുരം പത്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തില്‍, രഹസ്യ അറകള്‍ തുറന്നുള്ള പരിശോധന തുടരുന്നു. കണ്ടു കിട്ടിയത് അമൂല്ല്യ രത്നങ്ങള്‍ ആഭരണങ്ങള്‍ !!!

ഞാന്‍ തന്നെ ഹേതു

2011-01-26T10:48:00.000-08:00

രണ്ടു ദിവസം മുമ്പ് വന്ന ഒരു എസ്. എം. എസ്. ആണ് ഈ പോസ്റ്റിനുള്ള ആധാരം. ആ എസ്. എം. എസ്. ഇങ്ങനെ വായിക്കാം:
“For the first time in history of mankind, NEEDS, COMFORTS AND LUXURIES are being sold at the same price – onion @Rs.65, Petrol @ Rs.65 and Beer @ Rs.65

മാറി വരുന്ന സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥകള്‍ അവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ. അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും പറയാന്‍ എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ, ഒന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട് – ഞാനും, എന്റെ മാന്യ സുഹൃത്തുക്കളും അടങ്ങിയ ഈ സമൂഹം ഒരു പരിധി വരെ സാധാരണ ജനം ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നതിനുത്തരവാദികളല്ലേ? എന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തില്‍ നിന്നോ, എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നോ കടം കൊണ്ട ചില സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ ഞാനിവിടെ കുറിച്ചിടുകയാണ്. പലരും ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലോ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലോ ശ്രദ്ധിച്ചു കാണാം..

രംഗം 1:
പശ്ചാത്തലം: സ്ഥിരം പച്ചക്കറി വാങ്ങുന്ന പച്ചക്കറിക്കട.
ഒരു പച്ചക്കറിയുടെയോ, പഴ വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെയോ വില എവിടെയും എഴുതി വച്ചിട്ടില്ല. വീട്ടിലേക്കു സ്ഥിരം പച്ചക്കറി വാങ്ങിക്കുന്നത് എന്റെ കേട്ട്യോനാണ്. ഈ ദിവസം ഞാന്‍ കൂടെ പോയി എന്ന് മാത്രം. അത് കൊണ്ട് തന്നെ, അത് വേണോ, ഇത് വേണോ എന്നതിന് ങാ.. ങീ.. എന്ന് മറുപടി പറയുന്നതല്ലാതെ കാര്യമായി ഞാനൊന്നും ചെയ്യുന്നില്ല. ചുറ്റുമുള്ളവരെ വായി നോക്കി നില്‍ക്കുന്നതല്ലാതെ. സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങിയ ശേഷം, അണ്ണന്‍ (എന്റെ കേട്ട്യോനെ ഞാന്‍ അങ്ങനെയാണ് "സ്നേഹത്തോടെ"(?) വിളിക്കുന്നത്‌) കടക്കാരന് ഒരു നോട്ടെടുത്ത് കൊടുക്കുന്നു. കടക്കാരന്‍ ബാക്കി കൊടുക്കുന്നു. എത്രയായി എന്ന ചോദ്യമോ ബില്ലോ ഒന്നുമില്ല. സാമാന്യം തിരക്കുള്ള കടയില്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ വായില്‍ നോക്കി നിന്നത് കൊണ്ട് എനിക്കൊരു കാര്യം മനസ്സിലായി – എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ തന്നെ. ആര്‍ക്കും വിലയറിയേണ്ട!

പച്ചക്കറികളുമായി തിരികെ നടക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അണ്ണനോട് ചോദിച്ചു, “അണ്ണോ ഈ സാധങ്ങളുടെ വിലയൊക്കെ നമ്മള്‍ ചോദിച്ചില്ലെങ്കില്‍ അയാള്‍ നമ്മളെ പറ്റിക്കില്ലേ?”

അണ്ണന്‍: “നമ്മള്‍ അയാളുടെ സ്ഥിരം കസ്റ്റമര്‍ അല്ലെ? അയാള്‍ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല”.
ഞാന്‍: “ഹ്മം.. സ്ഥിരമായത് കൊണ്ട് തന്നെ അയാള്‍ക്ക്‌ അറിയാം അണ്ണന്‍ വിലയൊന്നും ചോദിക്കില്ലാന്നു. അതോണ്ട് തന്നെ അണ്ണനെ അയാള് മുതലെടുക്കും, അണ്ണാ..”
അണ്ണന്‍: “അയാള് എന്നെ പറ്റിച്ചാല്‍ അയാള്‍ക്കുള്ളത് ദൈവം കൊടുക്കും”
ഞാന്‍: “ങേ”?? (ഇതെന്തു ലോജിക്കാ...” (മനസ്സില്‍)

കൂടുതല്‍ കുടുംബ കലഹത്തിന്റെ വിശേഷങ്ങള്‍ ഇതൊരു ബ്ലോഗ്‌ ആയത് കൊണ്ട് ഇവിടെ എഴുതുന്നില്ല. ഒരു ഉത്തമ ഭാര്യയായി എന്നെ സങ്കല്‍പ്പിച്ചു ഞാന്‍ മൌനം പാലിച്ചു എന്ന് നിങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കൂ..

രംഗം 2:
പശ്ചാത്തലം: പഴയ പച്ചക്കറി കട തന്നെ:
അണ്ണന്‍ രണ്ടു സാധങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് അന്ന് വാങ്ങിച്ചത്. കടയിലെ കടക്കാരന്റെ ഭാര്യയാണ് ഇന്ന് രംഗ പ്രവേശനം നടത്തിയത്. വിടര്‍ന്ന ചിരിയോടെ സാധങ്ങള്‍ എന്റെ കയ്യില്‍ ആ സ്ത്രീ വച്ച് തന്നു. അണ്ണന്‍ കൊടുത്ത കാശിന്റെ ബാക്കി അണ്ണന്റെ കയ്യിലും കൊടുത്തു.
അണ്ണന്‍: “പോവാം” (കാശോന്നെണ്ണി നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ പോക്കെറ്റിലിട്ടു കൊണ്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു.
പത്തിന്റെ രണ്ടു നോട്ടുകളാണ് അവര്‍ കൊടുത്തതെന്ന് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
ഞാന്‍: “ഒരു മിനുട്ട് നിക്കൂ.. അണ്ണാ..”
ഞാന്‍: “എത്രയായി” എന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി വിടാതെ തന്നെ കടക്കാരിയോടു അവരുടെ ഭാഷയില്‍ ചോദിച്ചു.
കടക്കാരി: “എഴുപതു”.
ഞാന്‍: ബാക്കി തന്നത്, ഇരുപതു ആണല്ലോ?
കടക്കാരി: “ഓ.. ആണോ? തെറ്റിപ്പോയതാ കേട്ടോ”. എന്നിട്ടും കള്ളത്തരം പിടിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ യാതൊരു ഭാവമാറ്റവും ആ മുഖത്ത് പ്രകടിപ്പിക്കാതെ അവര്‍ പറഞ്ഞു.

കടയില്‍ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അണ്ണനോട് ചോദിച്ചു – “അണ്ണാ.. കണ്ടോ? ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലായോ. അവര്‍ അണ്ണനെ പറ്റിക്കുന്നുണ്ടെന്നു"?
അണ്ണന്‍: മണ്ടീ.. അവര്‍ക്കിന്നു ശരിക്കും തെറ്റ് പറ്റിയതായിരിക്കും. സാധാരണ ആരെങ്കിലും എന്നെ പറ്റിക്കുമെന്ന് തോന്നിയാല്‍ എന്റെ മനസ്സ് പറയും, “ദേ ഇയാള് നിന്നെ പറ്റിക്കാന്‍ പോകുകയാണെന്ന്. ദൈവം എനിക്കങ്ങനെ ഒരു കഴിവ് തന്നിട്ടുണ്ട് അത് കൊണ്ട് ആര്‍ക്കും എന്നെ പറ്റിക്കാന്‍ പറ്റില്ല.”!!!!
ഞാന്‍: “ഹ്മം.. “
അണ്ണന്‍: പറ്റിച്ചാല്‍ അയാള്‍ക്കുള്ളത് ദൈവം കൊടുക്കും.
ഞാന്‍: ഓ..... എനിക്ക് പ്രാന്തായീ...

രംഗം 3:
രംഗം രണ്ടിലെ കടയിലെ ഭാഗം ഒരിക്കല്‍ കൂടി മറ്റൊരു ദിവസം ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെട്ടു.!!!!!

ഇനി എന്റെ അണ്ണന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന്‌ ഒരല്‍പം ന്യായീകരണം:
അണ്ണന് പറയാന്‍ ന്യായീകരനങ്ങളുണ്ട്: “Time is money” എന്ന ലൈഫ് സ്റ്റൈല്‍ ആണ് പലപ്പോഴും ഞങ്ങള്‍ക്ക് അണ്ണന്റെ ന്യായീകരണം മനസ്സിലാകും. ഞങ്ങളുടെ ജീവിത രീതിയില്‍ പച്ചക്കറിയുടെ വില റിസര്‍ച്ച് ചെയ്തു നോക്കി സാധനം വാങ്ങിക്കുന്നത് നടപ്പുള്ള കാര്യമല്ല എന്ന് അണ്ണന്‍ പറയുന്നത് സത്യമാണ്: അതെന്തോ ആകട്ടെ.

എന്ത് ന്യായീകരണം പറഞ്ഞാലും ഇത്തരം അശ്രദ്ധമായ കാര്യങ്ങള്‍ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സ്വഭാവമാകുമ്പോള്‍ സമൂഹത്തിലെ മറ്റുള്ളവരെയും ഇവ ബാധിക്കുന്നു എന്നത് ശരിയല്ലേ?

കരയിലെക്കൊരു കടല്‍ ദൂരം.

2011-01-18T22:20:00.003-08:00

മേരിക്കുണ്ടൊരു കുഞ്ഞാട് കാണാന്‍ പോയത് രണ്ടാഴ്ച മുമ്പാണ്. എല്‍സമ്മയെയും, പ്രാഞ്ചിയേട്ടനെയും കണ്ട ശേഷം "ഇലക്ട്ര" യെ കുറെ കാത്തിരുന്നു. ഈ നഗരത്തില്‍ "ഇലക്ട്ര" വരാത്തതോ, ഞാന്‍ അറിയാതെ പോയതോ എന്നറിയില്ല. എന്തായാലും കാണാന്‍ പറ്റിയില്ല. പകരം, പേര് കൊണ്ടും ട്രേയിലര്‍ കൊണ്ടും "കരയിലെക്കൊരു കടല്‍ ദൂരം" എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ചു. "മേരിക്കുണ്ടൊരു കുഞ്ഞാട്" പ്രദര്‍ശനത്തിനെത്തിയ അതേ സമയത്തായിരുന്നു കരയിലെക്കൊരു കടല്‍ ദൂരവും ഈ നഗരത്തില്‍ പ്രദര്‍ശനത്തിനെത്തിയത്. ട്രേയിലര്‍ കണ്ടാല്‍ തന്നെ എനിക്കിഷ്ടപ്പെടുന്ന പടമാണോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു കഴിവുണ്ടെന്ന് ഞാന്‍ ഇത്രയും കാലം സ്വയം അഹങ്കരിച്ചിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് ട്രെയിലെര്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി സീരിയസ് സിനിമകളെ (ബുദ്ധി ജീവി സിനിമകളെ അല്ല) ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന എനിക്ക് ഇത് ഇഷ്ടപ്പെടും, പക്ഷെ, എന്റെ മറുപകുതിക്കു ഇത് കണ്ടിരിക്കാനാവില്ലാ എന്ന്. അങ്ങനെയാണ് മേരിയെ കാണാന്‍ ഇറങ്ങി തിരിച്ചത്.

നഗരത്തിലെ ടിക്കറ്റ്‌ ചാര്‍ജുകള്‍ ഒന്നിന് ഇരുന്നൂറും, ഇരുന്നൂറ്റമ്പതും കടക്കുന്ന സാഹചര്യത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വല്ല്യ ഒരു ആശ്വാസമാണ് അടുത്തുള്ള ഒരു ആംഫി തീയെറ്റര്‍ - ടിക്കെറ്റൊന്നിനു പതിനഞ്ചു രൂപ. ഹാവൂ എന്തൊരു പൊട്ട സിനിമ അവിടെ കണ്ടാലും സാധാരണ ഗതിയില്‍ ഒരു മനോവിഷമവും ഉണ്ടാവാറില്ല! "കരയിലെക്കൊരു കടല്‍ ദൂരം" പക്ഷെ എന്റെ പല വിശ്വാസങ്ങളെയും തെറ്റിച്ചു. ട്രേയിലര്‍ എന്നാല്‍ വെറുമൊരു മാര്‍ക്കെറ്റിംഗ് തന്ത്രം മാത്രമാണ്! അത് വച്ചു ഒരു സിനിമയെ വിലയിരുത്താന്‍ കഴിയുമെന്ന വിചാരം തെറ്റാണ്! ഇത്തവണ പഠിച്ച ആദ്യത്തെ പാഠം! ഫ്രീ ആയി കണ്ടാലും ഒരു തല്ലിപ്പൊളി സിനിമ മുഴുവന്‍ കണ്ടിരിക്കാനുള്ള ക്ഷമ ഇനി എനിക്കില്ല എന്ന രണ്ടാമത്തെ പാഠവും ഈ സിനിമയാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കി തന്നത്!

"അന്ന് 'കുഞ്ഞാടിന്' പകരം ഇതെങ്ങാനും നീ എന്നെ ഇരുന്നൂറ്റിയമ്പത് അമ്പതു രൂപേടെ ടിക്കറ്റില്‍ കാണിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ - ഹും... അപ്പോള്‍ കാണാമായിരുന്നു" എന്ന കെട്ട്യോന്റെ കളിയാക്കലിനോട് ഒരു വിഡ്ഢിച്ചിരിയോടെ മാത്രമേ പ്രതികരിക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു..

ഒരു പാട് ഡോക്ക്യുമെന്‍ററികള്‍ സ്വന്തം പേരില്‍ കുറിച്ചിട്ട സജി മങ്കര ഈ ചിത്രം കൊണ്ട് എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്നു അദ്ദേഹത്തിനെങ്കിലും മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടോ എന്ന് സംശയം! സിനിമയിലെ രണ്ട് മൂന്നു കാര്യങ്ങള്‍ എടുത്തു പറയേണ്ടതാണ്. പ്രേക്ഷകരെ ഇടവേള കഴിഞ്ഞും സീറ്റില്‍ ഇരുത്താന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ച ഘടകങ്ങള്‍ അത് തന്നെയാവണം.
ഒന്ന്: സിനിമയുടെ തുടക്കം - ഒരു കൊച്ചു ബാലന് തറവാട്ടു ദേവി നല്ല നാളെയെ കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ഒരു രംഗത്തിന്റെ ചിത്രീകരണം - ലക്ഷ്മി ശര്‍മ്മയാണ് ദേവിയായി എത്തുന്നത്‌.
രണ്ട്: പലതവണ കണ്ടതെങ്കിലും, ഒരു പഴയ കാല കോളേജ് പ്രണയം ഒരു കവിത പോലെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന രീതി. ഇന്ദ്രനും, ധന്യ മേരിയും പഴയ കാല പ്രണയത്തെ തീര്‍ച്ചയായും നന്നായി തന്നെ അവതരിപ്പിച്ചു.
മൂന്നു: ഇടവേളയ്ക്കു തൊട്ടു മുന്‍പിലെ സസ്പെന്‍സ്! (അനാവശ്യമെങ്കിലും, അര്‍ത്ഥമില്ലാത്തതെങ്കിലും!)

മംതാ മോഹന്‍ദാസ്‌ ഇന്നും "മയൂഖം" സിനിമയില്‍ നിന്നു ഒട്ടും വളര്‍ന്നിട്ടില്ല. മലയാളത്തിന്റെ ശാപമാണ് ഇത്തരം നടിമാര്‍ എന്ന് തോന്നുന്നു. പാസ്സെഞ്ചര്‍ പോലുള്ള കഥാ പാത്രങ്ങള്‍ ഭംഗിയായി ചെയ്യാന്‍ മാത്രമേ മംതക്ക് ഇന്നും കഴിവുള്ളൂ. തീരെ വേര്‍സാറ്റൈല്‍ അല്ലാത്ത ഒരു നടിയാണ് താനെന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിയിക്കുന്ന പോലെ. അല്ലെങ്കിലും ഒരു ക്ലാസിക്കല്‍ നര്‍ത്തകിയുടെ വേഷത്തിലേക്ക് മംതയെ കാസറ്റ്‌ ചെയ്തവരെ പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ. ഒരു പാവ കളി പോലെയാണ് ആദ്യത്തെ തന്റെ സീനില്‍ മംത ക്ലാസിക്കല്‍ നൃത്തം അവതരിപ്പിക്കുന്നത്‌! മെട്രോ നഗരത്തില്‍ വളര്‍ന്ന മലയാളി എന്നൊരു കാരണം മാത്രം പറഞ്ഞ്‌ മംതയുടെ ഡയലോഗ് ഡെലിവറിയെ ഇനിയും മലയാളി സഹിക്കണോ? മറ്റൊരാളെ വച്ചു മംത ഡബ് ചെയ്യിക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. മോഡേണ്‍ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്ക് തനിമയോടെ ഡബ് ചെയ്യാന്‍ കഴിവുള്ള ഏതെങ്കിലും ആര്‍ടിസ്റ്റ് ഇന്ന് മലയാളത്തിലുണ്ടോ എന്നും സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

സിനിമയിലെ പല സംഭവങ്ങളും മലയാളത്തില്‍ കണ്ടു പഴകിയ പ്രമേയങ്ങള്‍ തന്നെയായിരുന്നു. അതില്‍ മറ്റൊന്നാണ് എഴുത്തു കാരന്‍ അനൂപും (ഇന്ദ്രജിത്ത്) ഭാര്യയും തമ്മിലുള്ള പോരുത്തമില്ലായ്മ. "അവള്‍ക്കിത് വരെ എന്നെ മനസ്സിലായിട്ടില്ല, എനിക്ക് അവളെയും"! എത്ര തവണ മലയാളി ഇത് കേട്ടിരിക്കുന്നു. "മനസ്സിലാക്കാന്‍ പറ്റിയിട്ടില്ല" എന്ന ഒറ്റ കാരണത്താല്‍ മറ്റൊരു സ്ത്രീയുമായി ബന്ധം പുലര്‍ത്തുന്ന ഭര്‍ത്താവും! കണ്ടിട്ടും, അവതരിപ്പിച്ചിട്ടും മലയാളിക്കിനിയും മടുത്തില്ലേ ഇത്?

ഇനിയുമൊരു സംശയം - തറവാട്ടു ദേവിക്ക് ഒരു ശൃംഗാര ഭാവം - അതെന്തിനായിരുന്നോ എന്തോ?

എഴുതാന്‍ കുറവുകള്‍ മാത്രമേ ഉള്ളൂ.. ഇനി ഒന്ന് ഉപസംഹരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കട്ടെ. സിനിമയുടെ അവസാനം മംത മോഹന്‍ദാസിന്റെ ഒരു ഡയലോഗ് ഉണ്ട് - "അനൂ... എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാവുന്നില്ല" എന്ന്. ഒരു കോറസ് ആയി പ്രേക്ഷകരും അത് തന്നെ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നത് കേട്ടു - "ഞങ്ങള്‍ക്കും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല" എന്ന്. കോമഡി സിനെമയല്ലെങ്കിലും ഈ ചോരുസ്സിനു പിന്നാലെ പ്രേക്ഷകര്‍ ഒന്നടങ്കം പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് കേട്ടു! (പതിനഞ്ചു രൂപ ടിക്കറ്റിന്റെ സിനിമ ആയതു കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ പോലെ വേറെയും ഒരുപാട് പ്രേക്ഷകര്‍ മണ്ടന്മാരാകാന്‍ വന്നിരുന്നു.) സിനിമയെ കുറിച്ച് ഒറ്റ വാചകത്തില്‍ പറയാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ പറയും - "ആളെ വിഡ്ഢിയാക്കാനൊരു ഒരു സിനിമ". ഒരു പക്ഷെ മോഹന്‍ലാലോ മമ്മൂട്ടിയോ അഭിനയിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ബുദ്ധി ജീവികള്‍ ഒരു അവാര്‍ഡും കൊടുത്തേനെ ഈ സിനിമക്ക്!

മേരിക്കുണ്ടൊരു കുഞ്ഞാട്

2011-01-08T05:30:00.001-08:00

മോര്‍ണിംഗ് ബെല്‍ ന്യൂസിനായി എഴുതിയത്.

മേരിക്കുണ്ടൊരു കുഞ്ഞാട് കാണാന്‍ തീരുമാനിച്ചത് എന്റെ മറു പകുതിയുടെ അഭിരുചിക്കനുസരിച്ചാണ്. കോമഡിയും, ദിലീപും ഒക്കെ അങ്ങേരുടെ ഒരു വീക്നെസ് ആണ്.
ദിലീപ് ഷാഫി കൂട്ടുകെട്ടിന്റെതാണ് "കല്യാണ രാമന്‍ " എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ധൈര്യമായി കാണാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. പിന്നെ 3 പ്രാവശ്യം തീയ്യറ്ററില്‍ തന്നെ കണ്ട ചോക്ലേറ്റ് ഉം ഷാഫിയുടെ ചിത്രമായിരുന്നല്ലോ? ഷാഫിയുടെ തന്നെ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു പുലിവാല്‍ക്കല്ല്യാണം, വണ്‍മാന്‍ഷോ തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങള്‍ എന്ന് "കുഞ്ഞാട്" കാണാന്‍ തീരുമാനിച്ചപ്പോള്‍ ഭാഗ്യത്തിന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. സ്വന്തം ചിത്രങ്ങളായ വണ്‍മാന്‍ഷോ, പുലിവാല്‍ക്കല്ല്യാണം എന്ന ചിത്രങ്ങളെക്കാള്‍ നിലവാര പുലര്‍ത്തിയതും, എന്നാല്‍ "കല്യാണ രാമന്‍ ", "ചോക്ലേറ്റ്" തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളെക്കാള്‍ നിലവാരം കുറഞ്ഞതുമായ ഒരു ചിത്രമാണ് "കുഞ്ഞാട്" എന്ന് വേണമെങ്കില്‍ പറയാം.

ഒറ്റ വാക്ക്യത്തില്‍ വിവരിച്ചാല്‍ "ഒരു (എബവ്) ആവറേജ് ടൈം പാസ്‌ കോമഡി ചിത്രം" എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാം. സംവിധായകന്‍ എന്ന നിലയില്‍ തുടങ്ങിയിടത്ത് തന്നെയാണോ ഷാഫി ഇപ്പോഴും നില്‍ക്കുന്നത് എന്ന് തോന്നി. :( വിനായ പ്രസാദിനെ മണിചിത്രത്താഴിന് ശേഷം ആദ്യമായിട്ടാണ് വലിയ സ്ക്രീനില്‍ ഒരു റോളില്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. ദിലീപ് സൂപ്പര്‍ താര പദവി വേണ്ടെന്നു വച്ചോ? വേഷ വിധാനങ്ങളിലും, ആകാരത്തിലും ഒക്കെ ഒരു സാധാരണ ദിലീപിനെ മാത്രമാണ് ഈ ചിത്രത്തിലൂടെ കാണാന്‍ കഴിയുന്നത്‌. എങ്കിലും ദിലീപിന്റെ സ്ഥിരം നായികമാരില്‍ ഒരാളായ ഭാവന നാട്ടിന്‍ പുറത്ത്കാരിയെങ്കിലും ഒരു ഇടവക പ്രമാണിയുടെ മകള്‍ തന്നെ! ഇന്നസെന്റും, വിജയരാഘവനും, ഷാഫി ചിത്രങ്ങളിലെ ഒരു അവിഭാജ്യ ഘടകമായ സലിം കുമാറും തങ്ങളുടെ വേഷങ്ങളെ ശ്രദ്ധേയമാക്കി. എടുത്തു പറയേണ്ടത് ബിജു മേനോന്റെ റോള്‍ ആണ്. ഇടവേളകളില്‍ കിട്ടുന്ന റോളുകള്‍ എല്ലായിപ്പോഴത്തെയും പോലെ ആ നടന്‍ ഭംഗിയാക്കുക തന്നെ ചെയ്തു.

കണ്ട് പഴകിയ തമാശകളില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി പൊട്ടിച്ചിരിപ്പിക്കുന്ന രംഗങ്ങള്‍ ഈ ചിത്രത്തിലും മിക്കവാറും ഷാഫി ചിത്രങ്ങളിലുമെന്ന പോലെ ഈ ചിത്രത്തിലുമുണ്ട്. നീട്ടിവലിച്ചു പഴയ പല്ലവി തന്നെ ചൊല്ലുന്ന ഒരു ക്ലൈമാക്സ് ബിജു മേനോന്റെ കഥാപാത്രത്തിന് നല്‍കാതെ പോയത് ഒരു നല്ല കാര്യം. ക്ലൈമാക്സ് തുടങ്ങിയത് സിനിമ അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണോ എന്ന് എപ്പോഴോ തോന്നി പോയി. എവിടെയൊക്കെയോ ഒരു മിസ്മാച്. തന്റെ സിനിമകളുടെ ഒരു സ്ഥിരം സാനിധ്യമായ സലിം കുമാറിന് അഭിനയ സാധ്യത ഉള്ള ഒരു വേഷം കൊടുക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണോ ക്ലൈമാക്സിനു മുമ്പില്‍ ഒരു ട്രാജഡി കഥ അവതരിപ്പിച്ചതെന്നറിയില്ല. അതും പക്ഷെ അനാവശ്യമായിരുന്നു. മനസ്സില്‍ തട്ടാതെ പോയ ഒരു ട്രാജഡി സീന്‍ ആയിരുന്നു അതും!

ധൈര്യമില്ലാത്ത ഒരു നായകന്‍റെ കഥ ഇനിയും കൂടുതല്‍ നന്നാക്കാമായിരുന്നു. ഇന്നച്ചന്റെയും, വിനായ പ്രസാദിന്റെയും പഴയ കഥ പോലും അങ്ങനെ തന്നെ തോന്നിപ്പിച്ചു. പൊട്ടിച്ചിരിക്കാന്‍ സാധ്യത എന്ത് കൊണ്ടും ഉള്ള ഒരു പഴങ്കഥ തന്നെയായിരുന്നു അതും. പക്ഷെ, തീയ്യറ്ററില്‍ അധികം ചിരി ഉയര്‍ന്നു കേട്ടില്ല. എന്തായാലും, ഒരാഴ്ചക്ക് ശേഷവും ഹൌസ് ഫുള്‍ ആയി ഓടിയ ചിത്രം കൂടുതല്‍ വിശകലനങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ കാണാന്‍ പറ്റിയ ഒരു ചിത്രമാണ് എന്ന് പറയാമെന്നു തോന്നുന്നു.

സുധാ മൂര്‍ത്തി - ഒരു രേഖാചിത്രം

2010-12-28T21:36:00.001-08:00

ആരോ തുറന്നു വച്ച ഒരു വെബ്‌ പേജിന്റെ വലതു ഭാഗത്തുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചിത്രം എന്നെ പെട്ടെന്ന് ആകര്‍ഷിച്ചു. മനസ്സ് പറഞ്ഞു - ഇതവരാണ് ... സുധാ മൂര്‍ത്തി! അമ്പതു വയസ്സിനു മുകളില്‍ പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ആ സ്ത്രീയുടെ മനസ്സിന്റെ യുവത്വവും, അവര്‍ ഇന്ന് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സദ്‌വൃത്തികളില്‍ കണ്ടെത്തുന്ന സംതൃപ്തിയും,ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നുതിര്‍ന്നു വരുന്ന പുഞ്ചിരിയില്‍ തെളിഞ്ഞു കാണാം. അവരുടെ പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിക്കുന്ന ഏതൊരാള്‍ക്കും തിരിച്ചറിയാവുന്നതാണ് അവരുടെ മനസിന്റെ യുവത്വവും ആത്മവിശ്വാസവും. ഒരിക്കല്‍ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും ആ ഫോട്ടോ എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞത് ആ മുഖത്ത് അവരുടെ പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ചില ലക്ഷണങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞു കണ്ടത് കൊണ്ടാകാം.

ഇന്ത്യന്‍ കോര്‍പ്പറേറ്റ് ലോകത്ത് സുധാ മൂര്‍ത്തി എന്നാ പേര് സുപരിചിതമാണ്. പക്ഷെ ഒരു വ്യക്തിയെന്ന നിലയില്‍ ഈ പേരിനു കോര്‍പ്പറേറ്റ് ലോകത്തിന് പുറത്താണ് കൂടുതല്‍ പ്രാധാന്യമെങ്കിലും അവിടെ അതര്‍ഹിക്കുന്ന പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് സംശയം. പലരും ബഹുമാനത്തോടെ ആ പേര് പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്കും തോന്നിയിരുന്നു ഇന്‍ഫോസിസ് എന്ന കോര്‍പ്പറേറ്റ് ഭീമന്റെ കോ-ഫൗണ്ടര്‍ എന്‍. ആര്‍. നാരായണ മൂര്‍ത്തിയുടെ ഭാര്യയെന്ന പദം അലങ്കരിക്കുന്ന സ്ത്രീക്ക് എന്തിനാണിത്ര പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നതെന്ന് - അവരുടെ തന്നെ ഒരു ആത്മകഥാ കുറിപ്പ് ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ കണ്ടെത്തും വരെ. സുധാ മൂര്‍ത്തിയെ കുറിച്ചറിയാന്‍ അവര്‍ തന്നെ എഴുതിയ ലേഖനങ്ങളും, പുസ്തകങ്ങളും വായിക്കേണ്ടി വന്നു എന്നതാണ് ഒരു ദു:ഖകരമായ സത്യം. സുധാ മൂര്‍ത്തിയുടെ പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ ഞാന്‍ കണ്ട ഒരു രേഖാ ചിത്രം ഇവിടെ ഒന്ന് വരച്ചെടുക്കുവാനുള്ള ഒരു ശ്രമമാണ് ഈ ലേഖനം.

ഒരു മാതൃകാ അധ്യാപിക, എഴുത്ത്കാരി എന്നതിലുമുപരി അവര്‍ മറ്റു പലതുമാണ്. എന്‍. ആര്‍. എന്റെ "intellectual revolution പരമാവധി ഇന്ത്യയുടെ വളര്‍ച്ചക്കായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തണം" എന്ന സ്വപ്നം സാക്ഷാത്ക്കരിക്കാന്‍ സ്വന്തം കരിയര്‍ ഒരു ഘട്ടത്തിലെങ്കിലും ഉപേക്ഷിച്ച സ്ത്രീ. പിന്നീട് ഇന്‍ഫോസിസ് ഫൌണ്ടേഷന്‍ എന്ന ചാരിറ്റബിള്‍ ട്രസ്റ്റിന്റെ ചുക്കാന്‍ പിടിക്കാന്‍ തന്നെക്കാള്‍ അനുയോജ്യയായ മറ്റൊരാള്‍ ഇല്ലെന്നു തെളിയിച്ച സ്ത്രീ. കുടുംബം, കരിയര്‍, വ്യക്തിത്വം, സാഹിത്യം, സാമൂഹിക പ്രവര്‍ത്തനം എന്നീ മേഖലകളില്‍ എല്ലാം ജയം മാത്രം വരിച്ച പ്രതിഭ. ഈ ജയങ്ങള്‍ക്ക് തുണയായത് അവരുടെ സ്വഭാവ സവിശേഷത തന്നെയെന്നു തീര്‍ത്തു പറയാം.

സുധാ മൂര്‍ത്തിയുടെ പുസ്തകങ്ങള്‍:
"How I taught my grand mother to read", The old man and his god, Wise and Otherwise, തുടങ്ങിയ അനുഭവക്കുറിപ്പുകളും ലേഖനങ്ങളും, Gently falls the Bakula, Mahashweta, Dollar Bahu തുടങ്ങിയ നോവലുകളാണ് സുധാ മൂര്‍ത്തിയുടെ പുസ്തകങ്ങള്‍. വളരെ ലളിതമായ ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിലാണ് ഇവയൊക്കെ രചിച്ചിരിക്കുന്നത്. മാതൃഭാഷയായ കന്നഡയിലും അവര്‍ എഴുതുന്നുണ്ട്. സാഹിത്യപരമായി, ഉയര്‍ന്ന നിലവാരത്തിലുള്ള പുസ്തകങ്ങളോടൊപ്പം കിടനില്‍ക്കാന്‍ കഴിയില്ലെങ്കിലും കാലിക പ്രസക്തവും, സാമൂഹിക പ്രസക്തവുമായ വിഷയങ്ങളാണ് അവരുടെ എഴുത്തിന് ആധാരം. ഇടക്കെങ്കിലും ശ്രദ്ധയില്‍ പെടുന്ന വെറും പരദൂഷണത്തിന്റെ നിലവാരം മാത്രം തോന്നിക്കുന്ന ലേഖനങ്ങളും, ആവര്‍ത്തന വിരസമായ ശൈലിയും കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. "ഞാന്‍ സത്യസന്ധനല്ല. സത്യസന്ധത എന്നൊന്നില്ല. സദാചാരത്തിലും എനിക്ക് വിശ്വാസമില്ല. അത്തരക്കാര്‍ കപട മനോഭാവക്കാരാണ്. ഞാന്‍ അത്തരക്കാരനല്ല. എന്റെ ഉള്ളിലെ അസത്യങ്ങളെ ഞാന്‍ തുറന്നു പറയുന്നു." എന്ന് സമര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും, നിലവിലുള്ള സദാചാരത്തെയും, സംസ്കാരത്തെയും വെല്ലുവിളിക്കുകയും ചെയ്യാന്‍ ചങ്കുറപ്പ് (?) കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ മാത്രമാണ് എഴുത്തുകാര്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ബുദ്ധി ജീവികള്‍ എന്ന് ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിനു തെറ്റായ ധാരണയുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. അത്തരം എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് ഒരു കനത്ത വെല്ലുവിളിയും മാതൃകയുമാണ് സുധാമൂര്‍ത്തി. സ്കൂള്‍ തലത്തില്‍ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ ഇവരുടേത് പോലുള്ള പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിച്ചു വളരണമെന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.

Old Man and his God, Wise and Otherwise, How I taught my grand mother to read തുടങ്ങിയ പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ സുധാ മൂര്‍ത്തിയെന്ന വ്യക്തിയെ നമുക്ക് കൂടുതല്‍ അടുത്തറിയാം. അവരുടെ ബാല്യവും, കൌമാരവും, യൌവ്വനവും, പ്രണയവും, മാതൃത്വവും, സാമൂഹ്യ പ്രവര്‍ത്തനവുമൊക്കെ ഒരു ഡയറിക്കുറിപ്പിലെന്ന പോലെ ഈ പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ വായിച്ചെടുക്കാം. സാമൂഹ്യ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കിടയിലും, യാത്രകള്‍ക്കിടയിലും, കണ്ടു മുട്ടിയ പലതരം ആളുകളെ കുറിച്ച് പുസ്തകങ്ങളില്‍ അവര്‍ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചുറ്റും നടക്കുന്ന ചെറിയ അസത്യങ്ങള്‍ പോലും അവരെ അലട്ടുന്നു. ഇന്‍ഫോസിസ് ഫൌണ്ടേഷന്‍ നല്‍കുന്ന സഹായങ്ങള്‍ മുതലെടുക്കാന്‍ ചിലര്‍ കാണിക്കുന്ന കള്ളത്തരങ്ങള്‍, അവ ലഭിച്ചവര്‍ ഒരല്‍പം പോലും നന്ദി കാണിക്കാതെ പോകുന്ന സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍, സഹായങ്ങള്‍ക്ക് അര്‍ഹാരായിട്ടും കൂടുതല്‍ അര്‍ഹരായവര്‍ക്ക് വഴിമാറി കൊടുത്തവര്‍ - തുടങ്ങിയവയെ കുറിച്ചാണ് കൂടുതലും എഴുതി കണ്ടത്. പല ലേഖനങ്ങളും നമ്മുടെ കണ്ണുകള്‍ തുറപ്പിക്കുന്നവയാണ്.

Mahaswetha, Gently falls the Bakula എന്നീ നോവലുകളില്‍ ഇന്നത്തെ സ്ത്രീയാണ് നായിക. വളരെ സാധാരണ കുടുംബത്തില്‍ നിന്ന് ‍സ്വപ്രയത്നം കൊണ്ട് വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ സ്ത്രീ. കുടുംബം കഴിഞ്ഞിട്ടേ അവള്‍ക്കു മറ്റൊന്നുള്ളൂ. എന്നിട്ടും അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ദുര്‍ഘടമായ സാഹചര്യങ്ങളില്‍ പുരുഷന്‍ അവള്‍ ആഗ്രഹിച്ച സ്നേഹമോ, പരിചരണമോ നല്‍കാന്‍ മറന്നു പോകുന്നു. കര്‍മ്മോത്സുകരായ പുരുഷന്മാര്‍ എല്ലാവരും ഇങ്ങനെയാണോ? പുരുഷന്‍ ഒരു നിര്‍വ്വികാര ജീവിയാണെന്ന് പലവട്ടം പറയാന്‍ തോന്നി. അതോ John Gray പറഞ്ഞ പോലെ "Men are from mars ഉം, women are from venus ഉം" ആയിപ്പോയത് കൊണ്ട് എനിക്ക് തോന്നിപ്പോയതാണോ ഇത്? കഥകളിലെ പല ഘട്ടങ്ങളിലും പുരുഷന്‍ സ്ത്രീ ആഗ്രഹിച്ച പരിചരണമോ സ്നേഹമോ നല്‍കിയിരുന്നെങ്കില്‍ അവരുടെ ജീവിതം മറ്റൊന്നായേനെ എന്ന് തോന്നി. സ്ത്രീ കഥാ പാത്രങ്ങള്‍ക്കാണ് പ്രാധാന്യമെങ്കിലും പുരുഷന്മാരും വായിച്ചിരിക്കേണ്ട ഒരു പുസ്തകമാണ് "Gently falls the Bakula യും, Mahaswetha യും." മഹാശ്വേത എന്ന നോവല്‍ വായിച്ച ഒരു പുരുഷന്‍ വെള്ളപ്പാണ്ട് പിടിപെട്ട ഒരു സ്ത്രീക്ക് ജീവിതം കൊടുത്ത ഒരു അനുഭവകഥ കൂടി "Wise and otherwise" ഇല്‍ വായിച്ച ഒരോര്‍മ. "Gently falls the Bakula" കോര്‍പ്പറേറ്റ് ലോകത്തെ ഉയര്‍ച്ചയില്‍ കൈ വരുന്ന സമ്പന്നതയും, അധികാരവും കണ്ടു ഭ്രമിച്ചപ്പോള്‍ സ്വന്തം ഭാര്യയെ മറന്നു പോകുന്ന ഒരു ഭര്‍ത്താവിന്റെ കൂടി കഥയാണ്. ആ നോവലില്‍ എവിടെയൊക്കെയോ സുധാ മൂര്‍ത്തിയുടെ ആത്മാംശം ഉണ്ടെന്നു തോന്നി.

ധര്‍മശാസ്ത്രത്തെകുറിച്ച് ഒരു ഋഷി എഴുതിയ ഒരു പുസ്തകമുണ്ടാത്രേ. അതെഴുതാന്‍ ആരംഭിച്ച വേളയില്‍ ആ ഋഷിയെ പരിചരിച്ചു പോന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വൃദ്ധയായ മാതാവായിരുന്നു. ആ മാതാവിന്റെ കാലശേഷം, യുവതിയായ ഭാര്യയും. പുസ്തക രചനയുടെ അവസാനം ആ ഋഷി ലൌകീക ജീവിതം വെടിഞ്ഞു സന്യസത്തില്‍ പ്രവേശിക്കാമെന്നു തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. അതിനായി ഒരുങ്ങവേയാണ് ഭാര്യ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടത്! അവളുടെ പേര് ചോദിച്ചറിഞ്ഞത് തന്നെ അന്നായിരുന്നു. തന്റെ യൌവ്വനം മുഴുവന്‍ ഒരു പരാതിയും പറയാതെ ഭര്‍ത്താവിനെ ശുശ്രൂഷിച്ച ആ ഭവതിയുടെ പേരായ "ഭാമതി" എന്നത് ആ ഋഷി പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യ താളില്‍ എഴുതിച്ചേര്‍ത്തു എന്നതാണ് കഥ!
Bakula-ഇല്‍ ഈ കഥ ഒരു ഭാര്യ ഭര്‍തൃ സംഭാഷണം ആയി എഴുതി ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്. NRN തന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു പുസ്തകത്തിന്‌ സുധാ മൂത്തിയുടെ പേര് ചേര്‍ത്ത് വച്ചാല്‍ അതില്‍ അതിശയിക്കാനായി ഒന്നും ഇല്ല!
സുധ മൂര്‍ത്തി - സ്ത്രീകള്‍ക്കൊരു മാതൃക:
ഇന്നത്തെ സ്ത്രീകള്‍ക്കൊരു ഉത്തമ മാതൃക തന്നെയാണ് സുധ മൂര്‍ത്തി. അന്നത്തെ തലമുറയില്‍ വിദ്യസമ്പന്നരായ സ്ത്രീകള്‍ കുറവായിരുന്നല്ലോ. സ്വന്തം കാലില്‍ നില്ക്കാന്‍ കെല്‍പ്പുള്ളവരും. ആ അവസ്ഥ മാറിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കുടുംബ ബന്ധങ്ങള്‍ പലതും ശിഥിലമാകാന്‍ തുടങ്ങി. അല്ലാത്തിടങ്ങളില്‍ സ്ത്രീകള്‍ ഇരട്ടി ഭാരം ചുമക്കുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ വ്യക്തിത്വം അടിയറ വച്ചു.

ഇന്ന് നിലവില്‍ നില്‍ക്കുന്ന സംസ്കാരത്തെ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പണത്തിനും പദവിക്കും നടുവില്‍ അവര്‍ ഒരു സാധാരണ മദ്ധ്യവര്‍ഗ്ഗ കുടുംബ ജീവിതം നയിച്ചു. സമ്പന്നമായ കുടുംബ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ കുട്ടികളെ സദാചാര ബോധത്തോടെ വളര്‍ത്താന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവര്‍ ഒരു ആഡംബര ജീവിതം നയിച്ചില്ല, പകരം
കുട്ടികള്‍ക്കൊരു മാതൃകയായി (മലയാളികളും കഴിഞ്ഞ തലമുറ വരെ ഇതേ ലാളിത്യത്തോടെയാണ് ജീവിച്ചത് എന്ന് ഓര്‍ത്തു പോകുന്നു!). സ്വന്തം വീടിലെ ടോയിലറ്റ് എന്‍. ആര്‍. എന്‍. കഴുകാകാറുണ്ടെന്ന് അവര്‍ തുറന്നെഴുതി! [http://nipun.charityfocus.org/inspire/infosys.html - ഈ സൈറ്റിന്റെ വിശ്വാസിയത എത്രയുണ്ടെന്ന് അറിയില്ല]

ഇന്‍ഫോസിസിന്റെ പ്രാരംഭ ഘട്ടത്തില്‍ അതിലൊരു സജീവ പങ്കാളിയായിരുന്നു സുധാ മൂര്‍ത്തി. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും ഉയര്‍ന്ന നിലവാരം ഉള്ള വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ ഒന്നായ IISC ല്‍ നിന്നും കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സയന്‍സില്‍ ബിരുതാനന്തര ബിരുദം (M.Tech) നേടിയിട്ടുണ്ട് അവര്‍. എങ്കിലും കുടുംബത്തിന്റെ സംരക്ഷണാര്‍ത്ഥം ഇന്‍ഫോസിസിന്റെ വളര്‍ച്ചകളില്‍ നിന്നും മാറി നില്ക്കാന്‍ എന്‍. ആര്‍. എന്‍. ആവശ്യപ്പെടുകയായിരുന്നു. (വര്‍ക്ക്‌ ലൈഫ് ബാലന്‍സിനെ കുറിച്ച് ഘോരഘോരം പ്രസംഗിക്കുന്ന ഒരു കമ്പനിയുടെ തലപ്പത്തിരിക്കുന്ന അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപോള്‍, വര്‍ക്ക് ലൈഫ് ബാലന്‍സ് എന്ന സങ്കല്പം കോര്‍പ്പറേറ്റ് ലോകത്ത് എത്ര മാത്രം പ്രായോഗികമാണെന്നത് ഉറക്കെ ചിന്തിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്! അത് മറ്റൊരു ഘട്ടത്തിലാവാം.) ഇന്ന് പലസ്ത്രീകളും ഇത്തരം ഒരു ത്യാഗത്തിനു മുതിരാറില്ല. ഇന്‍ഫോസിസ് എന്ന കമ്പനിയുടെ ഭാഗം ആയില്ല എന്നത് കൊണ്ട് സുധാ മൂര്‍ത്തി കരിയര്‍ മുഴുവനായി ഉപേക്ഷിച്ചെന്ന് അര്‍ത്ഥമില്ല. അധ്യാപികയായും എഴുത്തുകാരിയായും സാമൂഹിക പ്രവര്‍ത്തകയായും അവര്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചു. ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയവര്‍ ഇത്തരം മേഖലകളിലേക്ക് വരുന്നത് ആ മേഖലക്ക് തന്നെ മുതല്‍ക്കൂട്ട് ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയാതെ സുധാമൂര്‍ത്തി സ്ത്രീകള്‍ക്ക് തെറ്റായ മാതൃകയാണ് കാണിക്കുന്നതെന്ന് പരിഹസിച്ചവരും ഉണ്ട്!!!

ഒരു പക്ഷെ ഇന്‍ഫോസിസ് എന്ന സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഭീമന്റെ ഭാഗമയി അവര്‍ മാറിയിരുന്നെങ്കില്‍, മനുഷ്യന്റെ ക്രിയാത്മകതയെ വറ്റിക്കാന്‍ ശക്തിയുള്ള ഒരു സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയേനെ അവര്‍. അവരുടെ എഴുത്തോ, സേവനമോ ഒന്നും ഒരുപക്ഷെ ഈ ലോകത്തിനു ലഭിക്കാതെ പോയേനെ. എന്നും കൂടെ കൊണ്ട് നടന്ന കര്‍മ ചടുലതയാകണം ഇന്നവരെ ഇന്‍ഫോസിസ് ഫൌണ്ടേഷന്റെ തലപ്പതെത്തിച്ചത്. അവിടെയും തന്റെ കര്‍മം അവര്‍ ഭംഗിയായി നിര്‍വഹിക്കുന്നു - ആശുപത്രികളില്‍, സ്കൂളുകളില്‍ അഭയാര്‍ത്ഥി ക്യാമ്പുകളില്‍, കുഷ്ടരോഗികള്‍ക്ക് നടുവില്‍...

Wise and Otherwise എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ Alfred Nobel-നേയും നോബല്‍ സമ്മാനത്തെയും സുധാ മൂര്‍ത്തി പ്രകീര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ട്. അവരെ തേടി പരമോന്നത ബഹുമതിയായ നോബല്‍ സമ്മാനം എത്തട്ടെ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ആശംസിക്കുന്നു!

തമസോമാ തമസോ ഗമയ

2010-12-27T05:29:00.000-08:00

ബംഗ്ലൂര്‍ നഗരത്തില്‍ അന്ന് ഷോപ്പിംഗ്‌ മാളുകള്‍ ഇല്ല. ബ്രിഗേഡു റോഡും, എം. ജി. റോഡും ഒക്കെ ആയിരുന്നു അന്നത്തെ "ഹാപ്പെനിംഗ് പ്ലെയ്സസ്"! പി. ജി. കോഴ്സിന്റെ ഭാഗമായി പ്രൊജക്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ ഈ നഗരത്തില്‍ എത്തിയ നാളുകളില്‍ ഐ.ഡി. ടാഗുകള്‍ ധരിച്ച "സ്മാര്‍ട്ട്‌ യൂത്തിനെ" അസൂയയോടെയാണ് നോക്കി കണ്ടത്. എം. ജി. റോഡിലുള്ള മതിലുകള്‍ ബന്ധിക്കാത്ത കോഫിഡേ യും, ബരിസ്തയുമൊക്കെ സായാഹ്നങ്ങളില്‍ ഐ. ടി. മേഖലയില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന "യംഗ് ക്രൌഡ്" നെ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഇവരാണ് എന്നെയും ഐ. ടി. മേഖലയുടെ ഭാഗമാവാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്! (ഒരു പ്രോഫെഷന് തിരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ച മാനദണ്ഡം എത്ര ബാലിശമായി പോയിയെന്നു എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നാറുണ്ട്!‍)

കുടുംബ ജീവിതത്തിനു സമയം കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയാത്തതോ, അതോ പണമല്ലാതെ മറ്റൊരു ആകര്‍ഷണവും ഈ ഇന്റസ്ട്രിയില്‍ എനിക്ക് കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയുന്നില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവോ, ജീവിതത്തില്‍ ഇനിയും നല്ലത് എന്തെങ്കിലും ചെയ്തു തീര്‍ക്കാനുണ്ടെന്ന തോന്നലോ എന്തോ, ഐ. ടി. യില്‍ നിന്നൊരു ബ്രേക്ക്‌ എടുക്കാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. (ചിന്താവിഷ്ടയായ ശ്യാമാലയിലെ ശ്രീനിവാസന്‍ പലവട്ടം മനസ്സില്‍ കടന്നു വന്നു ഈ തീരുമാനം എടുക്കുമ്പോള് ;)‍) അങ്ങനെയാണ് ഒരു കോളേജ് ലെക്ചററുടെ ഉടയാടകള്‍ അണിയുന്നത്. ജീവിതത്തില്‍ ഇന്നും റോള്‍ മോഡലുകളായി നില്‍ക്കുന്ന എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അധ്യാപകര്‍ കലേശന്‍ സാറും, ആര്‍. പി. ആര്‍. സാറും മാതൃക കാണിച്ചു തന്നത് പോലെ വിദ്യാര്‍ഥി സമൂഹത്തിനു വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ കഴിയണം എന്ന ആദര്‍ശ വാദവുമായാണ് ഈ ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചത്.

കലേശന്‍ സാറിന്റെയും, ആര്‍. പി. ആര്‍. സാറിന്റെയും യാത്രകള്‍ അത്ര സുഗമമായിരുന്നില്ല എന്ന് മനസ്സിലാകുവാന്‍ അധിക നാള്‍ വേണ്ടി വന്നില്ല. എന്തായാലും നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ജോലിയായിരുന്നു അധ്യാപനം എന്നൊരിക്കലും തോന്നിയില്ല. മാത്രമല്ല, നല്ലൊരളവ് വരെ "ജോബ്‌ സാറ്റിസ്ഫാക്ഷന്‍ " തരികയും ചെയ്തു. നന്നായി പഠിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ക്ക് മാത്രം ശ്രദ്ധ നല്‍കരുത്. ക്ലാസ്സിലെ ഏറ്റവും കഴിവ് കുറഞ്ഞ (അങ്ങനെ പറയരുത് എന്നറിയാം) കുട്ടിയെ കൂടി വിജയിപ്പിചെടുക്കാന്‍ കഴിയണം. ഇങ്ങനെ പല ആഗ്രഹങ്ങളും മനസ്സിലുണ്ട്.

അതൊരു സ്വാശ്രയ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജ് ആയിരുന്നു. സ്വാശ്രയ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജ്കല്‍ എങ്ങനെ കുട്ടികളുടെ നിലവാരത്തെ പ്രതികൂലമായും, അനുകൂലമായും ബാധിക്കും എന്നത് ഞാന്‍ ദൂരെ നിന്ന് നോക്കി കാണുകയാണ്. ഒരു ദിവസം ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റിലെ മറ്റു അധ്യാപകരോടൊപ്പം കാന്റീനില്‍ പോയപ്പോള്‍ അവിടെ ഒരു മേശക്ക് ചുറ്റും എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ നാല് കുട്ടികള്‍ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഒന്ന് പരുങ്ങുന്നതിന്റെ കാരണം പ്രത്യേകിച്ച് ആലോചിച്ചെടുക്കേണ്ടി വന്നില്ല. ആ വികൃതിക്കുട്ടന്മാരെ ക്ലാസ്സില്‍ കണ്ടിട്ട് ഒരാഴ്ചയില്‍ കൂടുതലായി. "എന്താ അഫാന്‍ ക്ലാസ്സില്‍ വരാത്തത്?" കൂട്ടത്തിലെ നേതാവിനോട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

"മാഡം, എനിക്ക് നല്ല സുഖമില്ലായിരുന്നു. ഇന്ന് തിരിച്ചു വന്നതേ ഉള്ളൂ. തിങ്കളാഴ്ച മുതല്‍ ഞാന്‍ ക്ലാസ്സില്‍ ഉണ്ടാകും."

"ഈ പിള്ളേരോടൊന്നും മിണ്ടാന്‍ പോലും പാടില്ല. അവര്‍ക്ക് നന്നാവണമെന്നു യാതൊരു ആഗ്രഹവുമില്ലാത്ത കുട്ടികളാണ്." കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എച്ച്. ഓ. ഡി. അജിത മാഡം എന്നെ ഉപദേശിച്ചു. മാഡം നല്ലൊരു അധ്യാപികയാണ്. അനുഭവ സമ്പത്തും നല്ലവണ്ണം ഉണ്ട്. അവര്‍ക്കൊരവസരം കൊടുക്കണം എന്ന് തന്നെ എന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു.

അഫാനെയും, കൂട്ടുകാരെയും പിന്നെയും ഞാന്‍ ക്ലാസ്സ്‌ മുറിക്കകത്ത് കണ്ടില്ല - കോളേജില്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പ്രത്യക്ഷപ്പെടാരുണ്ടെങ്കിലും!

സെമിസ്‌റ്റര്‍ തീരാറായി. കോളേജില്‍നിന്ന് യൂണിവേര്‍സിറ്റിയിലേക്ക് വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ അറ്റന്റന്സും, മാര്‍ക്കും ഒക്കെ അയക്കേണ്ട സമയവും അടുത്തു. യൂനിവേര്‍സിറ്റി പരീക്ഷക്കിരിക്കാന്‍ ഓരോ വിദ്യാര്‍ഥിക്കും കോളേജില്‍ നിന്ന് ഓരോ വിഷയത്തിനും പതിനഞ്ചു മാര്‍ക്കും, എണ്‍പത്തിയഞ്ചു ശതമാനം അറ്റന്റന്സും കിട്ടണം. അഫാനും കൂട്ടുകാര്‍ക്കും അതിനു അര്‍ഹതയില്ലെന്ന് എടുത്തു പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. ക്ലാസ്സില്‍ വരാനോ, പരീക്ഷ എഴുതാനോ അവര്‍ മിനക്കെട്ടിരുന്നില്ല.ബാക്കി എല്ല്ലാ വിഷയങ്ങള്‍ക്കും അതാതു അധ്യാപകര്‍ മാര്‍ക്കും അറ്റന്റന്സും വെറുതെ ഇട്ട് കൊടുത്തപ്പോള്‍, ഞാന്‍ അതിനു തയ്യാറായില്ല. അവര്‍ക്ക് സ്വന്തം തെറ്റ് തിരിച്ചറിയാന്‍ ഉള്ള അവസരം ഞാന്‍ നിഷേധിക്കുകയാവും, അങ്ങനെ ചെയ്‌താല്‍ എന്ന വാദത്തില്‍ ഞാന്‍ ഉറച്ചു നിന്നു. ഓഫീസിലേക്ക് അയക്കെണ്ടിയിരുന്ന ലിസ്റ്റ് അയച്ച ഉടനെ എച്ച്. ഓ. ഡി. അജിതാ മാഡത്തിന് പ്രിന്‍സിപ്പാള്‍ ഫോണ്‍ ചെയ്തു. "അജിതാ.. കുട്ടികള്‍ക്ക് അറ്റന്റന്സും, മാര്‍ക്കും ഇല്ലെങ്കില്‍ അടുത്ത വര്‍ഷം ക്ലാസ്സില്‍ ഇരിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. നമുക്ക് ഫീസും കിട്ടില്ല. അഫാനും, കൂട്ടുകാരും ഫൈനുമായി ഇപ്പോള്‍ അങ്ങോട്ടെത്തും. അത് വാങ്ങിച്ചു അവര്‍ക്ക് അറ്റന്റന്സും, മാര്‍ക്കും ഇട്ട് കൊടുക്കണം."

ഫോണ്‍ വച്ച ശേഷം അജിതാ മാഡം എനിക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ചു തന്നു. കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് തീരുമ്പോഴേക്കും അഫാനും, കൂട്ടുകാരും എത്തിയിരുന്നു. അഫാന്‍ അജിതാ മാഡത്തിന് നേരെ അഞ്ഞൂറിന്റെ അഞ്ചു നോട്ടുകള്‍ നീട്ടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു - "പ്രിന്‍സിപ്പാള് വിളിച്ചിരുന്നില്ലേ ‍‍". അജിതാ മാഡം കാശ് വാങ്ങിച്ച്, അഫാനും കൂട്ടുകാര്‍ക്കും അറ്റന്റന്സും, മാര്‍ക്കും ഇട്ട് കൊടുത്തു. അഫാന്‍ എന്നെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി. ആ കൂട്ടത്തില്‍ സര്‍ഫ്രാസ്‌ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടി മാത്രം തല താഴ്ത്തി നില്‍ക്കുന്നത്‌ ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പുറത്തു ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ അഫാനും, സര്ഫ്രാസും, പിന്നെ രണ്ടു കൂട്ടുകാരും പുറത്തു നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞാന്‍ നടന്നകന്നപ്പോള്‍ സര്‍ഫ്രാസ്‌ ഓടി വന്നു. "മാഡം സോറി. അടുത്ത തവണ ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാവില്ല."

"സാരമില്ല" - ഞാന്‍ മന്ദഹസിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നകന്നു. മനസ്സില്‍ അഫാനോടും കൂട്ടുകാരോടും പറഞ്ഞു - "ഒരു അധ്യാപിക എന്ന നിലയില്‍ നിങ്ങളോടുള്ള കടമ നിര്‍വഹിക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. നിങ്ങളെ വെളിച്ചത്തിലേയ്ക്കു കൈ പിടിച്ചു കൂട്ടി കൊണ്ട് പോകുവാന്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.മാപ്പ്."

എല്‍സമ്മ എന്ന ആണ്‍കുട്ടി

2010-09-12T06:49:00.000-07:00

ഇത്തവണ റംസാന്‍ പ്രമാണിച്ച് കിട്ടിയ long week end ഈ നഗരത്തില്‍ തന്നെ കഴിച്ചു കൂട്ടാനായിരുന്നു നിയോഗം. വെള്ളിയാഴ്ച വൈകീട്ട് nowshowing.com ഇല്‍ കയറി നോക്കിയപ്പോള്‍ രണ്ട് മലയാളം സിനിമകള്‍. "ശിക്കാര്‍" ഉം, "എല്‍സമ്മ എന്ന ആണ്‍കുട്ടി" യും. മോഹന്‍ലാല്‍ ചിത്രങ്ങളോട് ഈയിടെ തോന്നിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പുച്ഛം കൊണ്ട് തന്നെയാണ് priority list ഇല്‍ "എല്‍സമ്മ" ആദ്യം കയറിപ്പറ്റിയത്. (മോഹന്‍ലാല്‍ ഫാന്‍സ്‌ ക്ഷമിക്കൂ..) ലാല്‍ ജോസിന്റെ ചിത്രമായത് കൊണ്ട് തന്നെ റിവ്യൂവിനൊനുന്നും കാത്തു നില്‍ക്കാതെ ആദ്യ ദിവസം കാണാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

ലാല്‍ ജോസിന്റെ ബ്ലോഗില്‍ ഈ സിനിമയുടെ പേര് ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോള്‍ അത്ര appealing ആയി തോന്നിയില്ല. കാണണ്ട എന്ന് തന്നെയായിരുന്നു ആദ്യ തീരുമാനം. ട്രെയിലറുകള്‍ കണ്ടപ്പോഴാണ് കണ്ടുകളയാം എന്ന് തോന്നിയത്. (trailer visulization ചെയ്ത harri nair ക്ക് നന്ദി.)

എടുത്തു പറയത്തക്ക പുതുമകളൊന്നും സിനിമയ്ക്കു ഇല്ല. ഒച്ചയും ബഹളവുമൊന്നുമില്ലാത്ത നായികാ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു കൊച്ചു സിനിമ എന്ന് ഒറ്റ വാചകത്തില്‍ പറയാം. എങ്കിലും, ബാലന്‍സിറ്റി യിലും, എല്സമ്മയുടെ ജീവിതത്തിലും നടക്കുന്ന ചെറിയ ചെറിയ സംഭവങ്ങളെ കോര്‍ത്തിണക്കിയ ഈ സിനിമയിലെ രംഗങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ അറിയാതെ തട്ടുന്നവയും, കാലികപ്രസക്തിയുള്ളവയുമാണ്. അത് തന്നെയാവും ഈ സിനിമ വിജയിക്കാനുള്ള ഘടകവും. "ബാലന്‍ സിറ്റി" എന്ന സിറ്റി അധികമാരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയ ജയരാജ് - മമ്മൂട്ടി പടമായ "ലൌഡ് സ്പീക്കര്‍" ലെ മൈക്ക് സിറ്റിയെ ഓര്‍മപ്പെടുത്തി.

പുതുമുഖം ആന്‍ മലയാള സിനിമയുടെ അടുത്ത വാഗ്ദാനമാകുമോ എന്നൊന്നുമറിയില്ല. ഈയാം പാറ്റകളുടെ ആയുസ്സ് മാത്രമുള്ള മലയാള നടികളുടെ പ്രശസ്തിയെ പോലെ ആവാം ആന്‍ എന്ന പെണ്‍കുട്ടിയുടെ സിനിമ ജീവിതവും. പക്ഷെ, ആന്‍ ലൂടെ നമ്മള്‍ കണ്ട "എല്‍സമ്മ" യെ അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും മലയാളികള്‍ മറക്കില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു.

ഇത്രയും കാലത്തെ അഭിനയ ജീവിതത്തില്‍ കുഞ്ചാക്കോ ബോബനെ സ്ഥിരം get up ഇല്‍ നിന്ന്‌ നമ്മള്‍ വേറിട്ട്‌ കണ്ടത് "നരേന്ദ്രന്‍ മകന്‍ ജയകാന്തന്‍ വക" യില്‍ മാത്രമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അതിനു ശേഷം ആദ്യമായി ഒരു വേറിട്ട get up കുഞ്ചാക്കോ ബോബന് കിട്ടിയ ആദ്യത്തെ സിനിമയാണ് "എല്‍സമ്മ". എങ്കിലും കഥാപാത്രം പാലുണ്ണിക്ക് ഒരു "ചോക്ലേറ്റ്" സ്വഭാവം തന്നെയാണ്!

ഇന്ദ്രജിത്ത് തടി കുറക്കാന്‍ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങള്‍ വിഫലമായില്ല. കഥാപാത്രത്തിന് അനുയോജ്യമാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ലുക്ക്‌. കുഞ്ചാക്കോ ബോബന്റെ പാലുണ്ണിയേക്കാള്‍ അഭിനയ സാധ്യത കൂടുതലുള്ള വേഷമാണ് ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെത്. അത് ഇന്ദ്രജിത്ത് ഭംഗിയായി തന്നെ കൈകാര്യം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

ലാല്‍ ജോസിന്റെ തന്നെ മീശമാധവനിലെ ജഗതിയുടെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ സാമ്യതകളുമായാണ് ഈ സിനിമയിലും ജഗതി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. നര്‍മത്തില്‍ ചാലിച്ച പല സീനുകളിലും ഹൌസ് ഫുള്‍ ആയിരുന്ന theatre ഇല്‍ നിന്ന്‌ പൊട്ടിച്ചിരി ഉയരുന്നത് കേട്ടിരുന്നു. അത്തരം ഒരു രംഗമാണ് വിജയ രാഘവന്റെ ക്ലൈമാക്സ്‌ ഇലെ പ്രകടനം. മണിക്കുട്ടനും, മണിയന്‍ പിള്ളയും, കെ. പി. എ. സി. ലളിതയും, സിറാജും, നെടുമുടി വേണുവും ഒക്കെ അവരുടെ കഥാപാത്രങ്ങളെ ഭംഗിയാക്കി.

ഈയിടെ നടന്‍ പ്രിഥ്വിരാജിന്റെ ഒരു അഭിമുഖത്തില്‍ പ്രിഥ്വി പറയുകയുണ്ടായി ഇനിയുള്ള കാലം മലയാള സിനിമ ബിഗ്‌ ബജറ്റ് സിനിമകളുടെ കാലമാകാനാണ് പോകുന്നതെന്ന്. ദീര്‍ഘ വീക്ഷണമുള്ള ഒരു നടന്റെ കമന്റ്‌ ആയി തന്നെ ഞാന്‍ അത് കണ്ടു. പക്ഷെ തട്ട് പൊളിപ്പന്‍ പാട്ടുകളുടെയും , action ന്റെയും, ടെക്നോളജി യുടെയും ഒക്കെ അതിപ്രസരം കൊണ്ട് മലയാള സിനിമക്കും അതിന്റെ ലാളിത്യം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന് ഞാന്‍ ആശങ്കപ്പെടുന്നു. ലാല്‍ ജോസ്, രഞ്ജിത്ത്, ശ്യാമ പ്രസാദ്, സത്യന്‍ അന്തിക്കാട് തുടങ്ങിയവര്‍ മലയാളത്തില്‍ ഇപ്പോഴും സിനിമകള്‍ ചെയ്യുമ്പോള്‍ അങ്ങനെ ഒരു ആശങ്കക്ക് സമയമായിട്ടില്ല എന്ന് തന്നെയാണ് "എല്‍സമ്മ എന്ന ആണ്‍കുട്ടി" പറയുന്നത്.

ഇന്ന് അക്ഷയ തൃതീയ!!!

2010-05-16T09:34:00.000-07:00

ഒരു കാര്യത്തില്‍ സന്തോഷിക്കാം. മതമൈത്രിയുടെ ഒരു പര്യായം തന്നെയായിരിക്കുന്നു അക്ഷയ തൃതീയ. ഓരോ മതസ്ഥരും മറ്റൊരു മതത്തിന്റെ അന്ധ വിശ്വാസങ്ങളെയും, അനുഷ് ട്ടാനങ്ങളെ കുറിച്ച് പുച്ചിക്കുമ്പോഴും , ജാതി മതഭേദമെന്യേ അക്ഷയ തൃതീയ ഒരു ദേശീയോത്സവമായി ഇന്ന് ആഘോഷിക്കുന്നു!

സ്വര്‍ണ്ണക്കടക്കാര്‍ക്ക് നന്ദി!

ആദ്യത്തെ അംഗീകാരം: ബ്ലോഗ്ഗര്‍ മൈത്രെയിക്ക് ഒരായിരം നന്ദി

2010-05-03T10:41:00.000-07:00

കേരള കൌമുദി വാരികയില്‍ "ബ്ലോഗുലകം" എന്ന പുതിയ പംക്തി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ബ്ലോഗ്ഗര്‍ മൈത്രേയി എന്റെ ബ്ലോഗുകളെ കുറിച്ചെഴുതിയ ഒരു ബ്ലോഗ്‌ റിവ്യൂ താഴെ കൊടുക്കുന്നു.

പ്രിന്റ്‌ മീഡിയയില്‍ ഒരു പംക്തി കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ അവസരം ലഭിച്ച മൈത്രേയി എന്ന ബ്ലോഗ്ഗര്‍ക്ക് ഒരായിരം അഭിനന്ദനങ്ങള്‍. ഒപ്പം, അക്ഷരങ്ങളുടെ ഈ ലോകത്ത് എനിക്ക് ആദ്യത്തെ അംഗീകാരം തന്നതിന് എന്റെ പ്രിയ ബ്ലോഗ്‌ സുഹൃത്തിനു ഒരായിരം നന്ദിയും. :)

വോള്‍വോ യാത്രകളില്‍ നിന്ന്‌... (അനുഭവക്കുറിപ്പ് - 1)

2010-04-15T02:59:00.001-07:00

അന്ന് ഓഫീസിലേക്കിറങ്ങാന്‍ വൈകി. ഓഫീസ് ബസ്സ്‌ പോയത് കൊണ്ട് ഒരു വോള്‍വോയിലാണ് കയറിയത്. മടി പിടിച്ച വികൃതിക്കുട്ടികള്‍ സ്കൂളില്‍ പോകുന്ന മനോഭാവത്തോടെയാണ് ഓഫീസിലേക്കിറങ്ങിയത്. ഡ്രൈവറുടെ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി ബസ്സിന്റെ പുറകോട്ടു തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സീറ്റിലാണ് സ്ഥാനമുറപ്പിച്ചത്. അടുത്തും അല്ലാതെയുമുള്ള ഐ. ടി. പാര്‍ക്കുകളിലിറങ്ങാനുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ തന്നെയാണ് ബസ്സില്‍ കൂടുതലും. മറ്റ് പലരെയും പോലെ ഇനിയും തീര്‍ന്നിട്ടില്ലാത്ത ഉറക്കച്ചടമോടെ ഞാന്‍ പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നു.

ബസ്‌ ഒരു സ്റ്റോപ്പില്‍ നിര്‍ത്താനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയില്‍ അവിടെ നിന്നിരുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്‍ ബസ്‌ തട്ടി താഴെ വീഴുന്നത് കണ്ടു. അറുപതിനടുത്ത് പ്രായം തോന്നുന്നു. വളരെ മാന്യമായി വസ്ത്രധാരണം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. കയ്യില്‍ ഒരു കുഞ്ഞു സൈക്കിള്‍. മുട്ട് കുത്തി വീണ അയാള്‍ വീഴ്ചയുടെ ആഘാതം തടയാന്‍ കൈകള്‍ കൂടി നിലത്തു കുത്തി. എങ്കിലും സൈക്കിള്‍ കൈയ്യില്‍ നിന്ന്‌ പിടി വിട്ട് പോകാതിരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതായി കണ്ടു. പക്ഷെ അത് കൈയില്‍ നിന്ന്‌ തട്ടി മറിഞ്ഞു വീണു. എന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. അയാള്‍ക്ക്‌ സാരമായി ഒന്നും പറ്റിയില്ല. എഴുന്നേറ്റു അയാള്‍ ബസ്സില്‍ കയറി. എന്റെ സീറ്റിനു എതിരെയുള്ള സീറ്റില്‍ വന്നിരുന്നു. എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ പിടച്ചില്‍ ഇനിയും മാറിയിട്ടില്ല.

എന്റെ അച്ഛന്‍ ഒരു ഡോക്ടറാണ്. എന്നെയും അനിയനെയും പഠിപ്പിച്ചു നല്ല നിലയിലാക്കി എന്നതിനപ്പുറം കാര്യമായി ഒന്നും സമ്പാദിച്ചിട്ടില്ല . ഞാനും, എന്റെ അനുജനും, ഗുരുത്തം കൊണ്ടും, ഈശ്വരാനുഗ്രഹം കൊണ്ടും വലിയ കുഴപ്പമില്ലാത്ത നിലകളിലെത്തി. എന്നിട്ടും, അച്ഛന്‍ ഇപ്പോഴും വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇരുപത്തി ആറ് കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരത്തുള്ള ഒരു ആശുപത്രിയില്‍ ഒരു അനസ്തെടിസ്റ്റ് ആയി ജോലി നോക്കുന്നു. വളരെ ലളിത ജീവിതം നയിക്കുന്ന അച്ഛന്‍ ഇന്നും ഒരു പ്രൈവറ്റ് ബസ്സില്‍ യാത്ര ചെയ്താണ് ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാറ്. ഞങ്ങള്‍ രണ്ട് പേരും ഒരു വിധം നല്ല നിലയിലായ സ്ഥിതിക്ക് ഇനി അച്ഛനെന്തിനാ ബസ്സിലൊക്കെ കയറി കഷ്ടപ്പെട്ട് യാത്ര ചെയ്തു പോകുന്നത് എന്ന് പലവട്ടം ഞാന്‍ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ അതൊക്കെ ഒരു ആര്‍ഭാടമാകും എന്നായിരിക്കും അച്ചനിന്നും വിശ്വസിക്കുന്നത്. :( എന്നും രാവിലെ ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പ്‌ വരെ നടന്നു ഇരുപത്തിയാറു കിലോമീറ്റര്‍ ബസ്സില്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും യാത്ര ചെയ്യുന്ന അറുപത്തിയൊന്നുകാരനായ അച്ഛന്റെ ചിത്രം എന്റെ മനസ്സില്‍ ഇപ്പോഴും ഒരു വല്ലാത്ത പിടച്ചില്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നു.

സഹയാത്രികനായ ആ മനുഷ്യന്‍ ഒന്ന് വീണപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായ പിടച്ചിലിനും കാരണം മറ്റൊന്നല്ല. അയാള്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഉള്ളം കൈയ്യിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട്. പൊടിയൊക്കെ തട്ടി കളയുന്നു. ഒരു പക്ഷെ ടാറിട്ട റോഡില്‍ ഉരഞ്ഞ് കൈ ചെറുതായി മുറിഞ്ഞിരിക്കും. "Are you ok?" എന്ന് ചോദിക്കണമെന്ന് പലവട്ടം മനസ്സ് പറഞ്ഞിട്ടും എന്ത് കൊണ്ടോ കഴിഞ്ഞില്ല. :( ഞാന്‍ മാത്രമാണ് അയാളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഫോര്‍മല്‍ ഷര്ട്ട്സും , ട്രൌസേര്‍സും ധരിച്ച മറ്റുള്ളവരെ പോലെ ശ്വാസം പിടിച്ചടക്കി കണ്ണുകള്‍ ഞാനും ആ മനുഷ്യനില്‍ നിന്നെടുത്തു മാറ്റി. വലിയ ഗ്ലാസ് ജനാലകളിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരുന്നു. മുകളില്‍ നിന്നടിക്കുന്ന എ. സി. യുടെ കാറ്റ് എന്റെ തലമുടികളെ അലോസരപ്പെടുത്തി. ഷേപ്പ് ചെയ്തു, നെയില്‍ പോളിഷ് ചെയ്ത നഖങ്ങള്‍ കൊണ്ട് മുടിയിഴകളെ ഒതുക്കി വച്ചപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ സമ്മാനിച്ച ലാളിത്യം എന്നിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാന്‍ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു - "നിനക്കെന്തു പറ്റി"?

വെറുതെ ഒരു അഭിപ്രായം

2010-03-22T12:58:00.000-07:00

3 idiots വിവാദങ്ങള്‍ക്ക് നന്ദി. ഒരു ആകാംക്ഷയുടെ പുറത്ത് മാത്രം വായിച്ചതാണ് five point some one.

അപ്രതീക്ഷിതമായി വീണ്ടും ഒരു ഭഗത് പുസ്തകം കണ്മുമ്പില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ വായിക്കാതിരിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല. '2 states - The story of my marriage". വിഭാഗീയ ചിന്തകള്‍ക്ക് വളക്കൂറുള്ള മണ്ണായി ഭാരതം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ ഈ വിഷയം ഇന്ന് പ്രസക്തമാണ്. (ഞാനീ പറഞ്ഞ ഗൌരവ ഭാവമൊന്നും പുസ്തകത്തിനില്ല. ഭഗത്തിന്റെ തനതായ ശൈലിയില്‍ നര്‍മ്മത്തില്‍ കുതിര്‍ന്ന മറ്റൊരു പുസ്തകമാണ് ഇതും.)

A forwarded e-mail

2010-03-21T10:16:00.000-07:00

Am missing this world of blogs terribly. Though I occasionally take a look at the new posts by bloggers in my reading list, I am unable to find some time for my blogging these days.

Like Murali chettan (bilathippattanam) said in his blog , I doubt if I have also turned a blogomaniac!

The above is a forwarded e-mail which I loved for many reasons. (That is a 10 year old Advertisement.)

Posting it here until I come back with my own piece of writing soon.

പുസ്തകത്താളുകളില്‍ നിന്നു അഭ്രപാളിയിലേക്ക് - 2 (Five point some one to 3 idiots)

2010-02-19T00:37:00.000-08:00

"3 idiots" റിലീസ് ആയ ശേഷം കേട്ട വിവാദങ്ങള്‍ ആണ് എന്നെ Five point some one വായിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. സിനിമ കാണുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ പുസ്തകം വായിക്കണമെന്ന് മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. ജനുവരിയിലെ നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രക്കിടയിലാണ് Five point some one വായിച്ചു തീര്‍ത്തത്. തിരിച്ച് വന്ന ശേഷം സിനിമ കാണുകയും ചെയ്തു.

ചേത്തന്‍ ഭഗത്തിലേക്ക് :

Nancy Drew ഇല്‍ തുടങ്ങി, Agatha christie യും, Erich Segal ഉം Sydney Sheldon ഉം, ഒക്കെ ഒരു കാലത്ത് വായിച്ചു തീര്‍ത്തു. പിന്നെടെപ്പോഴോ ഇംഗ്ലീഷ് ബെസ്റ്റ് സെല്ലര്‍ നോവലുകളോടുള്ള കമ്പം വല്ലാതെ കുറഞ്ഞു. മലയാളമാണ് എന്റെ അഭിരുചിക്കൊത്തത് എന്ന് എപ്പോഴോ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി. അങ്ങനെ ചേത്തന്‍ ഭഗത്തിന്റെ പുസ്തകങ്ങള്‍ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കിടയില്‍ സംസാരവിഷയമായപ്പോഴും വായിക്കണമെന്ന് തോന്നിയില്ല.

I.I.T യിലും , I.I.M ഇലും പഠിച്ചിറങ്ങിയ ശേഷം എഴുത്തുകാരനാകാന്‍ ആഗ്രഹിച്ച ഈ മനുഷ്യന് പറയാനുള്ളത് എന്തായിരിക്കുമെന്ന ഒരു ആകാംക്ഷ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നത്‌ 3 idiots വിവാദമായപ്പോഴാണ്. അവധിക്കാലത്ത്‌ വീണു കിട്ടിയ അവസരം വിട്ട് കളഞ്ഞില്ല. പുസ്തകം ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് തന്നെ വായിച്ചു തീര്‍ത്തു. ഇത്രയും കാലം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിക്കാത്തത് ഒരു നഷ്ടമായി എന്ന് തന്നെ തോന്നി.

F.P.S വായനയും എന്റെ സൌഹൃദവും:

വിവാഹം എന്റെ ഒരു സൌഹൃദത്തെ കുറച്ചെങ്കിലും ബാധിച്ചു. എന്റെ അവിവാഹിതയായ സുഹൃത്തിനും എനിക്കും ഇടയില്‍ ഈയിടെയായി ഒരു വിഷയ ദാരിദ്ര്യം! അത് തമ്മില്‍ തുറന്നു പറഞ്ഞത് നന്നായി. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് പുതിയ ഒരു വിഷയം കണ്ടു പിടിച്ചു - പുസ്തകങ്ങള്‍! അവള്‍ എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കളിലൊരാളാണ് . മലയാളി അല്ലാത്തത് കൊണ്ട് എന്റെ ബ്ലോഗുകള്‍ അവള്‍ക്കു വായിക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന ഒരു ദുഃഖം എനിക്കും, ആശ്വാസം അവള്‍ക്കും ഉണ്ട്. ;) വായനശീലം അവളില്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിച്ചു എന്ന ഒരു കാര്യത്തില്‍ എനിക്ക് കുറച്ചെങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ സന്തോഷിക്കാം. ഞങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചു താമസിച്ചിരുന്ന കാലത്താണ് ഞാന്‍ "Wings of Fire" വായിച്ചത്. ഓരോ ദിവസം വായിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങള്‍ ഞാന്‍ എന്റെ രണ്ട് "സഹമുറിയത്തിമാര്‍ക്കും" പറഞ്ഞു കൊടുക്കും. ഭവാനി പുസ്തകങ്ങളുടെ ലോകത്തെക്കു ആദ്യത്തെ പടി ചവിട്ടിയത് എന്റെ ഈ കഥ പറയലിലൂടെയാണ് എന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. വായനയോടുള്ള താത്പര്യം എവിടെയോ പിന്നീട് എനിക്ക് കൈവിട്ട് പോയി. ആധ്യാത്മികത പുസ്തകങ്ങളിലേക്കും, ജോലിയുടെ ഭാഗമായി self improvement പുസ്തകങ്ങളിലേക്കുമായി വായന തിരിഞ്ഞു എന്ന് പറയുന്നതാവും കൂടുതല്‍ ശരി. പക്ഷെ എന്റെ സുഹൃത്ത്‌, ഭവാനി, അവള്‍ക്ക് ഇപ്പോള്‍ നല്ല വായനാശീലം ഉണ്ട്. പല നല്ല പുസ്തകങ്ങളെ കുറിച്ചും അവളാണ് ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തരുന്നത്. F.P.S ഉം അവളാണ് എനിക്ക് തന്നത്. ആ പുസ്തകം തരുമ്പോള്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു, വലിയ മൂല്യമൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു സാധാരണ പുസ്തകമാണ് അതെന്ന്. പലപ്പോഴും പ്രതീക്ഷ വച്ചു പുലര്‍ത്തുമ്പോഴാണല്ലോ പലതും ആസ്വദിക്കാന്‍ കഴിയാതെ വരിക? ഈ പുസ്തകത്തിനെ കുറിച്ചുള്ള എന്റെ മുന്‍ധാരണ ഒരു "ചവറ്" എന്നായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു മുന്‍ധാരണ തന്ന സുഹൃത്തിനു നന്ദി പറയാം. :) ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നതിനു വിപരീതമായിരുന്നു ഈ പുസ്തകം. അതിലെ നര്‍മ്മം കൊണ്ടും, പിന്നെ അതില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന മൂല്യം കൊണ്ടും!

F.P.S എന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ :

ചേത്തന്‍ ഭഗത്തിന്റെ തന്നെ രണ്ടു വരികള്‍ ആദ്യം കുറിക്കട്ടെ:

ഒന്ന്: ടൈറ്റിലിനോട് ചേര്‍ത്തെഴുതിയിരിക്കുന്ന വരി: What not to do at I.I.T!

രണ്ട്: It is not a guide on how to live through college. On the contrary, it is probably an example of how screwed up your college years can get if you dont think straight!

I.I.T. യില്‍ വളരെ താഴ്ന്ന GPA കിട്ടിയ മൂന്നു കൂട്ടുകാരുടെ കഥയാണ് Five Point some one. അത്രയും വര്‍ഷത്തെ വിദ്യാര്‍ത്ഥി ജീവിതത്തില്‍ മുന്‍നിരയില്‍ മാത്രം സ്ഥാനം കണ്ടിരുന്ന അവര്‍ പിന്നിലേക്ക്‌ തള്ളപ്പെട്ടപ്പോഴുണ്ടായ അപകര്‍ഷതാ ബോധവും, ആ അവസ്ഥയോട്‌ പൊരുത്തപ്പെട്ടു ജീവിക്കാന്‍ അവര്‍ നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കാണിച്ചു കൂട്ടുന്ന "മണ്ടത്തരങ്ങളും" ഒക്കെയാണ് നോവലിന്റെ പ്രമേയം. റാങ്കിംഗ് എന്ന സിസ്റ്റത്തിനെ വകവയ്ക്കാതെ, ഒഴുക്കിനെതിരെ നീന്താനുള്ള ചിന്ത അവര്‍ പിന്നീട് കൈ വെടിയുക തന്നെ ചെയ്യുന്നു. ഒരു പക്ഷെ, വിജയത്തിലേക്ക് കഠിനാധ്വാനമല്ലാതെ കുറുക്കു വഴികളൊന്നുമില്ല എന്ന് ഇവര്‍ വൈകിയെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കുന്നു എന്ന് വേണം കരുതാന്‍. പിന്നീട് അപ്രതീക്ഷിതമായി കിട്ടിയ അവസരത്തില്‍, തങ്ങളുടെ പാടവങ്ങള്‍ അവര്‍ തെളിയിക്കുകയും, അത് വഴി, relative റാങ്കിംഗ് എന്ന സിസ്ടത്തിലെ കുറവുകളെ കുറിച്ച് അദ്ധ്യാപകരെ ചിന്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ചേത്തന്‍ ഭഗത്ത്‌ ഈ പുസ്തകത്തിലൂടെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങള്‍:

ഇന്നും നില നില്‍ക്കുന്ന റാങ്കിംഗ് എന്ന സിസ്റ്റം (ജോലി സ്ഥലങ്ങളില്‍ കൂടി ഇന്ന് ഇത് കടന്നു വന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു!) - അത് കൊണ്ട് ഉണ്ടാവുന്ന മാനസിക സമ്മര്‍ദ്ദം! - വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ പഠന നിലവാരം അളക്കാന്‍ മറ്റു കുട്ടികളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്ന രീതിയില്‍ ഇന്നും മാറ്റം വരാത്തതിനെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ അതിശയമാണ് തോന്നുന്നത്! (മത്സര പരീക്ഷകളില്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു സമ്പ്രദായത്തിനെ ഒരു അളവ് വരെയെങ്കിലും ന്യായീകരിക്കാം. പക്ഷെ, ഒരു കോഴ്സ് ചെയ്യുമ്പോഴോ, ഓരോ semester ഇലോ , ഓരോ വര്‍ഷത്തിലോ, ഓരോ ക്ലാസ്സ്‌ പരീക്ഷയിലോ റാങ്കിംഗ് എന്ന ഒരു സമ്പ്രദായത്തിന്റെ ആവശ്യകത യുക്തിക്ക് നിരക്കുന്നതായി തോന്നുന്നില്ല.)

മറ്റൊന്ന് കൂടി അദ്ദേഹം ഊന്നി പറയുന്നു: വിജയത്തിലേക്ക് കുറുക്ക് വഴികളൊന്നുമില്ല എന്ന്. വിജയിക്കാന്‍ കഠിനമായി പരിശ്രമിക്കുകയും അദ്ധ്വാനിക്കുകയും തന്നെ വേണം. ഇത് ഊന്നി പറയാന്‍ കൂടിയായിരിക്കാം What not to do at I.I.T എന്ന് അദ്ദേഹം പുസ്തകത്തിന്റെ തലക്കെട്ടിനോപ്പം കൂട്ടി ചേര്‍ത്തത്.

ചേത്തന്‍ ഭഗത്ത് ഉദ്ദേശിച്ചോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷെ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു കാര്യം കൂടി മനസ്സില്‍ തോന്നി. ഏതെങ്കിലും ഒരു ഉദ്യമത്തില്‍ തോറ്റ ആളുടെ വാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ ആരും ഉണ്ടാവില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഒഴുക്കിനെതിരെ നീന്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവര്‍ വ്യക്തമായ കാഴ്ച്ചപ്പാടില്ലാതെ അത് ചെയ്തിട്ട് കാര്യമില്ല. ഒഴിക്കിനനുസരിച്ചു നീന്തി കൊണ്ട്, മാതൃകാ പരമായ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്തു കൊണ്ട് വേണം, ഒരു സിസ്റ്റത്തിലെ തെറ്റുകളെ ചൂണ്ടി കാണിക്കാന്‍. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവരുടെ വാക്കുകള്‍ മാത്രമേ അതര്‍ഹിക്കുന്ന ബഹുമാനത്തോടെ സ്വീകരിക്കപ്പെടുകയുള്ളൂ. (പ്രായം കൊണ്ട് വന്ന പക്വതയാണോ ഇപ്പോള്‍ എന്നെ ഇതെഴുതിപ്പിച്ചത് എന്നറിയില്ല. പക്ഷെ, ഒരു ജനക്കൂട്ടത്തിനു നടുവില്‍ തോല്‍വികള്‍ കൊണ്ട് നാം ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകുന്ന സാഹചര്യങ്ങളില്‍ ഈ പറഞ്ഞത് മാത്രമാണ് പ്രായോഗികം എന്നാണ് ചേത്തന്‍ ഭഗത്തിന്റെ ഈ നോവലും പറയുന്നത്. )

3 Idiots:

സിനിമ എന്ന നിലയില്‍ ഈ സിനിമ ഒരു നൂറു ശതമാനം entertainer ആണ്. എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠനം കഴിഞ്ഞു ഒന്‍പതു വര്‍ഷങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തിയാകുന്ന ഈ വേളയില്‍ എനിക്കെങ്ങനെ ഈ പടം ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കും? അതും ഒരു പെണ്‍ കുട്ടിയായിട്ടു പോലും സാമാന്യം കുഴപ്പമില്ലാത്ത തല്ലു കൊള്ളിതരങ്ങള്‍ കാണിച്ചു കൂട്ടിയ നാല് വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഇന്നും മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍! (പെണ്ണായത് കൊണ്ട് മാത്രം തല്ലാതെ വിട്ട എന്റെ കോളേജിലെ "പ്രതിയോഗികളോട്" ഈ ഘട്ടത്തിലെങ്കിലും ഞാന്‍ നന്ദി പറയട്ടെ. ;) )

പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോഴേ സിനിമയുടെ പോസ്ടറുകള്‍ കണ്ടത് കൊണ്ടായിരിക്കണം, എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു, ആമിര്‍ ഖാന്‍ ര്യാന്‍ ആയും, മാധവന്‍ ഹരിയായും, ശര്‍മാന്‍ ജോഷി അലോക് ആയും ആയിരിക്കും അഭിനയിക്കുക എന്ന്! കാസ്ടിംഗ് അത്ര പെര്‍ഫെക്റ്റ്‌ ആയി തോന്നി. സിനിമയെ കുറിച്ച് അധികം എഴുതുന്നില്ല. വായിച്ച കൂട്ടത്തില്‍, എന്റെ അഭിപ്രായങ്ങളോട് ഒരു നല്ല ശതമാനം യോജിച്ചു എന്ന് തോന്നിയ ഒരു റിവ്യൂ ഇവിടെ ചേര്‍ക്കുന്നു.

വിവാദങ്ങള്‍:

ചിത്രത്തിന്റെ സ്ക്രിപ്റ്റ് തനിക്കു കാണിച്ചു തന്നില്ല എന്നതാണ് ചേത്തന്‍ ഭഗത്ത് ഉന്നയിച്ച ഒരു ആരോപണം. പാലേരി മാണിക്ക്യം എന്ന മലയാള സിനിമ ചെയ്തപ്പോള്‍ സംവിധായകന്‍ രഞ്ചിത്തും, നോവലിസ്റ്റ്‌ ആയ ടി. പി. രാജീവനും, തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കെമിസ്ട്രി ഈ വിവാദത്തെ കുറിച്ച് കേട്ടപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തു പോയി. അവര്‍ പരസ്പരം കാണിച്ച ബഹുമാനം മറ്റുള്ളവര്‍ കണ്ടു പഠിക്കേണ്ടത് തന്നെയാണ്.

ചിത്രത്തിന്റെയും, പുസ്തകത്തിന്റെയും marketing ന്റെ ഭാഗമായാണ് ഈ വിഷയത്തില്‍ വിവാദങ്ങള്‍ അഴിച്ചു വിട്ടതെന്ന് കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അത് എത്രത്തോളം ശരിയാണെന്നറിയില്ല. പക്ഷെ ഒന്നുണ്ട്. ചേത്തന്‍ ഭഗത്ത് പുസ്തകത്തിലൂടെ പറയാന്‍ ശ്രമിച്ച ഒരു ആശയവും സിനിമയിലൂടെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പുസ്തകത്തിലൂടെ പറഞ്ഞതിന് വിപരീതമായ കാര്യങ്ങളാണ് സിനിമയിലൂടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് എന്നും വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. "പഠിക്കേണ്ട യാതൊരു ആവശ്യവുമില്ല. എന്റെ മകന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ മകള്‍ ഒന്നും പഠിക്കാറില്ല. അവള്‍\അവന്‍ ഭയങ്കര ബുദ്ധിശാലിയാണ്. പഠിക്കാതെ തന്നെ ഒന്നാം റാങ്ക് കിട്ടും" എന്ന് പറയാറുള്ള വിഡ്ഢികളോ പൊങ്ങച്ചക്കാരോ ആയ മാതാപിതാക്കളുടെത് പോലുള്ള ചിന്താഗതികള്‍ ആണ് ഈ സിനിമയില്‍. സിനിമയില്‍ ഇത് ഒരു ഹീറോയിസം ആയി കണ്ടു രസിക്കാം. പക്ഷെ, ആശയപരമായി ചേത്തന്‍ ഭഗത്ത് പറഞ്ഞതിന് വിപരീതമാണിത്. പുസ്തകം യാദാര്ത്യത്തോട് കൂടുതല്‍ അടുത്ത് നില്‍ക്കുന്നു.

പുസ്തകത്തിലെ സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ ഒരിടത്തും ഈ സിനിമയ്ക്കു ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നി. അവ കൂട്ടി ചേര്‍ത്തത്, സിനിമയുടെ പ്രോമോഷന്‍ന് വേണ്ടി മാത്രമാണെന്ന് തോന്നി പോയി. ആ സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കിയിരുന്നെങ്കില്‍ ചേത്തന്‍ ഭഗത്തിന് ഇത് മറ്റൊരു സിനിമയായി തന്നെ എടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞേനെ.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബ്ലോഗിലെ വരികള്‍ താഴെ:

Imagine someone takes your child, dresses him up and tells the world it is theirs.
ഒരു സാധാരണക്കാരനു ഈ എഴുത്തുകാരന്റെ വേദന മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും ഒരല്‍പ്പമെങ്കിലും ക്രിയാത്മകതയുള്ള ഒരാള്‍ക്ക്‌ ഈ വികാരം മനസ്സിലാകുമായിരിക്കും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.

മാധ്യമങ്ങളുടെ വാര്‍ത്ത ആഘോഷം

2010-02-16T04:14:00.000-08:00

ദിവസം മൂന്നോ നാലോ മണിക്കൂര്‍ മാത്രം ടി. വി. യില്‍ പരിപാടികള്‍ സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്തിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തില്‍ നിന്നു നമ്മള്‍ ഒരു പാട് ദൂരം മുമ്പോട്ടു വന്നു കഴിഞ്ഞു. കാലത്തിനനുസരിച്ചുള്ള മാറ്റം അനിവാര്യമാണ്. അത് അംഗീകരിക്കുകയും വേണം.

ഗിരീഷ്‌ പുത്തഞ്ചേരിയുടെയും കൊച്ചിന്‍ ഹനീഫയുടെയും മരണം, മൂന്നാര്‍ വയനാട് കൈയ്യേറ്റങ്ങള്‍, പൂനെ ബോംബ്‌ ബ്ലാസ്റ്റ്... അങ്ങനെ വാര്‍ത്തകള്‍ക്ക് ഒരു ദാരിദ്ര്യവുമില്ല. അന്നും ഇന്നും, വാര്‍ത്ത ആഘോഷിക്കാനുള്ള അവസരമായല്ലേ മാധ്യമങ്ങള്‍ കണ്ടത്?
"Diplomatic" ആയി സംസാരിക്കാന്‍ പഠിച്ച ഒരാളെ ഇത്തരം മാധ്യമങ്ങളുടെ തലപ്പത്ത് ഇരുത്തിയിരിക്കുന്നത് വെറുതെ ആവാന്‍ ഇടയില്ല. അയാള്‍ക്ക്‌ പലതും പറയാം.
-> ഒരു ജന നേതാവിന്റെയോ, സാംസ്കാരിക നായകന്റെയോ, മരണത്തില്‍ അനുശോചിക്കുകയാണ് അവരെ കുറിച്ചുള്ള പരിപാടികളിലൂടെ ചെയ്യുന്നത് എന്ന്.
-> തിരക്ക് പിടിച്ച ജീവിത സാഹചര്യങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഏത് നേരത്ത് ടി. വി. തുറന്നാലും അന്നത്തെ പ്രധാനപ്പെട്ട വാര്‍ത്തകള്‍ അറിയാതെ പോകാതിരിക്കാന്‍ പാടില്ലാത്ത വിധത്തിലാണ് ഇന്നത്തെ "ലൈവ് ടെലികാസ്ടിംഗ്" ഉം, "ന്യൂസ്‌ ബുള്ളട്ടിന്‍" ഉകളും, ഒക്കെ ഒരുക്കുന്നത് എന്ന്.

ആ പറഞ്ഞതിലോന്നും എനിക്കും മറുത്തു പറയാന്‍ ഒന്നും ഇല്ല.

പക്ഷെ, പുതിയ വാര്‍ത്തകള്‍ വരുമ്പോള്‍, പഴയതെങ്കിലും ഗൌരവമുള്ള വാര്‍ത്തകള്‍ തള്ളിക്കലയുകെയോ, പ്രാധാന്യമില്ലാത്ത വിധത്തില്‍ കുറച്ചു കാണിക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ജനങ്ങള്‍ക്ക് മാധ്യമങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള മതിപ്പ് നഷ്ടപ്പെടുന്നത്. ഇതിനു ഉദാഹരണമായി വളരെ പ്രസക്തമെന്നു തോന്നിയ ഒരു കാര്യം ഞാനിവിടെ കുറിക്കട്ടെ.

പാര്‍ലമെന്റ് ആക്രമണത്തിന്റെ വാര്‍ഷികത്തില്‍
അഫ്സല്‍ ഗുരുവിനു എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് അന്വേഷിച്ച ഒരു മാധ്യമമെങ്കിലും ഉണ്ടോ? തടിയന്റവിട നസീറിനെ ചുറ്റിപറ്റിയുള്ള അന്വേഷണങ്ങള്‍ ചൂട് പിടിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുകയായിരുന്ന ആ അവസരത്തില്‍ അഫ്സല്‍ ഗുരുവിനെ മാധ്യമങ്ങള്‍ മറന്നതാണോ?

ആ വിഷയത്തില്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ അവലംബിച്ച മൌനം കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് തോന്നിയത് അവര്‍ തടിയന്റവിട നസീറിനെ മുതലെടുത്ത്‌ തീവ്രവാദം ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു എന്നാണ്. ഇന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു അവര്‍ വീണ്ടും ആഘോഷിക്കുകയാണ് - "പൂനെ ബ്ലാസ്റ്റ്!"

എം. മുകുന്ദന്:

2010-02-04T01:42:00.000-08:00

"ഒരു സാക്ഷാല്‍ തീയന്‍ മറ്റൊരു തീയാനോട് ഇംഗ്ലീഷില്‍ സംസാരിക്കുമോ?"

"സംസാരിക്കും. ഒരു മറുനാട്ടില്‍, ഒരു കൂട്ടത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന അഞ്ചു പേരില്‍ മറ്റു മൂന്നു പേരും മലയാളികള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ മര്യാദയുടെ പേരില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് പറയേണ്ടി വരും" - ഇങ്ങനെ ഒരു തര്‍ക്കുത്തരം മനസ്സില്‍ മുകുന്ദന്‍ സാറിനോട് പറഞ്ഞ് കൊണ്ട്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗുരുത്വദോഷം വാങ്ങിച്ചു വയ്ക്കേണ്ടി വരുമോ എന്നുള്ള ഒരു മുന്‍വിധിയോടെയാണ് കഴിഞ്ഞയാഴ്ചത്തെ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പില്‍ എം. മുകുന്ദന്‍ എഴുതിയ ലേഖനം വായിച്ചു തുടങ്ങിയത്.

മയ്യഴി പുഴയും, ദൈവത്തിന്റെ വികൃതികളും, ഒഴുകി എത്തിയ ആ കൈവിരലുകളില്‍ നിന്നെത്തിയ ഈ ലേഖനം പല കാരണങ്ങള്‍ കൊണ്ട് എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായി. ഞാന്‍ തെറ്റിദ്ധരിച്ചത് പോലെ ഒരു എക്സ്ട്രീം പ്രാദേശിക ഭാഷ വാദമായിരുന്നില്ല ആ ലേഖനമെന്നത് ആദ്യത്തെ കാരണം. മറ്റു ഭാഷകളോടൊരു അനാദരവ് ഒരിടത്തും ആ ലേഖനത്തില്‍ കണ്ടില്ല. ലളിതമായ ഭാഷയുടെ ഉപയോഗത്തെ പ്രകീര്‍ത്തിച്ചത് ‌കടുകട്ടി ഭാഷ ഉപയോഗിക്കാനറിയാത്ത ഈ പാവം ഭാഷാ സ്നേഹിയായ ബ്ലോഗ്ഗര്‍ക്ക് ഒരു പ്രചോദനമായി. വളര്‍ന്ന സംസ്കാരത്തിനോടും പൈതൃകത്തിനോടുമുള്ള പ്രണയത്താല്‍ മലയാള ഭാഷയെ ഞാന്‍ മുറുകെ പിടിക്കുന്നു. നിലനില്‍പ്പിന് വേണ്ടി അംഗലയത്തിനേയും. അങ്ങനെയുള്ള എനിക്ക് ഈ ലേഖനം എങ്ങനെ ഇഷ്ടപ്പെടാതെ ഇരിക്കും?

തമിഴ് ഭാഷ ഒരു ഉദാഹരണമായി ചൂണ്ടി കാട്ടി മലയാളത്തില്‍ പുതിയ വാക്കുകള്‍ ചേര്‍ത്ത് ആധുനീകരിക്കണമെന്ന വിഷന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഒരു ബ്ലോഗില്‍ ആദ്യമായി six pack ഇന് ആറ് പൊതി എന്നും, eight pack ഇന് എട്ട് പൊതി എന്നും തര്‍ജ്ജമകള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ യുവാക്കളായ മലയാളികളുടെ നര്‍മ്മ ബോധത്തിനൊപ്പം മുകുന്ദന്‍ സാറിന്റെ മലയാള ഭാഷാവിപുലീകരണം എന്ന ഒരു സ്വപ്നം കൂടി സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുന്നത്‌ കണ്ടു. (യന്തിരന്‍ എന്ന തമിഴ് പദത്തിനോട് തീര്‍ച്ചയായും കിടനില്‍ക്കും ഈ "പൊതികള്‍" എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.)

ലേഖകനോട് യോജിക്കാതെ പോയത്, മലയാളത്തെ എങ്ങനെ നിലനിര്‍ത്തും എന്നതിന് ഫിസിക്സ്‌ ഉം, കെമിസ്ട്രിയും വരെ മലയാളത്തില്‍ പഠിപ്പിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞ ഭാഗത്ത്‌ മാത്രമാണ്. ഉദാഹരണങ്ങളായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ പഴയ സോവിയറ്റ്‌ യൂണിയനും, ഫ്രാന്‍സും പോലെയായിരുന്നു കേരളവും എങ്കില്‍ ആ പറഞ്ഞതിനോട് തീര്‍ത്തും യോജിക്കാമായിരുന്നു. മലയാളികളില്‍ നല്ലൊരു ശതമാനവും പ്രവാസികളായത്‌ എന്ത് കൊണ്ടാണ്? കേരളത്തില്‍ ജോലി സാധ്യതയുടെ കുറവ് കൊണ്ടാണെന്നത്‌ നിസ്സംശയം പറയാമല്ലോ? മലയാളത്തില്‍ പഠിച്ച വിഷയങ്ങളിലെ അറിവുകള്‍ ഒരിക്കലും അറിവുകളല്ലാതെ ആവുന്നില്ല. പക്ഷെ, ആ വിഷയങ്ങളിലെ ടെക്നിക്കല്‍ പദങ്ങള്‍ ഇംഗ്ലീഷില്‍ പ്രയോഗിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍, മറ്റൊരു രാജ്യത്തോ സംസ്ഥാനത്തോ ജോലി തേടി എത്തിപ്പെടുന്ന ഒരു സാധാരണ മലയാളിയെ സഹായിക്കാന്‍ അവിടെയെല്ലാം ഒരു ദ്വിഭാഷിയായ translator നെ കിട്ടിക്കോളണമെന്നില്ലല്ലോ.

പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസ കാലത്ത് മാതൃഭാഷാ നിര്‍ബന്ധമായും പഠിപ്പിക്കണം എന്നുള്ളത് തന്നെയായിരിക്കണം മലയാളം നിലനിര്‍ത്താന്‍ ചെയ്യേണ്ട ആദ്യത്തെ കാര്യം.

പോങ്ങുമ്മൂടന്റെ പോസ്റ്റിനു ഒരു മറുവീക്ഷണം

2010-02-01T22:05:00.001-08:00

പ്രണയിക്കുന്ന ആളിനെ കൈപ്പിടിയില്‍ കിട്ടിയാല്‍, അയാള്‍ എന്നും സ്വന്തമായാല്‍ പിന്നെ പ്രണയത്തിന്റെ നിറം നഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന് ഓഷോ പറഞ്ഞത് ആദ്യം വായിച്ചപ്പോള്‍ ഞാനും ഇത് ശരിയോ എന്ന് ചിന്തിക്കാതെ ഇരുന്നില്ല! പക്ഷെ ആ ഫിലോസഫി സ്വീകരിച്ച ആരെയും സന്തുഷ്ടരായി ഞാന്‍ കണ്ടില്ല.

പോങ്ങുമ്മൂടന്റെ പോസ്റ്റിനു പല അഭിപ്രായങ്ങള്‍ വന്നു. പലരോടും തോന്നിയത് സഹതാപമാണ്. പ്രണയം നിലനിര്‍ത്താന്‍ അറിയാത്തവര്‍ ആയതു കൊണ്ടാണല്ലോ മറ്റൊന്നിനെ തേടി പലരും പോകുന്നത്.

എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് കൂടി കേള്‍ക്കാമോ? പ്രണയം (അത് വസ്തുവിനോടോ, ജീവിതത്തിനോടോ, തൊഴിലിനോടോ, മറ്റൊരു മനുഷ്യനോടോ ആയിക്കൊള്ളട്ടെ) നിലനിര്‍ത്താന്‍ വഴികള്‍ അറിയില്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങളെ പ്രണയിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കാണ്
ഇഷ്ടമുണ്ടാകുക?

പ്രണയിച്ച ആളിനെയോ വസ്തുവിനെയോ കയ്യില്‍ കിട്ടുമ്പോള്‍ പ്രണയം
നഷ്ടപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്നെങ്കില്‍ അത് നിങ്ങളുടെ പ്രണയമായിരുന്നില്ല.
അതിന്റെ പേര് ആസക്തി എന്നാണ്. നഷ്ടപ്പെട്ടത് പ്രണയമല്ല, പ്രണയത്തിന്റെ പുതുമ മാത്രമാണെന്നത് മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഇത്രയ്ക്കു പ്രയാസമാണോ?

പ്രസവവും, കുട്ടികളെ പരിപാലിക്കലും ഒക്കെ ദിവ്യമായ ഒരു അനുഭൂതിയാണ്, ഒരു സ്ത്രീക്ക്. അനുഭവത്തിന്റെ പുതുമ നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് പറഞ്ഞു സ്വന്തം മക്കളെ ഒരു അമ്മയും അകറ്റി നിര്‍ത്താറില്ല. അവര്‍ സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു - മക്കളെ. അല്ല, പ്രണയിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. തന്റെ ശ്വാസോച്ചാസം പോലെ അവള്‍ അത് പലപ്പോഴും തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. ആ പ്രണയം മക്കളും പലപ്പോഴും തിരിച്ചറിയുന്നില്ല - അത് നിലക്കും വരെ. പ്രണയവും അങ്ങനെയാവണം! എങ്കിലേ അതിനെ പ്രണയ സാക്ഷാത്കാരം എന്ന് പറയാന്‍ കഴിയൂ...

-----------------------------------------------------------
ഇത് എന്റെ എളിയ വീക്ഷണം. മറുത്തുള്ള അഭിപ്രായങ്ങളെ തീര്‍ച്ചയായും ഞാന്‍ ബഹുമാനിക്കുന്നു.

career ലെ ഉയര്‍ച്ച സ്ത്രീക്ക് ശാപമാകുകയാണോ ?

2010-01-29T00:38:00.000-08:00

celebrity കള്‍ക്കിടയിലെ വിവാഹമോചനങ്ങളും, "break ups" ഉം ഇന്ന് ഗോസ്സിപ്പ് കോളങ്ങള്‍ക്ക് അലങ്കാരങ്ങള്‍ മാത്രമാവുന്നു!

കാവ്യ മാധവന്റെയും, സാനിയ മിര്‍സയുടെയും, അനുഭവങ്ങള്‍ എന്താണ് സമൂഹത്തിനോട് പറയുന്നത്? സ്ത്രീക്ക് കരിയറിലെ ഉയര്‍ച്ച ഒരു കുടുംബ ജീവിതം നയിക്കാനുള്ള സ്വപ്നത്തിനു വിലങ്ങു തടിയാകുകയാണ് എന്നോ?

സുധാമൂര്‍ത്തിയെ പോലുള്ളവര്‍ സന്തുഷ്ട കുടുംബ ജീവിതം നയിച്ച്‌ മാതൃകയാകുമ്പോള്‍ സ്ത്രീക്ക് തീര്‍ച്ചയായും നെടുവീര്‍പ്പെടാം..(ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തില്‍ അവരോടപ്പം നില്‍ക്കുന്ന നാരായണ്‍ മൂര്‍ത്തിയെ ഈ അവസരത്തില്‍ തീര്‍ച്ചയായും വിസ്മരിച്ച് കൂടാ. )

ഓരോരോ മാനദണ്ഡങ്ങള്‍!

2010-01-11T01:05:00.000-08:00

കേരളത്തില്‍ സ്കൂള്‍ കലോത്സവം ഇന്നും പണക്കൊഴുപ്പിന്റെ വേദി എന്ന ആക്ഷേപത്തോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടു മുന്നേറുന്നു.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് സി.ബി.എസ്. സി. സ്കൂളുകളെ യുവജനോത്സവങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നതില്‍ നിന്നൊഴിവാക്കി കൊണ്ട് ഒരു ഉത്തരവ് പുറത്തു വന്നു. (ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ എന്താണെന്ന് അറിയില്ല.) കാരണം സി.ബി.എസ്. സി. സ്കൂളുകളില്‍ പഠിക്കുന്നത് പണക്കാരാണത്രെ!
അന്ന് പഠിത്തത്തില്‍ വളരെ ഏറെ മുന്‍ പന്തിയിലായിരുന്ന ഒരു മുന്‍ കലാതിലകം സി. ബി. എസ്. സി. സ്കൂള്‍ വിട്ടു കൊണ്ട് ഒരു സ്റ്റേറ്റ് സിലബസ് പഠിപ്പിക്കുന്ന സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ന്നു. മികച്ച പ്രകടനങ്ങളോടെ തന്നെ ആ തവണത്തെ കലാതിലകം പട്ടം നേടി. അന്ന് ഈ വിദ്യാര്‍ഥിനി ഒരു "പത്താം ക്ലാസ്സ്‌" വിദ്യാര്‍ഥിനി ആയിരുന്നുവെന്നും ഓര്‍ക്കുക.

അന്ന് ഒരു പത്താം തരം വിദ്യാര്‍ത്ഥിനി മാത്രമായിരുന്ന എനിക്ക് ചോദിക്കാന്‍ തോന്നിയ ഒരു ചോദ്യമാണ് താഴെ . ഇന്നത്തെ പോലെ അന്ന് ബ്ലോഗുകള്‍ ഇല്ലല്ലോ? സാധാരണക്കാരിയായ എന്റെ സംശയങ്ങള്‍ നികത്താന്‍.

സി. ബി. എസ്. സി. സ്കൂളില്‍ നിന്നും സ്റ്റേറ്റ് സിലബസ് സ്കൂളിലേക്ക് മാറിയപ്പോള്‍ ഈ വിദ്യാര്‍ഥിനി "പാവപ്പെട്ട" കുട്ടിയായി മാറിയോ ?

ഭദ്ര - നാളെയുടെ വാഗ്ദാനം.

2010-01-09T10:29:00.000-08:00

ഇതൊരു nostalgic പോസ്റ്റ്‌ അല്ല. ഒരു റിയാലിറ്റി ഷോ യുടെ promotion ഉം അല്ല. ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കഴിവില്‍ ആരാധന തോന്നി എഴുതിപ്പോയതാണ്.
ടെലിവിഷന്‍ എന്നാല്‍ ഡി. ഡി. എന്ന് മാത്രം അര്‍ത്ഥമുണ്ടായിരുന്ന നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം എന്നെ ഇത്ര മാത്രം ടി. വി. "പിടിച്ചിരുത്തിയിട്ടില്ല " എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍, അതില്‍ ഒരു അതിശയോക്തിയുമില്ല എന്നതാണ് സത്യം.

തിരക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ വീണു കിട്ടിയ നിമിഷങ്ങളില്‍ കേട്ടത് കൊണ്ടാവാം - ഈ പാട്ടും, പാട്ടുകാരിയും എന്നെ സ്വയം മറന്നു ആസ്വദിക്കാന്‍ സഹായിച്ചു. ഞാന്‍ നാല് നാലര മിനിറ്റ് എവിടെയായിരുന്നുവെന്നു എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല. പാട്ടിനു ശേഷം, ഞാനൊറ്റക്ക് ഇരുന്നു കയ്യടിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ കുറച്ചു സമയം വേണ്ടി വന്നു.
ഭദ്രയുടെ ആ performance ഇവിടെ കാണാം.

ഇന്ന് ഞാനെന്റെ തിരക്കുകളെ സ്നേഹിക്കുന്നു. ജാനകിയമ്മയെയും..

---------------------------------------------------------------------------------------
തന്റെ versatility തെളിയിച്ചു കൊണ്ട് ഭദ്ര യുടെ മറ്റൊരു performance (Hips dont lie) കൂടി കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരു ഭദ്ര ഫാന്‍ ആയി മാറി . :)

----------------------------------------------------------------------------------------------------
എന്റെ കണ്ണുകളെ നനയിച്ചു കൊണ്ട് ഭദ്ര പാടിയ മറ്റൊരു പാട്ട് താഴെ ചേര്‍ക്കുന്നു.

ഒരു അപ്പൂപ്പന്‍താടിയായ്

2009-12-31T10:05:00.000-08:00

ഐ. ടി. ഇന്റസ്ട്രിയും, അതിന്റെ ഗ്ലാമര്‍ ഉം , നല്‍കിയ ഗുണദോഷ സമ്മിശ്രമായ ചുറ്റുപാടില്‍ നിന്നും ഏറ്റുവാങ്ങിയ "stress" ചുമലിലെ ഭാരം കൂട്ടിയപ്പോള്‍ എല്ലാ കെട്ടുപാടുകളും പൊട്ടിച്ച് ഒന്ന് പറക്കണമെന്നു പലവട്ടം തോന്നി. എന്റെ അഭിരുചികളും, ആഗ്രഹങ്ങളും, ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളും എന്നെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ മനസ്സിലാക്കിയ എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്ത്‌ (എന്റെ ജീവിത പങ്കാളി ) എനിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിയതാണ് "The world of blogs". ബ്ലോഗ്‌ ലോകത്ത് ഒരു പട്ടം പോലെ ഞാന്‍ പറന്നു - കഴിഞ്ഞ രണ്ടര മാസങ്ങള്‍.

പല കാര്യങ്ങളിലും എനിക്ക് വിചിത്രവും, വ്യത്യസ്തവും, ശക്തവുമായ കാഴ്ചപ്പാടുകലാണ്. ചിലപ്പോള്‍ സമൂഹത്തിനോട് അതൊക്കെ ഉറക്കെ പറയണമെന്ന് തോന്നും. അതിനു കഴിയാതെ വരുമ്പോള്‍ മനസ്സിലൊരു വിങ്ങലാണ്. ചിലപ്പോള്‍ ചുറ്റുമുള്ള സഹജീവികളുടെ അവസ്ഥകള്‍ നൊമ്പരപ്പെടുത്തും. ചിന്തകളൊക്കെ അക്ഷരങ്ങളായി പ്രവഹിച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ മനസ്സിന്റെ ഭാരം വല്ലാതെ കുറഞ്ഞതായി അനുഭവപ്പെടും. 2009 തന്ന നിര്‍വൃതി അതാണ്‌.

സമകാലീന ചിന്തകളെയും, സിനിമയെയും ഒക്കെ ഈ ബ്ലോഗില്‍ തനിച്ചാക്കി എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നിന്നുയരുന്ന സൃഷ്ടികളെ മാത്രം ഞാന്‍ അപ്പൂപ്പന്‍താടികളിലേക്ക് പറിച്ചു നടുന്നു.
ഇനിയും അക്ഷരങ്ങളുടെ ഈ ബ്ലോഗ്‌ ലോകത്ത് എനിക്ക് പറന്നു നടക്കണം. കാറ്റത്ത്‌ പറന്നുയരുന്ന അപ്പൂപ്പന്‍ താടികളെ പോലെ, സ്വന്തം ഭാരം പോലും തിരിച്ചറിയാതെ, കെട്ട് പാടുകളൊന്നും ഇല്ലാതെ....

--------------------------------------------------------------------------------
എല്ലാവര്‍ക്കും പുതുവത്സരാശംസകള്‍ നേര്‍ന്നു കൊണ്ട്,
ഈ ബ്ലോഗ്‌ ലോകത്ത് എനിക്ക് പ്രോത്സാഹനം തന്ന എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും നന്ദി പറഞ്ഞു കൊണ്ട്,
പുതു വര്‍ഷത്തില്‍ ഒരു പുതിയ തുടക്കവുമായി,
സ്വന്തം,
പ്യാരി

ഒരു നികുതി ദായികയുടെ വിലാപം

2009-12-24T02:09:00.000-08:00

രാജ്യ സഭയില്‍ രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പ് ഒരു ബില്‍ പാസ്സായി. ചര്‍ച്ചക്ക് പോലും വരാതെ!
ജനപ്രതിനിധികള്‍ക്കും, കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ക്കും നിലവില്‍ ഉള്ള സൌജന്യ യാത്രാനുകൂല്ല്യം ഇനി മുതല്‍ അവരുടെ സഹായികള്‍ക്കും , ബന്ധുക്കള്‍ക്കും ഉപയോഗപ്പെടുത്താം ...

news ചാനലില്‍ ഈ വാര്‍ത്ത പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കുന്നതിനു മുമ്പേ ഒരു വാചകം കൂടി പറഞ്ഞു. ഇത് സാമ്പത്തികമായി ഒരു അധിക ബാധ്യത ആവില്ല എന്ന്. അവസാനം പറഞ്ഞ വാചകം കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിച്ചതും, ആ വാചകത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥവും എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല...

ദാനാര്‍ഹ

2009-12-23T01:12:00.001-08:00

ശമ്പളത്തില്‍ നിന്നൊരു നിശ്ചിത സംഖ്യ എല്ലാ മാസവും അവള്‍ മാറ്റി വച്ചിരുന്നു. അണ്ണാന്‍ കുഞ്ഞും തന്നാലായത് എന്നാണല്ലോ? തന്നെ വളര്‍ത്തി വലുതാക്കിയ സമൂഹത്തിനു തന്നാല്‍ കഴിയുന്നത്‌ ചെയ്യണം. പഠിക്കുന്ന കാലത്തേ തീരുമാനിച്ചതാണ് അത്. ആ ശീലം അവള്‍ തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ അതെങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം? ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനത്തിലെത്താന്‍ ഇത് വരെ സാധിച്ചിട്ടില്ല.

ചില മാസങ്ങളില്‍ ആ തുക ഒരു നീക്കിയിരുപ്പ് മാത്രമാകും. ചില മാസങ്ങളില്‍ മുഖ്യമന്ത്രിയുടെയോ പ്രധാനമന്ത്രിയുടെയോ ദുരിതാശ്വാസ ഫണ്ടിലേക്ക് അവള്‍ അത് കൊടുക്കും. ഓഫീസിന്റെ കാമ്പസിലെ കെട്ടിടം പണിക്കിടയില്‍ അപകടത്തില്‍ മരിച്ച തൊഴിലാളികളുടെ കുടുംബത്തിലേക്ക് വേണ്ടി പിരിച്ച ഫണ്ടിലേക്ക് പലപ്പോഴായി നീക്കി വച്ച വലിയ ഒരു തുക തന്നെ നല്‍കി. ചിലപ്പോള്‍ അന്ന ദാനങ്ങളിലേക്കും, ചിലപ്പോള്‍ സമൂഹ വിവാഹങ്ങളിലേക്കും ആയി ഈ തുക ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു. മനസ്സിന്റെ കാര്യമല്ലേ? ഒന്നിലും നേരിട്ട് പങ്കെടുക്കാന്‍ പറ്റാത്തത് കൊണ്ടാണോ? അറിയില്ല. എന്ത് കൊണ്ടോ? അവള്‍ക്കു ഇതില്‍ ഒന്നും ഒരു തൃപ്തിയും തോന്നിയില്ല...

അവള്‍ നാട്ടിലേക്ക് വല്ലപ്പോഴുമേ പോകാറുള്ളൂ.. അവിടെ ഇപ്പോള്‍ മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിയും ഒന്നുമില്ലല്ലോ അവളെ കാത്തിരിക്കാന്‍.. തറവാട്ടു വക ക്ഷേത്രത്തിലെ പാമ്പിനാളത്തിനു അക്കുറി അവളും പോയി. അവിടെ വച്ച് അവള്‍ വിദുമോളെ കണ്ടു. അവളുടെ അമ്മയുടെ അമ്മാവന്റെ പേരക്കുട്ടിയാണ് വിദു എന്ന് വിളിക്കുന്ന വിദ്യ. വിദുമോളെ താഴെ വക്കാതെ എടുത്തു കൊണ്ട് നടക്കുമായിരുന്നു, പണ്ടൊക്കെ നാട്ടില്‍ പോകുമ്പോള്‍. വിദുവിനെ പാളയില്‍ ഇരുത്തി വലിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നിരുന്നത് ഒരു വിനോദം തന്നെയായിരുന്നു അവള്‍ക്കന്നൊക്കെ. ഒരിക്കല്‍ അവള്‍ വലിച്ചു കൊണ്ട് നടന്ന പാളയില്‍ നിന്നു വീണു തല പൊട്ടിയപ്പോള്‍ ഇട്ട സ്ടിച്ചിന്റെ പാട് ഇപ്പോഴും വിദുമോളുടെ തലയില്‍ ഉണ്ടാകും. അന്നൊക്കെ, അവള്‍ എപ്പോഴും വിദുമോളുടെ വീട്ടില്‍ പോകുമായിരുന്നു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവരൊക്കെ "distant relatives" മാത്രമായി മാറി.

വിദുമോള്‍ക്ക്‌ അവളെ കണ്ടതായി ഓര്‍മയില്ല. പറഞ്ഞു കേട്ട് നല്ല പരിചയമാണ് താനും. രക്തത്തിന് വെള്ളതിനേക്കാള്‍ കട്ടിയുണ്ടെന്നാണല്ലോ? വിദുമോള്‍ അവളോട്‌ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അടുത്തു. ഒന്‍പതാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയുടെ പക്വത വിദുമോള്‍ക്കുണ്ടോ എന്ന് സംശയം. അവള്‍ ഇപ്പോഴും നിഷ്കളങ്കയാണ്. തൊടിയിലും, ക്ഷേത്രത്തിലും, പുഴക്കടവിലുമൊക്കെ വിദുമോള്‍ അവളെയും കൊണ്ട് പോയി. വിദുമോള്‍ അവളോട്‌ വാതോരാതെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. സ്കൂളിലെ കുട്ട്യോളുടെ കയ്യിലെ മൊബൈല്‍ ഫോണും, അവളെ കളിയാക്കുന്ന ആണ്‍ കുട്ട്യോളും ഒക്കെ വിദുമോളുടെ വിഷയങ്ങളായിരുന്നു. എല്ലാം അവള്‍ കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞ്‌ അനിയത്തിയെ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തോടെ .

വിദുമോളും കുട്ടിപ്പട്ടാളങ്ങളും കൂടി അവളെ വലിച്ചു കൊണ്ട് വിദുമോളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. മേശപ്പുറത്ത് അടുത്ത അദ്ധ്യയന വര്‍ഷത്തിലേക്ക് വാങ്ങിച്ചു വച്ച പുസ്തകങ്ങളാണ്. ഒരു പഴയ ബാഗും അതിനടുത്ത് ഉണ്ട്. മേശക്കരികില്‍ കെട്ടിയ അഴയില്‍ ഒരു ഹാങ്ങറില്‍ പഴയ ഒരു ജോഡി യൂണിഫോം തേച്ച് തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നു. ആ ഹാഫ് സ്കര്‍ത്ടിന്റെ താഴെ നൂല് അഴിച്ചു ഇറക്കം കൂട്ടിയത് വ്യക്തമായി കാണാം.പഴയ കലണ്ടറുകളും, പത്രത്തിന്റെ സുപ്പ്ലിമെന്റുകളും ഉപയോഗിച്ച് പുതിയ പുസ്തകങ്ങള്‍ വൃത്തിയായി പൊതിഞ്ഞു വച്ചിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ പുസ്തകങ്ങള്‍ അവിടെ ഒരു ഭാഗത്ത്‌ അടുക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്. വിദുമോള്‍ക്ക്‌ പഠിക്കാനുള്ള അഭിനിവേശം പുസ്തകങ്ങള്‍ കണ്ടാല്‍ തന്നെ അറിയാം. സി. ബി. എസ്. സി. വേണോ, ഐ. സി. എസ്. സി. വേണോ എന്ന് ആലോചിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ കാലഘട്ടത്തില്‍ വിദുമോളുടെ സയന്‍സ്, സാമൂഹ്യപാഠ പുസ്തകങ്ങള്‍ മലയാളത്തില്‍ എഴുതിയവയാണെന്ന് അവള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. വിദുമോളുടെ മുത്തശ്ശന്റെ ആദര്‍ശങ്ങളെ കുറ്റപ്പെടുത്താന്‍ അവള്‍ക്ക് തോന്നിയില്ല.

"വിദു മോള്‍ക്ക്‌ പുതിയ ബാഗും യൂണിഫോമും വാങ്ങിച്ചില്ലേ?" - അവള്‍ ചോദിച്ചു.
"അച്ഛനയച്ച പൈസയൊക്കെ തീര്‍ന്നൂന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. അത് കൊണ്ട് അച്ഛന്‍ വരുമ്പോ വാങ്ങിച്ചു തരും." വിദുമോളുടെ ശബ്ദത്തില്‍ അവള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ച പരിഭവം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..... വിദുമോളുടെ അച്ഛന്‍ ഗള്‍ഫിലാണ്. ഇത്തവണ വരവുണ്ടാവില്ലാന്നു അമ്മായി പറഞ്ഞിരുന്നു.

അവള്‍ നെടുവീര്‍പ്പെട്ടു. ആ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു ദൃഡനിശ്ചയം കാണാം. വിദുമോളെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു അവള്‍ ടൌണിലേക്ക് പോയി. ഒരു പുതിയ ബാഗും, കുടയും വാങ്ങിച്ചു. അതിനു അവളുടെ പേഴ്സിലെ ഒരു നോട്ടു മുഴുവനായി ഉപയോഗിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. പിന്നെ വിദുമോള്‍ക്ക്‌ നാല് ജോഡി യൂണിഫോമിനുള്ള തുണി വാങ്ങി തയ്ക്കാന്‍ കൊടുത്തു .
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
അന്ന് ഒരു ഒന്നാം തീയ്യതി ആയിരുന്നു. അവളുടെ സെല്‍ ഫോണില്‍ ഒരു എസ്. എം. എസ്. വന്നു. - അത് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. "താങ്കളുടെ അക്കൗണ്ട്‌ ഇല്‍ നിന്നു X രൂപ ഡെബിറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോള്‍ account balance X രൂപയാണ്. " ആ മെസ്സേജ് വായിച്ചപ്പോള്‍ അവളുടെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി അവളുടെ മുഖകാന്തി ഒന്ന് കൂടി വര്‍ധിപ്പിച്ചു.

എല്ലാ മാസവും അവളുടെ നീക്കിയിരിപ്പ് തുക ഇപ്പോള്‍ വിദുമോളുടെ പഠിപ്പിന്റെ ആവശ്യത്തിനായി പോകുന്നു.

"ഈ ബ്ലോഗ്‌ ശരിക്കും ഒരു കലഹപ്രിയനാ..."

2009-12-15T01:53:00.000-08:00

ഇതൊരു പക്ഷെ എന്റെ അവസാനത്തെ blog ആയിരിക്കും. blog കാരണം ഒരു കുടുംബ കലഹത്തിനുള്ള വക ഞാന്‍ കാണുന്നുണ്ട്.....
"ഈ ബ്ലോഗ്ഗല്‍ ഇത്തിരി കൂടുന്നുണ്ട്" എന്ന് ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് മിക്കവാറും ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തും..

കുറച്ചു ദിവസമായി ഞാന്‍ pure vegetarian ആണ്. ചേട്ടനാണെങ്കില്‍ non veg ഇല്ലാതെ ഭക്ഷണം ഇറങ്ങാന്‍ ഇത്തിരി ബുദ്ധിമുട്ടാണ്...

ബ്ലോഗിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞു ഇന്നലെ ഞങ്ങള്‍ ചെറുതായി ഒന്നുരസി. ആ പിണക്കം മാറ്റാന്‍ ഇന്നലെ കൊടുക്കാതെ മാറ്റി വച്ച രണ്ടു മീന്‍ പൊരിച്ചു കൊടുക്കാം എന്നൊക്കെ പ്ലാന്‍ ചെയ്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെ അടുക്കളയില്‍ കയറി ഫിഷ്‌ അടുപ്പത്ത് വച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തോന്നി - ഒന്ന് പോയി ലോഗിന്‍ ചെയ്യാം എന്ന്.

അങ്ങനെ പിന്നെയും ബ്ലോഗിന്റെ ലോകത്ത്....

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അല്ലേ ??? ഒരു കരിഞ്ഞ മണം.... (eosinophilia ക്കാരിയായ എന്റെ മൂക്കിലേക്ക് മണം ഇരച്ചു കയറാന്‍ ഇത്തിരി വൈകി പോയി... )

"അയ്യോ...." ഞാന്‍ അടുക്കളയിലേക്കു ഓടി...

ദാ.. frying pan ഇല്‍ രണ്ടു കരിക്കട്ടകള്‍!!!!!!!

എന്റെ സ്വപ്ന ലോകത്തേക്കൊരു മടങ്ങിപ്പോക്ക്

2009-12-14T05:41:00.000-08:00

ബ്ലോഗിന്റെ ലോകത്ത് എനിക്ക് മൂന്നു മാസം പ്രായം കഷ്ടിച്ച്. കൈവിട്ടു പോയിയെന്ന് കരുതിയ മലയാളത്തനിമയെ തേടി ബ്ലോഗുകള്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ വായിച്ചു തീര്‍ത്തു. "കമന്റ്സ്" ഇലൂടെ അഭിനന്ദനം അര്‍ഹിക്കുന്നവരെ അഭിനന്ദനം അറിയിച്ചു. പ്രോത്സാഹനം അര്‍ഹിക്കുന്നവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ചിലയിടങ്ങളില്‍ ഒന്നും പറയാതെ ഒരു വായനക്കാരി മാത്രമായി. പ്രതികരണശേഷി അല്‍പ്പം കൂടുതലായതു കൊണ്ട് പ്രതികരിക്കാന്‍ തോന്നിയപ്പോള്‍ പ്രതികരിച്ചു. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു, ചിലയിടങ്ങളിലെങ്കിലും എനിക്ക് നീതി പുലര്‍ത്താനായില്ലായെന്ന്. കാരണം പല ബ്ലോഗുകളിലും പ്രതികരിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ആ ബ്ലോഗ്ഗറുടെ മതം ഏതെന്നു ഊഹിച്ചെടുക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സിനിമയെക്കുറിച്ചോ, സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചോ എന്തുമാകട്ടെ - ബ്ലോഗ്ഗര്‍ ഏത് മതക്കാരനോ മതക്കാരിയോ ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയാതെ കമന്റ്‌ ഇടാന്‍ സാധിക്കാത്ത അവസ്ഥയാണ്.

ഇത്രയും നാള്‍ ഞാന്‍ ശീലിച്ചത് ഇതാണോ?

മൈമൂനത്ത്, സുലേഖ, ടോണി, മെറ്റില്‍ഡ, മേബ്ള്‍, വിദ്യ... ഇതൊക്കെ എന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തുക്കളുടെ പേരുകളാണ്. (ഇന്നും ഇവരില്‍ പലരുമായി ചങ്ങാത്തം ഉണ്ട്.) എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഏഴു വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഇവരോടൊപ്പമായിരുന്നു. - എന്റെ ബാല്യം. ത്രേസ്സ്യ സിസ്റ്ററും, പൗലോസ്‌ വൈദ്യരും, ഖാദര്‍ക്കയും , വാസുവേട്ടനും, ദേവു ഏട്ടത്തിയും, കതീസ്താത്തയും ഒന്നുമില്ലാതെ എനിക്കെന്റെ ബാല്യ കാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ പൊടി തട്ടി എടുക്കാനാവില്ലല്ലോ?

കഞ്ഞീം കറീം വച്ചും, തൊട്ടു കളിച്ചും, ഒളിച്ചു കളിച്ചും, ഊഞ്ഞാലാടിയും ഞങ്ങള്‍ കൂട്ടുകാര്‍ ഒന്നിച്ചു കളിച്ചു വളര്‍ന്നു. ചിലപ്പോള്‍ ഉറക്കം തന്നെ സുലേഖതാത്തയുടെ വീട്ടിലോ , മേബ്ള് ന്റെ വീട്ടിലോ ആയിരിക്കും. ഓണവും, വിഷുവും, ക്രിസ്മസ്സും, പെരുന്നാളും ഒക്കെ ഞങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചാഘോഷിച്ചു. ഓണത്തിന് പൂപ്പറിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചു പോയി. വിഷുവിനു എന്റെ വീട്ടിന്റെ മുറ്റത്ത് ഞങ്ങള്‍ പടക്കം പൊട്ടിച്ചു. ക്രിസ്മസ് കരോളുകാര്‍ എല്ലാ വീടുകളിലും കയറിയിറങ്ങി. കരോളിന്റെ മുമ്പില്‍ തന്നെ റസാക്കാക്ക സ്ഥാനം പിടിച്ചിരിക്കും. കരോള്‍കാര്‍ക്കൊപ്പം പൗലോസ്‌ വൈദ്യരുടെ കൈയും പിടിച്ചു മേബ്ള് എന്റെ വീട്ടില്‍ വരും. "merry christmas" ആശംസിച്ചു കരോള്‍ സംഘം റോഡിനു മറുവശത്തെ ഖാദര്‍കാക്കയുടെ വീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോള്‍ ഞാനും മേബ്ളും പിന്നാലെ ഓടും. കരോള്‍ പോയി ക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ഖാദര്‍കാക്കയുടെ മകന്‍ സിദ്ദിക്കാക്ക എന്നെയും മേബ്ള്‍ നെയും കൈ പിടിച്ചു റോഡ്‌ കടത്തി സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിലെത്തിക്കും. ആരും കണ്ടാല്‍ ഒന്നെടുക്കാന്‍ തോന്നുന്ന വിധത്തിലുള്ള ഓമനത്തം തുളുമ്പുന്ന എന്റെ അനിയന്‍ കുട്ടിയുടെ ഒരു മുത്തം വാങ്ങാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ സിദ്ദിക്കാക്ക മറക്കാറില്ല. വ്രതശുദ്ധിയുടെ വൃശ്ചികക്കാലങ്ങളില്‍ ശരണം വിളികളോടെ ആ നാട്ടുകാര്‍ ശബരിമലക്കു പോയിരുന്നത് സുബേര്‍ക്കാക്കാന്റെ ജീപ്പില്‍ ആയിരുന്നു. തിരുവണ്ണൂരപ്പന്റെ അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവത്തിനു ഗാനമേളക്കൊപ്പം സുബേര്‍ക്ക പാടിയിരുന്നത് ഇന്നും ആ ഗ്രാമക്കാര്‍ മറക്കാനിടയില്ല. പെരുന്നാള്‍ക്കാലം ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്സവ കാലം തന്നെയായിരുന്നു. ഒരു മാസത്തെ ഭക്ഷണം ഞങ്ങള്‍ക്ക് കുശാലാണ്. നോമ്പ് മുറിക്കാന്‍ മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും വാനരപ്പട മുഴുവന്‍ ഖാദര്‍ക്കാക്കാന്റെ വീട്ടിലുണ്ടാകും.

അന്ന് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വന്നിരുന്ന അതിഥികളില്‍ പ്രധാനികളായിരുന്നു ജോയ് അങ്കിളും കുടുംബവും. എന്റെ അച്ഛന് photography യോടുള്ള കമ്പം കൂടിയത് അങ്കിള്‍ കാരണമാണ്. അന്നത്തെ സന്തുഷ്ടമായ ജീവിതം ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ജോയ് അങ്കിള്‍ ക്യാമറയില്‍ പകര്‍ത്തി. ഇന്നും എന്റെ പഴയ കാലങ്ങളിലേക്കുള്ള തിരിച്ച് പോക്ക് അങ്കിള്‍ പകര്‍ത്തിയ ഫോട്ടോകളിലൂടെയാണ്. അങ്കിള്‍ന്റെ മക്കള്‍ ഡിന്നിമോളുടെയും, ഡിനോക്കുട്ടന്റെയും കൂടെ ഈ അഞ്ചു വയസ്സുകാരി കുറുമ്പി ഒരിക്കല്‍ പള്ളിയില്‍ കുറുബാനക്ക് പോയതും, വൈകിയത് കൊണ്ട് അവര്‍ എന്നെ വിട്ടു മുമ്പിലേക്ക് പോയപ്പോള്‍ ഇനിയെന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കുറുബാന സ്വീകരിക്കാന്‍ പോകുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ വരിയില്‍ നിന്ന് പള്ളിയിലെ അച്ഛന്റെ മുമ്പില്‍ പോയി വായ പൊളിച്ചു നിന്നതും, അത് കണ്ടു അച്ഛന്‍ അന്ധാളിച്ചു നിന്നതും ഒക്കെ ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞ പോലെ ഓര്‍ക്കുന്നു.

അച്ഛന്റെ ഏഴു വര്‍ഷത്തെ rural service ന്‌ ശേഷം ഞങ്ങള്‍ ആ ഗ്രാമം വിട്ടു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൊഴിഞ്ഞു വീണതറിഞ്ഞില്ല. പഠിത്തം, ജോലി , വിവാഹം .. അങ്ങനെ ഇന്ന് ഞാന്‍ മദ്ധ്യ വയസ്സിലേക്ക് കാലൂന്നി നില്‍ക്കുന്നു.

ഇന്ന് സാധാരണ ജനത്തിന് സ്വതന്ത്രമായി എഴുതാനും, അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പറയാനും, എല്ലാ അവസരങ്ങളും ബ്ലോഗിന്റെ ലോകം ഒരുക്കുമ്പോള്‍, മതം സൃഷ്ടിച്ച വിഭാഗീയ ചിന്തകള്‍ ഞാനീ ലോകത്ത് തെളിഞ്ഞു കാണുന്നു. ആ കാഴ്ചകളെന്നെ തളര്‍ത്തുന്നു. നിസ്സഹായതയോടെ മാറി നില്‍ക്കാനേ എനിക്ക് പലപ്പോഴും കഴിയാറുള്ളൂ..

ഭൂമി ഉരുണ്ടതാണല്ലോ. ഇന്നും പല യാത്രകളിലും എനിക്കെന്റെ ബാല്യം ചിലവഴിച്ച ഗ്രാമത്തിലൂടെ കടന്നു പോകാന്‍ അവസരം കിട്ടാറുണ്ട്. പണ്ട് ഞങ്ങള്‍ വിറ്റിട്ട് പോയ വീട്ടിന്റെ മുമ്പില്‍ വണ്ടി എത്തുമ്പോള്‍ പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു അനുഭൂതിയാണ്. അവിടെ വണ്ടി നിര്‍ത്തി പൗലോസ്‌ വൈദ്യരെയും, ഖാദര്‍ക്കാനെയും, ദേവു ഏടത്തിയെയും ഒക്കെ കണ്ടിട്ടേ ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടരാരുള്ളൂ... ചുറ്റും കാണുന്ന മത വിഭാഗീയതക്ക് നടുവില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുന്ന എന്റെ ഊര്‍ജ്ജം വീണ്ടെടുക്കാന്‍ ഈ ഗ്രാമത്തിനെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം മതിയെനിക്ക്.

നാനാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ അറിയാമോ?

2009-12-13T02:29:00.000-08:00

"വാസ്തുഹാര പ്രോപ്പര്‍ട്ടീസ്" - ടി.വി.യില്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു പരസ്യം കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടി..

നാനാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ എഴുതുക, പര്യായ പദങ്ങള്‍ എഴുതുക തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങള്‍ പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ വരെ മലയാള പരീക്ഷക്ക്‌ ഉറപ്പായത് കൊണ്ടാവാം പുതിയ പുതിയ വാക്കുകള്‍ അന്ന് പഠിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞത്.

"വാസ്തുഹാര" എന്നൊരു വാക്കിന്റെ അര്‍ത്ഥമോ, പര്യായമോ, നാനാര്‍ത്ഥമോ അന്ന് പഠിച്ചില്ല. (ബംഗാളിയില്‍ നിന്നുരിത്തിരിഞ്ഞ് വന്നതാണോ ഈ വാക്ക് എന്നും അറിയില്ല.) ആ പേരില്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ സിനിമയും, ചെറുകഥയും അര്‍ത്ഥമാക്കിയത് എന്താണെന്ന് മാത്രം മനസ്സിലാക്കി. അപഹരിക്കപ്പെട്ടവന്‍, വസ്തു ഹരിക്കപ്പെട്ടവന്‍ എന്നോക്കെയത്രേ അര്‍ത്ഥം. ഇംഗ്ലീഷില്‍ "The deprived dispossessed" എന്ന് വിശദീകരിക്കാവുന്ന വാക്കാണ്‌ "വാസ്തുഹാര" എന്നത് ആ പേരിലുള്ള ചെറുകഥയുടെ തലക്കെട്ടിനു താഴെ എഴുതിയിരുന്നത് കൊണ്ട്മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധിച്ചു.

ഈ വാക്കിന്റെ നാനാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ അറിയാത്തത് കൊണ്ടാണ് ടി.വി. യില്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു പരസ്യം കണ്ടു ഞാന്‍ ഞെട്ടിപ്പോയത്!
വാസ്തു പുരുഷനോടോ, വാസ്തു ശാസ്ത്രത്തിനോടോ അനുബന്ധിച്ച് ഈ വാക്കിന് ഒരു അര്‍ത്ഥം ഉണ്ടോ എന്ന് എനിയ്ക്ക് ഇതുവരെ കണ്ടെത്തുവാനും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

തത്ത്വമസിക്കും തിരുസന്നിധിയോ?

2009-12-11T00:57:00.000-08:00

"തത്ത്വമസിയുടെ സന്നിധിയിലേക്ക്..." ഒരു പ്രമുഖ മലയാളം ചാനലില്‍ ശബരിമലയെ ആസ്പദമാക്കിയുള്ള ഒരു പരിപാടിയുടെ പരസ്യ വാചകമാണിത്.

പതിനായിരക്കണക്കിനു ദൈവങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്നു വിശ്വസിച്ച് പുച്ഹിച്ച് തള്ളപ്പെടുന്ന ഹിന്ദു മതാചാരങ്ങളെ ന്യായീകരിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു സാധാരണ വിശ്വാസികളിലൊരാളായിരുന്നു ഞാനും. "തത്ത്വമസി", "അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി" തുടങ്ങിയ സൂത്ര വാക്യങ്ങളും, "അദ്വൈത " സിദ്ധാന്തവും എന്തിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നുവെന്നു ഒരു വളരെ ചെറിയ അളവ് വരെയെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കും വരെ.

ഗാഡമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ട ആധ്യാത്മിക സത്യത്തെയും, പ്രപഞ്ച സത്യത്തെയും ആണ് "തത്ത്വമസി" ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നത്. "തത്ത്വമസി" എന്നാല്‍ ജീവാത്മാവിന്റെയും, പരമാത്മാവിന്റെയും ചേര്‍ച്ചയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന, "അത് നീ ആകുന്നു" എന്ന് തര്‍ജ്ജമ ചെയ്യപ്പെടാവുന്ന ഒരു സൂത്രവാക്യമാണ്.

അങ്ങനെയാവുമ്പോള്‍, "തത്ത്വമസിയുടെ സന്നിധിയിലേക്ക്..." എന്നത് കൊണ്ട് എന്താണുദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. ആദ്ധ്യാത്മികമായി ആഴത്തില്‍ അര്‍ത്ഥമുള്ള ഈ സന്ദേശത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയാണ് ശബരിമല സന്നിധിയില്‍ വലുതായി "തത്ത്വമസി" എന്ന് എഴുതി വച്ചിരിക്കുന്ന ബോര്‍ഡ്‌ ചെയ്യന്നത്. ഇത് കണ്ടു ധര്‍മ്മശാസ്താവിന്റെ അപര നാമമാണ് "തത്ത്വമസി" എന്ന് ആരെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നോ എന്ന് സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

കുടുംബം എന്ന പ്രസ്ഥാനം

2009-12-09T08:12:00.000-08:00

"ഫാമിലി എന്ന institution നെ കുറിച്ച് എനിക്ക് പുച്ഛമാണ്". വാക്കുകള്‍ എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെയാണ്. ആ അഭിപ്രായത്തെ പിന്താങ്ങിക്കൊണ്ട് അവള്‍ പിന്നെയും ന്യായങ്ങള്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു. ഒരു ഉപദേശത്തിനോ തര്‍ക്കത്തിനോ ഉള്ള വകയൊക്കെ ആ വിഷയത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്ക് അവ അര്‍ഹിക്കുന്ന ബഹുമാനം കൊടുത്തു കൊണ്ട് ഞാന്‍ മൌനം പാലിച്ചു. വൈകീട്ട് തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ സുഹൃത്തിനോട്‌ പങ്കു വയ്ക്കാന്‍ പറ്റാതെ പോയ വാക്കുകള്‍ ഡയറിയില്‍ കുറിച്ചിട്ടു.

പത്ത് പന്ത്രണ്ടു വയസ്സ് വരെ അച്ഛന്റെ കുടവയറ്റില്‍ കാലും, നെഞ്ചില്‍ തലയും കയറ്റി വച്ചാണ് ഞാന്‍ ഉറങ്ങിയിരുന്നത്. ചില ദിവസങ്ങളില്‍ അച്ഛന്‍ പഴയ സിനിമകളിലെ താരാട്ട് പാട്ടുകള്‍ മൂളും.
"പാട്ട് പാടി ഉറക്കം ഞാന്‍.." അല്ലെങ്കില്‍,
"മുത്തശ്ശിക്കഥ പറഞ്ഞുറക്കാം.." അങ്ങനെ ഏതെങ്കിലും..
മൂളലിനൊത്ത്‌ അച്ഛന്റെ കൈ എന്റെ പുറത്ത് പതുക്കെപ്പതുകെ താളത്തില്‍ പതിയും. പാട്ട് തീരും മുമ്പേ ഞാനുറങ്ങിയിരിക്കും. തൊട്ടപ്പുറത്ത് അമ്മയുടെ മാറില്‍ തല ചേര്‍ത്ത് എന്റെ അനിയന്‍കുട്ടന്‍ കിടക്കുന്നുണ്ടാവും. "നിന്റെ മുട്ട് കയ്യും, മുട്ട് കാലും കൊണ്ട് എന്നെ കുത്തല്ലേ" എന്ന് അമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ പറയുന്നുണ്ടാവും. ആര് കേള്‍ക്കാന്‍? ഒന്നിടവിട്ട ദിവസങ്ങളില്‍ സ്ഥാനം മാറും. അന്ന് ഞാന്‍ അമ്മയെ കെട്ടി പിടിച്ചു കിടക്കും. അനിയച്ചാര്‍ അച്ഛനെയും.

കട്ടിലില്‍ തന്നെയിരുന്നു ഒരു മണിക്കൂറോളം എന്തെങ്കിലും പുസ്തകം വായിച്ച ശേഷമായിരിക്കും ഉറങ്ങാന്‍ കിടപ്പ്. ആദ്യം ഞാന്‍ ഒരു പാരഗ്രാഫ് ഉറക്കെ വായിക്കും. അത് ഞങ്ങള്‍ക്ക് മൂന്നുപേര്‍ക്കും മനസ്സിലാവാന്‍ വേണ്ടി അച്ഛന്‍ കൂടുതല്‍ വിശദീകരിച്ചു തരും.

രാവിലെ ഈ രണ്ടു മടിയന്മാര്‍ കുട്ടികളെ വിളിച്ചുണര്‍ത്താന്‍,
അവധിക്കാലങ്ങളില്‍ അമ്മയുടെ ചക്കരയുമ്മകള്‍‍,
സ്കൂള്‍ പരീക്ഷക്കാലത്ത് മടി കാണിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളില്‍ "ചൂരല്‍ കഷായ" ത്തിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ് പേടിപ്പിക്കല്‍ ,
എന്ട്രന്‍സ് പരീക്ഷക്കാലത്ത് "കട്ടന്‍ ചായ ഫ്ലാസ്കില്‍ വച്ചിട്ടുണ്ട് " എന്ന് പറയുന്ന തളര്‍ന്ന സ്വരം.

വര്‍ഷങ്ങളേറെ കഴിഞ്ഞു പോയിട്ടും ഇനിയും ഒരുപാട് ഓര്‍മ്മകള്‍ മനസ്സിന്റെ മടിത്തട്ടില്‍ മായാതെ കിടക്കുമ്പോള്‍ "ഫാമിലി എന്ന institution നെ " ഞാനെങ്ങനെ വെറുക്കും കൂട്ടുകാരീ..???

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
സമര്‍പ്പണം:
കമന്റ്സ് ഒന്നും ഇടാതെ ഒരു "silent reader" ആയി എന്റെ ബ്ലോഗുകള്‍ വായിക്കുന്ന എന്റെ അച്ഛനും,
പിന്നെ, അച്ഛന്റെ ഉറച്ചതും വ്യക്തവുമായ സ്വരത്തില്‍ ഈ ബ്ലോഗ്‌ വായിച്ചു കേള്‍ക്കുന്ന എന്റെ അമ്മയ്ക്കും.

മതഭ്രാന്തും, തീവ്രവാദവും, അതിനിടയിലെ രാഷ്ട്രീയ മുതലെടുപ്പുകളും

2009-12-08T07:26:00.000-08:00

എഴുതിയാലും എഴുതിയാലും തീരാത്ത ഈ വിഷയത്തെ കുറിച്ച് എനിക്കും പറയാന്‍ ഒരു പാടുണ്ട്.
ഇതിനെക്കുറിച്ച്‌ എഴുതാന്‍ വെമ്പി, എന്റെ രക്തം തിളക്കുന്നത്‌ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടും
നിസ്സഹായതയോടെ മൌനം പാലിക്കുന്നു.

തിരുവനന്തപുരത്ത് ലോ ഫ്ലോര്‍ ബസ്സുകളെ ജനം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു!

2009-12-05T00:07:00.001-08:00

ഞാന്‍ സന്തോഷത്തിലാണ്. (പേഴ്‌സണല്‍ തിരക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാന്‍ ഈ പോസ്റ്റ്‌ പെട്ടെന്ന് എഴുതി തീര്‍ക്കട്ടെ ..)

ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തിരുവനന്തപുരത്ത് ആണ്.
ലോ ഫ്ലോര്‍ ബസ്സുകള്‍ അങ്ങിങ്ങായി കാണുന്നുണ്ട്. ഹാവൂ.. അതില്‍ തിക്കിതിരക്കിയല്ലെങ്കിലും തരക്കേടില്ലാതെ ആളുകള്‍ ഉണ്ട് (ഇതൊരു പീക്ക് ടൈം അല്ല - എന്നാല്‍ പോലും.). അജയുടെ പോസ്റ്റും, ഉല്ലാസിന്റെ കമന്റും കണ്ടപ്പോള്‍ ടെക്കീസ് മാത്രമേ ഇതില്‍ കയറുകയുള്ളോ എന്ന് ഒരു ശങ്ക ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ഉത്കണ്oയോടെ ബസിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നി. കാരണം, എന്നെപ്പോലെയുള്ള സാധാരണക്കാര്‍ തന്നെയാണ് ഉള്ളില്‍.!

അധികൃതര്‍ വേണ്ട മെയിന്റനന്‍സ് ഒക്കെ ചെയ്തു ഇവയുടെ നിലവാരം നിലനിര്തുമെന്ന ശുഭാപ്തി വിശ്വാസത്തോടെ തന്നെ ഈ പോസ്റ്റ്‌ നിര്ത്തുന്നു.
(എന്റെ പോസ്റ്റ്‌ ലിങ്ക് ചെയ്ത അജയ്ക്ക് പ്രത്യേകം നന്ദി.)

"ഹേ.. ഒറ്റയാന്‍.. സേ ചീസ്.."

2009-12-02T07:33:00.000-08:00

നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര മനോഹരമാണ്. ബാംഗ്ലൂര്‍ - കാലിക്കറ്റ്‌ റോഡ്‌. സിറ്റിയുടെ തിരക്ക് കഴിഞ്ഞാല്‍ മൈസൂര്‍ - ബാംഗ്ലൂര്‍ സ്റ്റേറ്റ് 4 ലേന്‍ ഹൈവേ. തൊട്ടയല്‍ സംസ്ഥാനത്തു 4 ലേയ്ന്‍ ഹൈവേ പണി തീര്‍ന്നത് എത്ര പെട്ടെന്നാണ്. അതിനോട് അനുബന്ധിച്ച പരിഭവങ്ങള്‍ പിന്നീടൊരിക്കല്‍ പറയാം. മൈസൂര്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഗുണ്ടല്‍പെട്ട് വരെയുള്ള 60 കി .മി ബോര്‍ ആണ്. ഗുണ്ടല്‍പ്പേട്ട കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ കാടെത്താന്‍ നോക്കിയിരിക്കും ഞാന്‍. (ബണ്ടിപ്പൂര്‍ നാഷണല്‍ പാര്‍ക്കിന് ഒരു ഭാഗത്ത് കൂടി കടന്ന്, വയനാട് കടന്ന്, ചുരം ഇറങ്ങി വേണം കോഴിക്കോട് എത്താന്‍.) കാടിനോട് അടുക്കും തോറും ഒരു "high prana gush" എനിക്ക് ശരിക്കും അനുഭവപ്പെടാര്‍ണ്ട്. മാനും, മയിലും, കാട്ടു പോത്തും, കാടു വായും, ആനയുമൊക്കെ ഉള്ള കാടാണ്. മാനും മയിലും ഒന്നും ഈയിടെ കൌതുകകരമായി തോന്നാറില്ല. പക്ഷെ ആന, പ്രത്യേകിച്ചു ആനക്കൂട്ടം എനിക്ക് എത്ര കണ്ടാലും മതിവരാറില്ല.

ആ പ്രാവശ്യം വളരെ നേരത്തെ തന്നെ ബാംഗ്ലൂര്‍ വിട്ടിരുന്നു. രാവിലെ നേരത്തെ തന്നെ കാടെത്തി. രണ്ടു വല്ല്യ ആനക്കൂട്ടങ്ങളെ തന്നെ റോഡരികില്‍ കണ്ടു. തീരെ ചെറിയ ഒരു ആനക്കുട്ടിയെ ഇത്ര അടുത്ത് നിന്നു ആദ്യമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. എന്റെ സന്തോഷത്തിനു അതിരില്ലായിരുന്നു.
"ആനയെ കാണാനുള്ള നിന്റെ കൊതി മാറിയോ? രണ്ടു വല്ല്യ ആനക്കൂട്ടങ്ങളെ അടുത്ത് നിന്നു തന്നെ കണ്ടല്ലോ? " ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു.

"ഉ ഉം.. ഇല്ല ഇല്ല. ആനയെ മാത്രം എത്ര കണ്ടാലും എനിക്ക് മതി വരില്ല. പിന്നെ... എനിക്ക് വല്ല്യ ആഗ്രഹമാണ് ഒരിക്കല്‍ ആന നമ്മളെ ഓടിക്കാന്‍ വരണം. എന്നിട്ട് നമ്മള്‍ അദ്ഭുതകരമായി രക്ഷപ്പെടണം. എന്തൊരു exciting ആയിരിക്കും അല്ലേ?" ഞാന്‍ എന്റെ ആഗ്രഹം ചേട്ടനെ അറിയിച്ചു.

(ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞ മറുപടി ഇവിടെ എഴുതാന്‍ പറ്റില്ല.)

"അയ്യോ.. ഇപ്പോഴാണ് ഓര്‍ത്തത്. ആനേടെ ഫോട്ടോ എടുത്തില്ലല്ലോ? ഇത്ര ഭംഗിയായിട്ട് , ഇത്ര അടുത്ത്, ഇത്രേം ആനകളെ ഇനി കാണാന്‍ കിട്ടുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ശോ.. കഷ്ടം "
"ബഹളം വയ്ക്കണ്ട. കാട് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ. നീ ആ ക്യാമറ ഇങ്ങെടുക്ക്. ഇനി കണ്ടാല്‍ എടുക്കാം."
ഡിക്കിയില്‍ കിടന്ന ബാഗില്‍ നിന്നു ഞാന്‍ ക്യാമറ എടുത്തു കയ്യില്‍ പിടിച്ചു.

"ദാ.. ഒരാന." ചേട്ടന്‍ ചൂ ണ്ടിക്കാട്ടി.
"അയ്യോ ചേട്ടാ, അത് കൂട്ടമൊന്നുമല്ല. കൊമ്പുമുണ്ട്. ഒറ്റയാനാണ് എന്നാ തോന്നുന്നത്. ഒറ്റയാന്കളെ സൂക്ഷിക്കണം. ഭയങ്കര അക്രമകാരികളായിരിക്കും."

ചേട്ടന്‍ വണ്ടി യുടെ വേഗത കുറച്ചു. ക്യാമറയുടെ വള്ളി വലതു കയ്യില്‍ ചുറ്റി. വണ്ടി സെക്കന്റ്‌ ഗിയറില്‍ ഇട്ടു. ക്യാമറയുടെ എല്‍. സി. ഡി. യില്‍ ആനയുടെ രൂപം പതിയുന്നുണ്ടെന്നു ഉറപ്പ് വരുത്തി കൈ പുറത്തേക്കിട്ട് പതുക്കെ നീങ്ങി. ഇതിനിടെ ഒരു ബൈക്ക് ഞങ്ങളെ ഓവര്‍ടേക്ക് ചെയ്തു കൊണ്ട് കടന്നു പോയി. ആന ആ വളവില്‍ നില്‍ക്കുന്നത് അവര്‍ കണ്ടില്ലാന്നാ തോന്നുന്നത്. ആനയെ തെല്ലും വകവയ്ക്കാതെ അവര്‍ വിട്ടു പോയി. ഹോ. ബൈക്കിലായിട്ടു പോലും അവന്റെ ഒരു ധൈര്യമേയ്.

ഞങ്ങള്‍ പതുക്കെ ആ ആനയുടെ അടുത്തെത്തി. ഇത്തവണയെങ്കിലും ആന ഒന്ന് ഓടിക്കാന്‍ വരണേ എന്ന് മനസ്സില്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. പെട്ടെന്നാ ണ് ഞാന്‍ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്.
ദാ.. കഴുത്തിലൊരു മണി..
"ചേട്ടാ അത് കാട്ടാനയല്ല.. നാട്ടാനയാണ്. ദേ ചങ്ങലയുമുണ്ട്.!!!! "
"ങേ..?"
ക്യാമറ പിടിച്ച കൈ ഉള്ളിലേക്കിട്ട ശേഷം, ചേട്ടന്‍ ആക്സിലറേറ്റര്‍ ചവിട്ടി. ഗിയര്‍ മൂന്നു തവണ മാറ്റി. സ്പീഡോമീറ്ററില്‍ വേഗത കാണിക്കുന്ന സൂചി വലത്തോട്ട് തന്നെ നീങ്ങുകയാണ്. ചേട്ടന്റെ മുഖത്തെ ഭാവവ്യത്യാസങ്ങളോട് മത്സരിച്ചു കൊണ്ട്!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
നോട്ട്:
1. ഈ ദിവസം എടുത്ത വീഡിയോ ചില തര്‍ക്കങ്ങളില്‍പ്പെട്ടു ഇപ്പോള്‍ പ്രദര്ശിപ്പിക്കാന്‍ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് ഖേദിക്കുന്നു. ഉടന്‍ തന്നെ അത് ഇവിടെ അപ്പ്‌ ലോഡ് ചെയ്യുന്നതായിരിക്കും.
2. മേഘം എന്ന സിനിമയിലെ ഏതെങ്കിലും ഭാഗവുമായി ഈ പോസ്റ്റിനു സാമ്യമുണ്ടെങ്കില്‍ അത് യാദൃശ്ചികം മാത്രം. :)))) (പ്രിയദര്‍ശന്‍ എന്റെ കഥ മോഷ്ടിച്ചതാണോ എന്നൊരു സംശയവും ഇല്ലാതില്ല. ;) )

പുസ്തകത്താളുകളില്‍ നിന്ന്‌ അഭ്രപാളിയിലേക്ക്... - 1 പുറംകാഴ്ചകള്‍

2009-11-30T22:32:00.000-08:00

സമര്‍പ്പണം: സി. വി. ശ്രീരാമന്

ചെറുകഥകള്‍ ചലച്ചിത്ര ആവിഷ്കാരത്തിലൂടെ ജനപ്രിയമാവാറുണ്ടോ? ഫിലിം ഫെസ്ടിവല്കളില്‍ അഭിമാന പുരസ്സരം തന്നെ ഇവ കാഴ്ച വയ്ക്കാവുന്ന അത്തരം സിനിമകള്‍ ജനപ്രിയമാവാത്തത് എന്ത്? പലപ്പോഴും വിഷമം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

അറിയാം, പറയാന്‍ എളുപ്പമാണ് . മൂല്യ ച്യുതി സംഭവിക്കാതെ ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഇഷ്ടപ്പെടുവാനുള്ള ചേരുവകള്‍ കൂട്ടി ചേര്‍ക്കുക ദുഷ്ക്കരം തന്നെ. സിനിമയുടെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാല്‍ ഇത് ശരി എന്ന് മനസ്സിലാകും. പക്ഷെ ദുഷ്ക്കരം എന്നതിന് അസംഭവ്യം എന്ന് അര്‍ത്ഥമില്ല. ഇത്തരമൊരു പരീക്ഷണത്തിന്റെ വിജയമാണ് ലാല്‍ ജോസിന്റെ പുതിയ പൊന്‍ തൂവല്‍ - "പുറം കാഴ്ചകള്‍. "

വാസ്തുഹാര, പുരുഷാര്‍ത്ഥം, ശീമത്തമ്പുരാന്‍ , പൊന്തന്‍മാട, ചിദംബരം, ഇപ്പോള്‍ പുറം കാഴ്ചകള്‍, - ഇവയാണ് വെള്ളിത്തിരയിലൂടെ മലയാളിക്ക് മുമ്പിലെത്തിയ സി. വി. ശ്രീരാമന്റെ കഥകള്‍. മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിനെ തൊട്ടറിഞ്ഞ്, ഹൃദയ സ്പര്‍ശികളായ കഥകള്‍ പുസ്തകത്താളുകളില്‍ കോറിയിട്ട് ആ വലിയ മനുഷ്യന്‍ അനശ്വരനായി. ദേഹത്യാഗം ചെയ്തു രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം പുറം കാഴ്ച്ചകളിലൂടെ , ലാല്‍ ജോസിന്റെയും, രഞ്ജിത്തിന്റെയും സര്‍ഗാതമകതയിലൂടെ അദ്ദേഹം മലയാളി മനസ്സുകളെ തൊട്ട് ഉണര്‍ത്തുന്നു.

എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ വാക്കുകള്‍ ഞാനിവിടെ ഓര്‍ക്കുന്നു - കേരള കഫെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ സുഹൃത്ത്‌. പക്ഷെ പുറംകാഴ്ചകള്‍ വേറിട്ട്‌ നില്‍ക്കുന്നുവെന്നു അവന്‍ എടുത്തു പറഞ്ഞു. ശുദ്ധ കമ്മേഴ്‌ശ്യല്‍ സിനിമകളെയും, സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാര്‍ സിനിമകളെയും മാത്രം ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് "പുറം കാഴ്ചകള്‍ " ജനപ്രിയമാകുന്നു വന്നു ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. കേരള കഫെ സിനിമയെ കുറിച്ചുള്ള റിവ്യൂ കള്‍ വായിച്ചപ്പോള്‍ അവ എന്റെ തിരിച്ചറിവിനെ സാധൂകരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു പാട് നല്ല കംമെന്റ്സിനു പുറമേ നെഗറ്റീവ് ആയിട്ടുള്ള കമ്മന്റ്റ്സും കണ്ടു . അവയില്‍ പ്രധാനമായി തോന്നിയവയാണ് താഴെ.
- ശ്രീനിവാസന്റെ കഥാപാത്രത്തിനു ഒരു ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് ആവശ്യ മുണ്ടായിരുന്നോ?
- കഥ ക്ക് ഒരു "sudden twist" പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.

ഇനി കഥാകൃത്തിന്റെ "പുറംകാഴ്ചകളി"ലേക്കൊന്നു കടക്കാം. വൈകാരികമായി അടുപ്പമുള്ള ഒരു പ്രദേശത്തിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിച്ചു കൊണ്ട്, മല നിരകള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഓടുന്ന കാട്ടുപാതയിലൂടെ ഒരു ബസ്‌ യാത്ര. യാത്രക്കിടയില്‍ കാണുന്ന കാഴ്ചകളും, നഷ്ട സ്വപ്നങ്ങളിലെ നായികയെ ഒരു വട്ടം കാണുവാനാഗ്രഹിക്കുന്ന മനസ്സുമാണ് കഥയുടെ പ്രമേയം. ഈ യാത്രയിലെ മറ്റൊരു കാഴ്ച മാത്രമാണ് "കാട്ടു മനുഷ്യന്‍" എന്ന് കഥാകാരന്‍ നല്‍കിയ അലങ്കാരം അന്വര്‍ത്ഥം ആക്കും വിധം പെരുമാറുന്ന സഹ സഞ്ചാരി യായ "അപദൃഷ്ടി ". "അപദൃഷ്ടി " യുടെ വേദനാജനകമായ അവസ്ഥയാണ് ആ മനുഷ്യന്റെ കാടത്തമായ പെരുമാറ്റത്തിനു കാരണം എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം അയാള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഒരിറ്റു കണ്ണീര്‍ ഉതിര്‍ത്തു കൊണ്ട് കഥാകൃത്ത് കഥ പര്യവസാനിപ്പിക്കുന്നു.

സിനിമയുടെ ചിത്രീകരണം കഥയോടിണങ്ങിത്തന്നെയാണ്. ശ്രീനിവാസന്റെ കഥാപാത്രം പുറം കാഴ്ചകള്‍ കാണുന്നതിനെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍ അയവിറക്കുന്നു. ആത്മാഗതത്തിലൂടെയോ, കഥാരചനയിലൂടെയോ പുറംകാഴ്ചകള്‍ക്ക് സ്വല്‍പ്പം കൂടി മുന്‍തൂക്കം കൊടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍ മമ്മൂട്ടിയുടെ കഥാപാത്രം (കഥാകൃത്തിന്റെ ഭാഷയില്‍ നമുക്ക് അയാളെ "അപദൃഷ്ടി" എന്ന് തന്നെ വിളിക്കാം.) മറ്റൊരു പുറംകാഴ്ചയെന്നു ഊന്നിപ്പറയാമായിരുന്നു. ഒരു വീട്ടിന്റെ മുറ്റത്ത് നിന്നു കഥാകാരന്‍ കോര്‍ത്തെടുത്ത പ്രൌഡി നഷ്ടപ്പെട്ട ബസ്സുടമയുടെ ജീവിതമെങ്കിലും ഇവിടെ സ്മരിക്കാമായിരുന്നുവെന്നു തോന്നി.

"അപദൃഷ്ടി" യുടെ രൂപം കഥാകാരന്‍ വര്‍ണ്ണിക്കുന്നത് - കറുത്ത് മെലിഞ്ഞു നീണ്ട രൂപ മായി ട്ടാണ്. രൂപസാദൃശ്യം ഉണ്ടായില്ലെങ്കിലും, കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഈ രൂപം കഥ പറയാന്‍ ഒരു വിലങ്ങു തടിയാവുന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് ത്തന്നെ മമ്മൂട്ടിയെ പോലൊരു നടന്, ചുരുക്കം ചില, പക്ഷെ ശക്തമായ ഭാവങ്ങളിലൂടെയും, വിരലിലെണ്ണാവുന്ന സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും എഴുത്ത്കാരന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞ "അപദൃഷ്ടി" യായി പ്രേക്ഷക മനസ്സില്‍ നൊമ്പരമുണര്‍ത്താന്‍ കഴിഞ്ഞു. മമ്മൂട്ടിയിലെ സൂ പ്പര്‍ താരത്തിനെ മാത്രം ഉറ്റു നോക്കിയ പ്രേക്ഷകവൃന്ദത്തിനു ഒരു പക്ഷെ "അപദൃഷ്ടി"യെ കഥയുടെ ഒഴുക്കില്‍ നിന്നു വേര്‍ പെടുത്തി മാത്രമേ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുള്ളൂ..

കഥ വായിക്കുമ്പോള്‍, ഇത്തരമൊരു യാത്രക്കാരന്‍ കൂടെ യാത്ര ചെയ്‌താല്‍ ഉണ്ടാവുന്ന ഒരു ആസ്വസ്ഥത യാണ് അനുഭവപ്പെടുക. പ്രമേയത്തെ നോവിക്കാതെ തന്നെ കഥാ പാത്രങ്ങളെ ഒരല്പം നര്‍മത്തില്‍ ചാലിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞുവെന്നത് ലാല്‍ ജോസിന്റെ വിജയമാണ്. ഒരു മുഴുനീള ചിത്രമായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷെ ഇതേ വികാരത്തോട് കൂടി ഈ കഥ ജനങ്ങളില്‍ എത്തില്ലായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു. അതിനാല്‍ കേരള കഫെയിലെ ഒരു വിഭവമായിട്ട് തന്നെ ഈ സംരംഭത്തെ അംഗീകരിക്കാം.

മനുഷ്യ ഹൃദയത്തെ തൊട്ടറിഞ്ഞ സി. വി. ശ്രീ രാമന്റെ കഥ വെള്ളിത്തിരയിലൂടെ ഒരു സാധാരണ പ്രേക്ഷകനും പ്രിയങ്കരമാക്കിയ ലാല്‍ ജോസിനും രന്‍ജിത്തിനും കഥാകാരന്റെ ഈ ആരാധികയുടെ പ്രണാമം.

ഭാര്യമാര്‍ക്ക്..

2009-11-25T02:56:00.000-08:00

സമര്‍പ്പണം:
എന്റെ ജീവിതം കൂടുതല്‍ നിറപ്പകിട്ടാക്കിത്തന്ന എന്റെ അണ്ണനും, അണ്ണന്റെ കുടുംബത്തിനും....
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ഒരു ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് ..
വിവാഹത്തിന് മുമ്പ്:

"വെള്ളമടിക്കുമോ?" ചോദ്യം എന്റേതായിരുന്നു.

"occassionally. ഓഫീസിലെ പാര്‍ട്ടികളില്‍, കസിന്‍സ്ന്റെ കൂടെ കൂടുമ്പോള്‍, പിന്നെ ഫ്രണ്ട് സിന്റെ കൂടെ പബ്ബില്‍ പോകുമ്പോള്‍.... അങ്ങനെ മാത്രം. പക്ഷെ വീട്ടില്‍ ഇരുന്നു വെള്ളമടിക്കുന്നതിനോട് ഞാന്‍ ഭയങ്കര എതിരാണ്. പിന്നെ, ചോദിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ പറയാം. സിഗരട്ടു വലിക്കും. അതും എപ്പോഴുമില്ല.
ഇനി എന്താണ് അറിയേണ്ടത്?"

"തത്ക്കാലം ഒന്നുമില്ല. ഓരോന്നായി ചോദിച്ചോളാം."
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
കല്യാണത്തിന് ശേഷം, ചേട്ടന്റെ കസിന്‍സ് ഒക്കെ ഒന്നിച്ചു കൂടിയ സന്തോഷഭരിതമായ ഒരു സായാഹ്നം. അഭിയുടെ വീട്ടിന്റെ ടെറസ്സില്‍ ആണ് ഒത്തു കൂടല്‍. (എന്റെ അമ്മായിയമ്മ ഇത് വായിക്കില്ലെന്ന വിശ്വാസത്തിലാണ് ഈ പോസ്റ്റ്‌. ഇതെങ്ങാനും അമ്മ വായിച്ചാല്‍ പിന്നെ ഈ കസിന്‍സ് ന്റെ ഗാങ്ങില്‍ നിന്നു എന്നെ പുറത്താക്കിയത് തന്നെ.) വെള്ളമടിയാണ് പരിപാടി എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ എനിക്ക് അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. ആദ്യം അവിടെ നില്‍ക്കാന്‍ ഒരു വൈമനസ്യം തോന്നിയെങ്കിലും എന്നെ കൂടാതെ രണ്ടു ഭാര്യമാര്‍ കൂടി അവിടെ ഉണ്ടായത് കൊണ്ട് എന്റെ പ്രയാസം കുറച്ചൊക്കെ നീങ്ങി. പിന്നെ, ചേട്ടനും എന്റെ അടുത്ത് വന്നു ഒന്ന് സോപ്പിട്ടു. (എന്റെ മുമ്പില്‍ ആദ്യത്തെ തവണ ആയതു കൊണ്ട് മാത്രം!)

"എല്ലാരും കൂടി കൂടുമ്പോള്‍ മാത്രമല്ലേ. ഇതൊക്കെ ഒരു തമാശ അല്ലെ? ഇനി ഇത് പോലെ എല്ലാരും കൂടി എപ്പോഴാ കൂടുക എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ? ഈ ശീലം കണ്ടു നീ പേടിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട. നമ്മുടെ വീട്ടില്‍ ഞാന്‍ മദ്യം കയറ്റുകയേ ഇല്ല. "

"അതിനു ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ ?" ഒരു കൃത്രിമമായ ജാഡ മുഖത്ത് വരുത്തിക്കൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

എന്തായാലും, എല്ലാവരും ഒത്തു ചേര്‍ന്ന ഒരു നല്ല സായാഹ്നം തന്നെയായിരുന്നു അത്.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
അമ്മ വഴക്ക് പറഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു. "ഞാന്‍ നിന്നോടൊരു മുന്നൂറു തവണ പറഞ്ഞതാ. അത് സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കണമെന്ന്."

"ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ തന്നെ നോക്കി എടുത്തു തരാം. അതിവിടെത്തന്നെ എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടാകും." തിരച്ചില്‍ തുടര്‍ന്നു കൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

അമ്മയുടെ സ്വരം ഉയര്‍ന്നുയര്‍ന്നു വരുന്നു. എന്റെ വെപ്രാളം കൂടിക്കൂടിയും. തിരച്ചിലിന് വേഗത കൂടി. ചേട്ടനും എന്റെ കൂടെ കൂടി. എല്ലായിടത്തും നോക്കി. ആ പഴയ പുസ്തകങ്ങളൊക്കെ വച്ചിരിക്കുന്ന ഷെല്‍ഫും വലിപ്പും മാത്രമേ ഇനി നോക്കാനുള്ളൂ. ഞാന്‍ അതിന്റെതാക്കോല്‍ എടുത്തു.

"അത് തുറക്കണ്ട...അതിന്റെ ഉള്ളിലില്ല..." ചേട്ടനാണ് പറഞ്ഞത്.

"ങേ..?"

"വേണ്ട വേണ്ട.. അതിന്റെ ഉള്ളില്‍ ഞാന്‍ നോക്കിയതാ. അതിലില്ല."

തര്‍ക്കിക്കാന്‍ നേരമില്ല. അമ്മയുടെ ശബ്ദം ഇനിയും ഉയരുകയാണ്. ചേട്ടന്റെ നോക്കലൊക്കെ എനിക്കറിയാം. ഒന്നും ശരിക്കും നോക്കില്ല. വെറുതെ ഒന്ന് എത്തി നോക്കിയിട്ട് വരും. ഞാനൊന്ന് കൂടി നോക്കുന്നത് തന്നെയാണ് നല്ലത്. താക്കോലിട്ടു ഞാനാ വലിപ്പ് വലിച്ചു തുറന്നു.

ദേ... ഉരുണ്ടു വരുന്നു ഒരു കുപ്പി..!!!

അതിന്റെ പുറത്തു ഒരു ചുവന്ന സ്ടിച്കേര്‍ ഒട്ടിച്ചിരുന്നു. അതില്‍ "smirn off" എന്ന് വലുതായി എഴുതിയിരുന്നു...

ഞാന്‍ ചേട്ടനെ തറപ്പിച്ചൊന്നു നോക്കി..

തലയും ചൊറിഞ്ഞു, കണ്ണുകളും ഇറുക്കി ചേട്ടന്‍ ദാ ഒരു ഇളിഭ്യനായി നില്‍ക്കുന്നു!

ബീഫ് ഉലത്തിയത്

2009-11-24T01:47:00.000-08:00

മടിവാളയിലെ കൈരളിയിലാണ് അന്നൊക്കെ ചേട്ടന്റെ പ്രാതലും, ഉച്ച ഊണും, അത്താഴവും എല്ലാം. കല്ല്യാണം നിശ്ചയിച്ച ശേഷം ഞാനും ചേട്ടന്റെ കൂടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ അവിടെ പോവാറുണ്ട്. എന്നത്തേയും പോലെ വേയ്റ്റര്‍ കുട്ടി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി - "കരിമീന്‍, കിളിമീന്‍, കണവ, ബീഫ് .....". ചേട്ടന്റെ മുഖത്ത് എന്തൊരു പ്രസാദം...!!! അങ്ങേരൊരു മീന്‍ കൊതിയനാണെന്ന് പ്രത്യേകം പറയണ്ടല്ലോ... ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുത്തതിനു ശേഷം ചേട്ടന്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു - "നീ ബീഫ് കഴിക്കുമോ?"

"കഴിക്കാതെയൊന്നുമില്ല. ഞങ്ങള്‍ വയനാട്ടിലായിരുന്നപ്പോള്‍ ചില സമയത്ത് നല്ല മീന്‍ കിട്ടാറില്ല. മീന്‍ കിട്ടാത്ത സമയത്തൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ ബീഫ് വാങ്ങും. അമ്മേടെ ബീഫ് ഉലത്തിയതിനു അപാര ടേസ്റ്റ് ആണ്. ഹാവൂ.. തേങ്ങാക്കൊത്തൊക്കെ ഇട്ട്.... ഉം.... എന്തൊരു ടേസ്റ്റ് ആയിരുന്നെന്നോ... വയനാട് വിട്ടിട്ടു ഇപ്പോള്‍ പത്ത് വര്‍ഷത്തില്‍ കൂടുതലായി. അവിടം വിട്ടതിനു ശേഷം കഴിച്ചിട്ടേയില്ല... ഇപ്പൊ അമ്മയ്ക്കും ഞങ്ങള്‍ ബീഫ് കഴിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് വല്ല്യ അഭിപ്രായം ഇല്ല. എന്തായാലും ഓര്‍മിപ്പിച്ച സ്ഥിതിക്ക് ഇത്തവണ പോകുമ്പോ അമ്മയോട് ഉണ്ടാക്കിവയ്ക്കാന്‍ പറയണം..." ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

"ഉം..." ചേട്ടന്‍ മൂളി കേട്ടു. എന്നിട്ട് തുടര്‍ന്നു. "അതേയ്, നമ്മള്‍ ഹിന്ദുക്കള്‍ അല്ലെ? ഹിന്ദുക്കള്‍ പശുവിനെ ദൈവീകതയോടെയാ കാണുന്നതത്രേ.. അത് കൊണ്ട് നമുക്ക് ബീഫ് അങ്ങ് ഒഴിവാക്കിയാലോ? "

ഒരു പക്ഷെ ഞാനിനി ജീവിതത്തില്‍ ബീഫ് കഴിക്കുക തന്നെ ഇല്ലായിരുന്നേനെ . ഇതിപ്പോള്‍... പെട്ടെന്ന്, അമ്മേടെ ആ പാചകം ഓര്‍മ വന്ന സ്ഥിതിക്ക്...ഓ.. അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട.. യോഗയും, സാത്വികതയും ഒക്കെ തലയ്ക്കു പിടിച്ചിരുന്ന സമയമായത് കൊണ്ട് ഇനി ബീഫ് കഴിക്കില്ലെന്ന് തീരുമാനിക്കാന്‍ അധികം സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല.

മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം - അന്ന് ഞങ്ങള്‍ വിവാഹിതരാണ്. എന്റെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു മടുത്തത് കൊണ്ടാകാം, ചേട്ടന്‍ കൈരളിയില്‍ പോയി കഴിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞു. മഴയുള്ള ആ രാത്രിയില്‍ ബാംഗ്ലൂര്‍ ഇലെ ട്രാഫിക്കില്‍ പെട്ട് അവിടെ എത്തുമ്പോഴേക്കും വൈകിയിരുന്നു.
"മീല്‍സ് മാത്രമേയുള്ളൂ.... പിന്നെ ബീഫ് ഉലാത്തി യതും ". വേയ്റ്റര്‍ കുട്ടി പറഞ്ഞു.

"നിനക്ക് ഊണ് പോരെ? " ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു.
"ഉം.. " ഞാന്‍ തലയാട്ടി.
"രണ്ടു ഊണും ഒരു ബീഫും.. "
"ങേ.. ?"
"അതേയ്.. ഈ ദൈവീക കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഭാര്യ മാത്രം ബീഫ് കഴിക്കാതിരുന്നാലും മതി. ഐശ്വര്യത്തിനു യാതൊരു കുറവും വരില്ലാന്നെ..." ചേട്ടന്‍ നല്ല തൊലിക്കട്ടിയോടെ തന്നെ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് എന്നത്തേയും പോലെ ആ വിഡ്ഢി ചിരിയും കാച്ചി...

ഞാന്‍ അന്തംവിട്ടു നിന്നു പോയി...

കേരള കഫെ

2009-11-23T00:09:00.000-08:00

"നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ"യില്‍ തുടങ്ങി "പുറംകാഴ്ചകള്‍" ഇല്‍ അവസാനിക്കുന്ന പത്ത് കഥകള്‍. കേരള കഫെ അവയെ മനോഹരമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. മലയാളത്തിനു അഭിമാനിക്കാന്‍ മറ്റൊരു ക്ലാസ്സിക്‌ ചലച്ചിത്രം.

ഈ ചിത്രം കണ്ടു തീയട്ടരില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരു ചെറുകഥാ പുസ്തകം വായിച്ചു തീര്‍ത്ത പ്രതീതിയായിരുന്നു. ചെറുകഥകള്‍ സിനിമ ആവുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിച്ച പ്രതീതി കിട്ടാറില്ല. രണ്ടര മണിക്കൂര്‍ നീട്ടി വലിച്ചെടുത്ത ഒരു സിനിമ എന്ന് പലപ്പോഴും കുറ്റപ്പെടുത്താറുണ്ട് . "കേരള കഫെ" യിലെ ഓരോ കഥയും ഓരോ ചെറു കഥ വായിക്കുന്ന അതേ വേഗതയോടും, അതേ മനോവികാരത്തെ പ്രദാനം ചെയ്തു കൊണ്ടും, വെള്ളിത്തിരയില്‍ മിന്നി മറയുന്നു.

മുമ്പോട്ടുള്ള കഥയും, ക്ലൈമാക്സ്‌ ഉം predict ചെയ്യാന്‍ നിഷ്പ്രയാസം കഴിയുന്ന ചിത്രങ്ങളാണല്ലോ കൂടുതലും നമ്മള്‍ കണ്ടിരിക്കുന്നത്. കേരള കഫെ അവയില്‍ നിന്നെല്ലാം വേറിട്ട്‌ നില്‍ക്കുന്നു. ഓരോ കഥാപാത്രത്തെയും സസൂക്ഷ്മമാണ് സംവിധായകര്‍ കാസറ്റ്‌ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ദിലീപും, പ്ര് ത്വിയും, സുരേഷ് ഗോപിയും, മമ്മൂട്ടിയും, സൂപ്പര്‍താരങ്ങളുടെ ഭാവവും, പരിവേഷവുമില്ലാതെ കഥാപാത്രങ്ങളോട് നീതി പുലര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു. ഒന്നിലധികം പുതുമുഖങ്ങളെയും കണ്ടതായി തോന്നി. അവരുടെ അഭിനയങ്ങളിലോന്നും സാധാരണ പുതു മുഖങ്ങളില്‍ കാണാറുള്ള അപക്വത ശ്രദ്ധിച്ചതായിട്ടു ഓര്‍ക്കുന്നില്ല. സലിം കുമാറിന്റെയും, കല്പനയുടെയും, ശാന്താദേവിയുടെയും, കഥാപാത്രങ്ങളും, അഭിനയവും ഒരു പോലെ ശ്രദ്ധയാകര്‍ഷിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷെ സലിം കുമാറിന്റെയും, ശാന്താദേവിയുടെയും, ഏറ്റവും മികച്ച കഥാപാത്രങ്ങളിലോന്നു തന്നെയാവാം കേരള കഫെയിലേതു.
സ്ക്രീനില്‍ പത്ത് മിനിറ്റ് തികച്ചു മമ്മൂട്ടി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന് സംശയം. പക്ഷെ "പുറംകാഴ്ചകള്‍" ഉടെ അവസാനം വല്ലാതെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയിലേക്കാണ് പ്രേക്ഷകനെ മമ്മൂട്ടി യുടെ കഥാപാത്രം കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നത്.

"സീസണ്‍" എന്ന ഭാഗത്തിന്റെ സംവിധാനം ശ്യാമ പ്രസാദ് ആണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു നിരാശ തോന്നി. "മകള്‍" രേവതിയുടെ ഭാഗമാണെന്നു തിരിച്ചറിയാന്‍ അധിക സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. ഷാജി കൈലാസ് - സുരേഷ് ഗോപി കൂട്ട് കെട്ടിന് ഇങ്ങനെയും സിനിമകള്‍ ചെയ്യാന്‍ അറിയുമോ എന്ന് മൂക്കത്ത് വിരല്‍ വച്ച് പോയി. തീയ്യട്ടരില്‍ അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കയ്യടി വാങ്ങിച്ചത് "ഹാപ്പി ജേര്‍ണി" ആണ്.

അവതരണ ശൈലി പുതിയതാണോ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ തീര്‍ത്തും പുതിയതെന്നു അവകാശപ്പെടാനാവില്ല. അടൂര്‍ ഗോപാലകൃഷ്ണന്റെ "നാല് പെണ്ണുങ്ങള്‍" ഇല്‍ തകഴിയുടെ ചെറു കഥകളെ ആസ്പതമാക്കി നാല് കഥകള്‍ ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ കേരള കഫെ ഒരു ""commercial classic movie" ആണ്. ഇതില്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഓരോ വിഷയവും സമകാലീന പ്രാധാന്യമുള്ളവയാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ "നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ" യും, "ഐലെണ്ട് എക്സ്പ്രസ്സ്‌ " ഉം, "ഹാപ്പി ജര്‍ണി" യും, "പുറംകാഴ്ചകളും" ഈ പത്ത് കഥകളില്‍ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാകുന്നു.

ഇപ്പോള്‍ കൂട്ടി ചേര്‍ത്തത്:
"പുറംകാഴ്ചകള്‍" ലാല്‍ ജോസ്, സി. വി. ശ്രീരാമന്റെ ചെറുകഥയെ ആസ്പദമാക്കി ചിത്രീകരിച്ചതാണത്രേ .. സി. വി. ശ്രീരാമന്റെ "എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കഥകള്‍" ഉം, "തിരഞ്ഞെടുത്ത കഥകളും" , കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അത് വായിക്കാതെ പോയി. ലാല്‍ ജോസ് ഒരു ഡയറക്ടര്‍ എന്ന നിലയില്‍ ഇനിയും പക്വത ആര്‍ജ്ജിക്കുന്നത് പുറംകാഴ്ചകളിലൂടെ" കാണാം.

ലോ ഫ്ലോര്‍ ബസ്സുകളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാം...

2009-11-19T22:46:00.000-08:00

നാലാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ആരും നോസ്ടാല്‍ജിക്ക് ആയിപ്പോകുന്ന ഒരു കഥ മലയാളം പാഠപുസ്തകത്തില്‍ വായിച്ചത് ഓര്‍ത്തു പോകുന്നു.

"...............................
പാണന്‍ പുഴയ്ക്കു കുറുകെ പാലം വരുന്നു. രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഇവിടെ പാലം പണി പൂര്‍ത്തിയാകുമ്പോള്‍ കടത്തു നടത്തി ജീവിക്കുന്ന ബാപ്പുട്ടിക്കയുടെ അവസ്ഥ എന്താവും എന്ന് ആലോചിച്ചു നെടുവീര്‍പ്പെട്ടു കൊണ്ട് കഥാകൃത്ത്‌ തന്റെ കഥ ഉപസംഹരിക്കുന്നു."

വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി.
മലപ്പുറത്ത്‌ അരീക്കോട്, ചാലിയാര്‍ പുഴയില്‍ വള്ളം മറിഞ്ഞു എട്ട് കുട്ടികള്‍ മരണമടഞ്ഞു. ഈ പ്രദേശത്ത് ഒരു പാലമില്ലാത്തത് ആണ് ദുരന്തത്തിനു വഴി വച്ചതെന്ന് മാധ്യമങ്ങളും, ജനങ്ങളും ഒരേ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.

മലയാളിക്ക് വികസനത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ എന്താ എന്നും ഒരു മന്ദത?

രണ്ടു ദിവസം മുമ്പ് തിരുവനന്തപുരത്ത് ലോ ഫ്ലോര്‍ എ.സി. ബസ്സുകള്‍ ഓടിത്തുടങ്ങി. തൊട്ടടുത്ത സംസ്ഥാനമായ കര്‍ണാടകത്തില്‍ അവരുടെ കെ. എസ്. ആര്‍. ടി. സി. കൊയ്യുന്ന ലാഭവും, അവര്‍ നല്‍കുന്ന സര്‍വീസ് ഉം, അതിലൂടെ എത്രയോ തൊഴിലാളികള്‍ക്ക്‌ ലഭിക്കുന്ന ഗവണ്മെന്റ് ജോലിയും, സ്ഥിര വരുമാനവും, ആനുകൂല്ല്യങ്ങളും കണ്ടു ഞാന്‍ അസൂയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അവയോടു കിട നില്ക്കാന്‍ കേരളത്തിലെ കെ. എസ്. ആര്‍. ടി. സി ക്ക് അടുത്തൊന്നും തന്നെ ആകുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. പക്ഷെ രണ്ടു ദിവസം മുമ്പ് ലോ ഫ്ലോര്‍ ബസ്‌ സര്‍വീസ് കേരളത്തില്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ എന്തോ ഒരു അഭിമാനം തോന്നി. കേരളത്തെ കുറിച്ച് ഒരു നേര്‍ത്ത പ്രതീക്ഷയും. മുടന്തന്‍ ന്യായങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു ഇതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കാതിരിക്കൂ...
അടുത്ത ഹര്‍ത്താലിനോ ബന്ദിനോ എണ്‍പത് ലക്ഷം രൂപ വീതം വില വരുന്ന ഈ ബസ്സുകള്‍ പൊതു മുതല്‍ നശിപ്പിക്കല്‍ ഒരു ഹരമായി കാണുന്ന സാമുഹിക വിരുദ്ധര്‍ക്ക് ഇരയാവാതിരിക്കട്ടെ...

"ഓരോ തുള്ളി പെട്രോളും ലാഭിക്കൂ .." എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തെ അന്വര്‍ത്ഥം ആക്കാന്‍ ഈ വിധത്തില്‍ നല്ല സര്‍വീസ് നല്‍കുന്ന "mass public transport system" അത്യാവശ്യം ആണെന്ന് ഓര്‍ക്കുക. റോഡില്‍ ഓടുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ എണ്ണം കുറച്ചു ഗതാഗത കുരുക്കുകള്‍ ഒഴിവാക്കാനും ഇവ ഉപയോഗിച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ ഇവയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കൂ..

ഇപ്പോള്‍ കൂട്ടി ചേര്‍ത്തത്:
1. ലോ ഫ്ലോര്‍ ബസ്സുകളുടെ വിജയ കഥ പറയുന്ന ഒരു അനുബന്ധ പോസ്റ്റ്‌
2. പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ തിരിച്ചടിക്കുന്നുവോ

ലൌഡ് സ്പീക്കര്‍

2009-11-17T01:01:00.001-08:00

"ലൌഡ് സ്പീക്കര്‍" - എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചലച്ചിത്രങ്ങളില്‍ ഇനി ഈ ചിത്രവും ഉള്‍പ്പെടും. ഫ്ലാറ്റ് \ നഗര ജീവിതത്തില്‍ മലയാളിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുന്ന നിഷ്കളങ്കതയെ കുറിച്ച് മൈക്ക് എന്ന മമ്മൂട്ടിയുടെ കഥാപാത്രം ഈ ചിത്രത്തിലൂടെ ഓര്‍മപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരുപിടി നല്ല സന്ദേശങ്ങള്‍ കൂടി ഈ ചിത്രം മലയാളിക്ക് നല്‍കുന്നു.

നിഷ്ക്കാമകര്‍മത്തിന്റെ പര്യായമായി മൈക്കിനെ മലയാള സിനിമ പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക്‌ സമ്മാനിച്ച ജയരാജിന് ഒരായിരം ആശംസകള്‍.

മലയാള സിനിമാ പ്രേക്ഷകരേ... ഇത്തരം സിനിമകള്‍ നമുക്ക് കൈവിട്ട് പോകാതിരിക്കാന്‍ അവയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കൂ...

ഡെഡിക്കേഷന്‍

2009-11-16T05:12:00.000-08:00

വേറെ ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ തോന്നാത്ത നേരത്ത് ടി .വി. യില്‍ music ചാനലുകളില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിട്ടിരിക്കും.
"നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് പാട്ട് ഡെഡിക്കേറ്റ് ചെയ്യാനായി വിളിക്കുക. വിളിക്കേണ്ട നമ്പര്‍ - xxxxxx". ഒരു ആകാംക്ഷയോടെ നമ്പര്‍ ഡയല്‍ ചെയ്തു. അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഒരു പോലെ ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു പാട്ടാണ് "ആയീരം കണ്ണൂമ്മായി കാത്തീരുന്നു നിന്നെ ഞാന്‍ ." ആ പാട്ട് തന്നെ ഡെഡിക്കേറ്റ് ചെയ്യാം...

"The number you are trying to reach is busy. Please try after some time"
"The number you are trying to reach is busy. Please try after some time"
"The number you are trying to reach is busy. Please try after some time"

ഉം .. മടുത്തു . എന്റെ ഫോണിന്റെ ഡയല്‍ ബട്ടണ്‍ തേഞ്ഞു തീരാറായി.

"The number you are trying to reach is busy. Please try after some time"
"The number you are trying to reach is busy. Please try after some time"
"The number you are trying to reach is busy. Please try after some time"

എന്തായാലും ഒടുവില്‍ കിട്ടി. ഇത് അവസാനത്തെ എന്ന് പറഞ്ഞു ശ്രമിച്ച വിളി പാഴായില്ല.
"ഹലോ .. musical ടി. വി. യിലേക്ക് സ്വാഗതം.. ആരാണ് ? എവിടെ നിന്നാണ് ? എന്ത് ചെയ്യുന്നു?" ചോദ്യങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. മറുപടികള്‍ക്കൊടുവില്‍ ഞാന്‍ പാട്ട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
"പാട്ട് മാത്രം ഞങ്ങള്‍ select ചെയ്യും. നിങ്ങള്ക്ക് അത് ആര്‍ക്കു വേണമെങ്കിലും ഡെഡിക്കേറ്റ് ചെയ്യാം." എന്റെ ഫോണിന്റെ തേഞ്ഞു തീരാറായ ബട്ടണ്‍ നോക്കി ഞാന്‍ നെടുവീര്‍പ്പെട്ടു. എന്തായാലും എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ടി നല്ല ഒരു പാട്ട് വച്ച്തരാമെന്നു anchor പറഞ്ഞു.

"ഈ dedication എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ എന്താ" എന്ന് ചോദിക്കാന്‍ അതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ മറന്നു...

ഒരു commercial break നു ശേഷം നല്ലൊരു പാട്ടിട്ടു തരാമെന്നു കേട്ട ഉടനെ ബ്രേക്ക്‌നോട് നന്ദി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഫോണ്‍ കയ്യിലെടുത്തു ഞാന്‍ അമ്മയെ വിളിച്ചു.ടി .വി. യില്‍ അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി പാട്ട് ഡെഡിക്കേറ്റ് ചെയ്ത കാര്യം സന്തോഷത്തോടെ അറിയിച്ചു. ബ്രേക്ക്‌ കഴിയുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്കായുള്ള പാട്ട് വരുമെന്നും, channel കാണണമെന്നും ഞാന്‍അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.

ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം പരിപാടി തുടരുന്നു...
"അപ്പോള്‍ കഴിഞ്ഞ caller Chennai യില്‍ നിന്നും ടീന ആയിരുന്നു. ടീന പാട്ട് ചോദിച്ചിരുന്നത് ടീനയുടെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ടിയായിരുന്നു. അവര്‍ക്കായി ഒരു നല്ല പാട്ട് കണ്ട ശേഷം നമുക്ക് തിരിച്ചു വരാം."

"ഇന്ദ്ര നീലിമയോലും.... "

ചാനലിനു നന്ദി. ചിത്രയുടെ സ്വരത്തില്‍ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പാട്ട്. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സംവിധായകന്‍ ഭരതന്റെ ചിത്രം. ഇനിയെന്ത് വേണം ??? വൈശാലിയുടെയും , ഋഷ്യശ്രുംഗന്റെയും പ്രണയം അതി മനോഹരമായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

എന്തായാലും രണ്ടാഴ്ച്ചത്തോളം ഞാന്‍ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വിളിച്ചില്ല!

തിമിരം

2009-11-06T02:15:00.000-08:00

വിഷാദത്തിന്റെ നാളുകള്‍. കാരണങ്ങള്‍ നിരത്തി കാണിക്കാനാവില്ല .
ഒരു പാടു സുഹൃത്തുക്കള്‍. എങ്കിലും അവര്‍ക്ക് നടുവില്‍ അവള്‍ ഒറ്റക്കായിരുന്നു. അമ്മ കൂടി രോഗിണി ആയി തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ വീട്ടിലെ വിളക്ക് അണഞ്ഞ പോലെ. നാല് ആള്‍ രൂപങ്ങള്‍ നാല് ഇരുണ്ട മൂലകളില്‍. "ഞാനീ ലോകത്ത് ഒറ്റക്കാണ്." ആ വിശ്വാസം അവളില്‍ ഉറച്ചു. വായിച്ചു തള്ളിയ മന:ശ്ശാസ്ത്ര പംക്തികള്‍ക്കും, കണ്ടു തീര്‍ത്ത അര്‍ത്ഥമില്ലാത്ത സിനിമകള്‍ക്കും അതില്‍ ഒരു വലിയ പങ്കുണ്ട്. ടി. വി യിലെ ചവറു പരിപാടികള്‍ കണ്ടു തീര്‍ത്ത എത്ര എത്ര അവധിക്കാലങ്ങള്‍. സംസാരിക്കാനോ, സൌഹൃദം പങ്കുവയ്ക്കാനോ ആരും ഇല്ലാതെ അവധിക്കാലങ്ങള്‍ ഉന്തി തള്ളി നീക്കി.

തനിക്ക് ഭ്രാന്തായി എന്ന് അവള്‍ സ്വയം വിശ്വസിച്ചു. പലരോടും ചോദിച്ചു - " എനിക്ക് ഭ്രാന്താണോ?" പലരും പലതാണ് പറഞ്ഞതു. അവളതില്‍ ഏത് വിശ്വസിച്ചോ ആവോ?

ഋതുഭേദങ്ങള്‍ പോലെ ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും സുഹൃത്തുക്കള്‍ മാറി മാറി വന്നു. ജീവിതത്തിലെ പല വഴിത്തിരിവുകള്‍ക്കും അവര്‍ നിമിത്തങ്ങളായി.
തന്നെ സ്നേഹിക്കാന്‍ ആരുമില്ലെന്ന സ്വയം കണ്ടെത്തുലകളില്‍ നിന്നു പ്രണയം തേടി അവള്‍ യാത്ര തിരിച്ചു. പ്രണയത്തിലും അവള്‍ക്കു സംതൃപ്തി കണ്ടെത്താനായില്ല.
"സ്നേഹിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല" എന്ന് അവള്‍ സ്വയം മുദ്ര കുത്തി. പിന്നീട് പ്രണയം അവള്‍ ഭയന്നു. അവളെ അറിയുന്നവര്‍ നല്ല മനസ്സോടെ അന്നും അവള്ക്ക് ജീവിതം വച്ചു നീട്ടി. "പ്രണയിക്കാന്‍ എനിക്കിപ്പോള്‍ അറിയില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ നിനക്കു മനസ്സിലാകുമോ സുഹൃത്തേ???

ദൂരെ ദൂരെ ഒരു മങ്ങിയ വെളിച്ചം. അന്നൊരു സുഹൃത്ത് അവളെ കൈ പിടിച്ചു അതിനടുത്തേക്ക് നയിച്ചു. ജീവിതത്തില്‍ വെളിച്ചം വീണു തുടങ്ങി. ജീവിതത്തെ കുറിച്ചു പല സംശയങ്ങളും സുഹൃത്തിനോട് ചോദിച്ചു. സുഹൃത്തിന്റെ മറുപടികള്‍ പുഞ്ചിരിയില്‍ ഒതുങ്ങും. ആ പുഞ്ചിരിയില്‍ സാത്വികത നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. പതുക്കെ പതുക്കെ ചുറ്റിനും ഉണ്ടായിരുന്ന സൌഭാഗ്യങ്ങളെ അവള്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇന്നു പരിഭവങ്ങളില്ല... പരാതിയില്ല..

ഒരു ജീവിത കാലം മുഴുവന്‍ അവള്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ച, അവളെ സ്നേഹിച്ച, അവരുടേതായ രീതിയില്‍ മാത്രം സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ അറിയുന്ന മാതാ പിതാക്കള്‍ അവള്‍ക്കുണ്ട്. അവരെ ഇന്നു അവള്‍ സ്നേഹിക്കുന്നു. ആ സ്നേഹത്തില്‍ അവരുടെ മുഖം പ്രസന്നമാകുന്നു. ഇന്നവള്‍ ധന്യയാണ്, പ്രണയിനിയാണ്, സുമംഗലിയാണ്...

Let us say "NO" to piracy...

2009-10-29T04:50:00.000-07:00

പലവട്ടം കേട്ടതാണ്. പലരും പറഞ്ഞതാണ്. എങ്കിലും എനിക്കും പറയണം. ഉറക്കെ പറയണം...

ആയിരങ്ങളോ അതോ പതിനായിരങ്ങളോ സാധാരണക്കാരുടെയും അല്ലാത്തവരുടെയും ഉപജീവന മാര്‍ഗ്ഗമാണ് ഇന്നും സിനിമ. ജീവിതത്തോട് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ അടുത്ത് നില്ക്കുന്നത് മലയാള സിനിമ തന്നെയാണെന്ന് എനിക്ക് നിസ്സംശയം പറയാം. ടി. വി യുടെയും ഇന്റെര്നെട്ടിന്റെയും അതിപ്രസരം മൂലം സിനിമ വ്യവസായം തകര്ന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് എത്രയോ കാലമായി നമ്മള്‍ കേട്ടു തുടങ്ങിയിട്ട്? പക്ഷെ സിനിമയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ ഇന്നും ഒരുപാടുണ്ട്. എന്ട് കൊണ്ടോ, വീട്ടുകാരുടെ കൂടെയോ, കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെയോ സിനിമയ്ക്കു പോകുന്നവര്‍ ഇന്നു വളരെ കുറവാണെന്ന് മാത്രം.

പഴശ്ശി രാജ, റോബിന്‍ഹൂഡ് - ഈ രണ്ടു ചിത്രങ്ങളാണ് മലയാളത്തില്‍ ഞാന്‍ ഈ അടുത്ത് കണ്ടത്. രണ്ടും, തീയറ്ററില്‍ തന്നെ പോയി കണ്ടു. എപ്പോഴത്തെയും പോലെ. എന്റെ ഭര്‍ത്താവും എന്നെ പോലെ ഒരു പൈറസി വിരോധി ആയതു കൊണ്ടു ഞങ്ങള്‍ ഇന്നും വലിയ സ്ക്രീനില്‍ തന്നെ നല്ല ചിത്രങ്ങള്‍ ആസ്വദിച്ചു കാണുന്നു. പഴശ്ശി രാജയും റോബിന്‍ഹൂഡ് ഉം, അതിന്റേതായ തലത്തില്‍ നല്ല നിലവാരം പുലര്തിയെന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.

എം. ടി, ഹരിഹരന്‍ കൂട്ടുകെട്ടുകള്‍ മലയാളിക്കു എത്രയെത്ര പ്രിയപ്പെട്ട സിനിമകള്‍ ആണ് തന്നിരിക്കുന്നത് ? വടക്കന്‍ പാട്ടുകളിലൂടെ മലയാളിക്കു പരിചയമുള്ള ചന്തു തന്നെ ന്യായീകരിച്ചത് എം. ടി. യുടെ തിരക്കഥയിലൂടെ ആയിരുന്നല്ലോ? എങ്കില്‍, പഴശ്ശി രാജയുടെ കഥ പറയാന്‍ എം. ടി. ക്കും ഹരിഹരനും, തങ്ങള്‍ ഒരുക്കിയ പശ്ചാത്തലവും, പഴശ്ശിയുടെ കഥയും മതിയായിരുന്നു. മലയാളത്തിലെ അഭിനയിക്കാന്‍ കഴിവുള്ള നടന്‍മാരുടെ അഭാവം ആ ചിത്രത്തില്‍ എനിക്ക് തോന്നിയെങ്ങിലും, അതിനല്ല കഥക്ക് തന്നെയല്ലേ പ്രസക്തി എന്ന് എന്റെ പ്രിയ കഥാകാരന്‍ എം. ടി. എന്നോട് ആ സിനിമയിലൂടെ ഉത്തരം തന്നു. (മമ്മൂട്ടി അഭിനയ പാടവം ഞാന്‍ മറന്നിട്ടില്ല..)

റോബിന്‍ഹൂഡ് നല്ലൊരു entertainment package ആണ്. ഒരു കാലത്തു ആരാധിച്ചിരുന്ന സൂപ്പര്‍ താരങ്ങള്‍ തങ്ങള്‍ക്കു ചേരാത്ത വേഷങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നത് കണ്ടു മടുത്ത മലയാളി പ്രേക്ഷകന് ഇതൊരു പുതിയ അനുഭവം ആകുമെന്നത് ജോഷി എന്ന അനുഭവ സമ്പത്ത്‌ആര്ന്ന സംവിധായകന്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നു.

സിനിമ എന്ന വ്യവസായം വളരണം എന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അത് കൊണ്ടു തന്നെ നല്ല സിനിമകളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാന്‍ തീയട്ടരില്‍ തന്നെ പോയി സിനിമ കാണണമെന്ന് ഞാന്‍ വാദിക്കുന്നു. കോടികള്‍ മുടക്കിയെടുക്കുന്ന സിനിമകള്‍ ലാഭം കൊയ്തില്ലെങ്ങിലും നഷ്ടം സഹിക്കാന്‍ ഏത് നിര്‍മാതാവാണ് തയ്യാറാവുക? പണം മുടക്കുന്ന നിര്‍മ്മാതാവിനെ മാനിച്ചു സംവിധായകന്‍ തന്റെ സിനിമയ്ക്ക് വ്യതിയാനങ്ങള്‍ വരുത്തുമ്പോള്‍ ആ സിനിമയ്ക്ക് അതിന്റെ കലാ മൂല്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഇതു ഓരോ ഇന്റര്‍വ്യൂ ഇലും നടന്മാരും സംവിധായകരും, മാറി മാറി പറയുന്നതു നമ്മള്‍ കേള്‍ക്കുന്നതല്ലേ?

തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങള്‍ തങ്ങള്‍ക്കു നഷ്ടപ്പെടുത്താന്‍ ആഗ്രഹമില്ല എന്ന് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടു സംവിധായകര്‍ തന്നെ നിര്‍മ്മാണത്തിലും ഏര്‍പ്പെട്ട ചിത്രങ്ങള്‍ ആണല്ലോ
നന്ദനം, തിരക്കഥ, ദേശാടനം, loud speaker തുടങ്ങിയവ. ഈ ചിത്രങ്ങളൊക്കെ നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ തട്ടി കൊണ്ടാണല്ലോ അരങ്ങു ഒഴിഞ്ഞത്?

കലാ മൂല്യമുള്ള സിനിമകള്‍ നമുക്കു നഷ്ടമാവാതിരിക്കാന്‍ നമുക്കു piracy യെ തടുക്കാം. അതിന് നമുക്കു മാത്രമേ കഴിയൂ.

Let us say "NO" to piracy...

റാഗ്ഗിംഗ് (draft)

2009-10-22T10:44:00.000-07:00

റാഗ്ഗിംഗ്

"ഉം... ഇങ്ങോട്ട് മാറി നില്‍ക്കെടീ... അവളുടെ ഒരു നോട്ടവും ഭാവവും കണ്ടില്ലേ... ?" കൃത്രിമമായി ഉണ്ടാക്കി എടുത്ത ആ ഗൌരവത്തോടെ ഞാന്‍ ആ ഫസ്റ്റ് സെമസ്റ്റര്‍ വിദ്യാര്ത്ഥിയോട് പറഞ്ഞു.

പേടിച്ചരണ്ട അവള്‍ മുഖത്തൊരു അല്പം ധൈര്യം വരുത്താന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തിയെങ്ങിലും അത് പാഴാവുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു. അവള്‍ എന്റെ മുമ്പിലേക്ക് പതുക്കെ മാറി നിന്നു.

"ഓ.. കണ്ടാല്‍ എന്തൊരു പാവം... നിന്റെ കയ്യില്‍ ഇരുപ്പോക്കെ ഞങ്ങള്ക്ക് അറിയാമെടീ... പിന്നെ മേലാല്‍ സെല്‍ ഫോണ്‍ കൊണ്ട് ക്യാമ്പസ്സിനു അകത്തു കയറി പോകരുത്. കാമ്പസിലെ നോട്ടീസ് ബോര്‍ഡും ടീച്ചര്‍മാരുടെ ഉപദേശങ്ങളും ഒന്നും തന്നെ വക വയ്ക്കാത്ത ആളാണെന്നു മനസ്സിലായി. പക്ഷെ സീനിയോര്സ്‌ഇനെ വക വച്ചില്ലെങ്ങില്‍ നീ ഈ കോളേജ് ഇല്‍ ഒരു മാസം തികച്ചു പഠിക്കില്ല. ഞങ്ങള്‍ പഠിപ്പിക്കില്ല. പറഞ്ഞേക്കാം... ഉം... വിട്ടോ.. വിട്ടോ... "

ആ പെണ്‍കുട്ടി പേടിച്ചു കൊണ്ടു നടന്നകന്നപ്പോള്‍ എന്നത്തേയും പോലെ ഇന്നും ഞാനൊരു വലിയ ആള്‍ ആയീന്നു എനിക്ക് തോന്നി. എല്ലാവരുടെയും കൂട്ട ചിരി കൂടി ആയപ്പോള്‍ എനിക്ക് അതൊരു പ്രോത്സാഹനവും ആയി തോന്നി.

മെസ്സില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഡാ അവിടെ നില്ക്കുന്നു നമ്മുടെ "ആന്റി റാഗ്ഗിംഗ് സ്ക്വാഡ്‌" എന്നറിയപ്പെടുന്ന "റാഗ്ഗിംഗ് സ്ക്വാഡ്‌"! " ആഫ്ടര്‍ ഓള്‍ മലയാളീസ്‌ ആര്‍ മലയാളീസ്‌" എന്നൊരു കമന്റും ഞാന്‍ പിന്നില്‍ നിന്നും കേട്ടു. ആ കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഓരോ ഭാരതീയ്യനെയും ഒന്നു തറപ്പിച്ചു നോക്കി ഞാന്‍ കഴിക്കാനിരുന്നു.

മെസ്സ് ആണ് ഞങ്ങള്‍ടെ ലടീസ് ഹോസ്റ്റലിലെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളിലൊന്ന്. പരദൂഷണം, തര്ക്കം ഇവൈക്കൊക്കെ ഇവിടമാനല്ലോ ഏറ്റവും നല്ലത്.. ജൂനിയര്‍സ്‌ വന്ന സമയമായതു കൊണ്ടു അവരെ കുറിച്ചു തന്നെ ആയിരുന്നു സംസാരം. കൂടാതെ റാഗ്ഗിംഗ് വേണമോ വേണ്ടയോ തുടങ്ങിയ തര്‍ക്കങ്ങളും ഇടയില്‍ വന്നു. തമിഴ്ത് നാട്ടിലെ തന്നെ ഒരു കോളേജിലെ നാല് മലയാളി കുട്ടികള്‍ക്കെതിരെ വന്ന റാഗ്ഗിംഗ് കേസ്ഇനെ കുറിച്ച് ഇന്നു പത്രത്തില്‍ വന്നതും സംസാര വിഷയമായി.

മെസ്സില്‍ നിന്നും തിരികെ റൂമിലേക്ക്‌ പോകുന്ന വഴിയില്‍, മുമ്പെ പോയ കുട്ടികള്‍ ആരോ ചൂളം വിളിക്കുന്നത് കേട്ടു. ഏതോ ഒരു ഫസ്റ്റ് ഇയര്‍ "ഇര" മുമ്പില്‍ കുടുങ്ങാനുല്ലതിന്റെ സാധ്യത കണ്ടുകൊണ്ടു ഞങ്ങളുടെ ആര്‍വര്‍ സംഖം നടത്തം പതുക്കെ ആക്കി.

മെയിന്‍ ഗ്രില്ലിനു അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ ദാ നില്ക്കുന്നു "ഇര". ഗ്രില്ലിനു അടുത്തുള്ള റീഡിംഗ് സെക്ഷനില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇരയെ കാത്തിരുന്നു. ഒരു കൊല്ലം വരെ പഴക്കമുള്ള പത്രം നിവര്‍ത്തി വായിക്കുന്നവരും ഞങ്ങള്‍ടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രദ്ധ ഇരയിലാണല്ലോ പിന്നെ പത്രത്തിന്റെ തീയ്യതി എങ്ങനെ അറിയാനാണ്?

റൂമില്‍ സാധനങ്ങളൊക്കെ കയറ്റി വച്ച ശേഷം ആ കുട്ടിയുടെ വീട്ടുകാര്‍ തിരിച്ച് പോകുകയാണ്. അവരെ യാത്രയാക്കി കൊണ്ടു അവള്‍ കൈ വീശിക്കൊണ്ട് നില്ക്കുന്നു. കാര്‍ ദൂരേയ്ക്ക് അകന്നു. എന്നിട്ടും അവള്‍ കൈ വീശി കൊണ്ടു നില്ക്കുന്നു... കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകള്‍ ആരും കാണാതിരിക്കനാവാം തല കുനിച്ചു കൊണ്ടു അവള്‍ റൂമിന് അടുത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങി.

ഞങ്ങള്‍ടെ സംഘത്തില്‍ നിന്നുള്ള ശക്തമായ ചൂളം വിളി കേട്ട് അവള്‍ ഞങ്ങളെ നോക്കി. ചൂളം വിളിച്ചു ഇരയെ ആകര്‍ഷിച്ച ശേഷം "ചൂളം വിളി എക്സ്‌പെര്‍ത്റ്റ്‌ " സെക്കുരിടി ജോലി സ്വയം ഏറ്റെടുത്ത് കൊണ്ടു സ്റെയര്‍ കേസ് ഇന്റെ അടുത്ത് പോയി നിന്നു. എന്തിനാ? മേയ്ട്രന്‍ വന്നാല്‍ സിഗ്നല്‍ തരാന്‍. അത്ര ധൈര്യ ശാലികള്‍ ആണല്ലോ ഞങ്ങള്‍ ആറ് പേരും!

ഞങ്ങള്‍ടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വരാന്‍ ഇരയോട്‌ വിരല്‍ കൊണ്ടു ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ഇര അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു.

we are your seniors. hmmm.. introduce yourself...

ശബ്ദം ഘനത്തില്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു.

ഇര സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. മലയാളി ആണെന്നറിഞ്ഞു. ആള്‍ സ്മാര്ട്ട് ആയിരുന്നു.

"മലയാളിയെ നാണം കെടുത്താന്‍ ഇറങ്ങിയിരിക്കുകയാ അല്ലെ? ഈ ഷോര്‍ട്ട് സ്കര്‍ട്ടും, സ്ലീവ് ലെസ്സ് ടോപ്പും ഒന്നും ഇവിടെ ഞങ്ങള്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ പറ്റില്ല. "

ഇര തല ഉയര്‍ത്തി. ഇരയ്ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

"അപ്പോള്‍ ഈ ചേച്ചി സ്ലീവ് ലെസ്സ് ഇട്ടിരിക്കുന്നതോ?"

"ചേച്ചിയോ അവള്‍ ഏത് വകയിലാ നിന്റെ ചേച്ചി ആയതു ??? !@#$%^^&*()*&^%$#@" ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും കൂടി അവളോട്‌ ഗര്‍ജ്ജിച്ചു ..

"this is ragging and ragging is not allowed in the campus. I will complain about this..." എന്നായി ഇര. ഞങ്ങള്‍ ഒന്നു പേടിക്കാതിരുന്നില്ല.

"ഞാഞ്ഞൂലിനും ശീല്‍ക്കാരമോ ... പേടിപ്പിക്കുന്നോടീ ... "

അതിനിടയില്‍ ഞങ്ങളുടെ സെക്യൂരിറ്റി സിഗ്നല്‍ തന്നു. അവള്‍ പാട്ടു പാടുന്ന ഭാവത്തില്‍ ഉള്ളിലേയ്ക്ക്‌ വലിഞ്ഞു . ഹൊ. എന്തൊരു അഭിനയം! മേയ്ട്രന്‍ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പേടി പുറത്തു കാണിയ്ക്കാന്‍ പറ്റുമോ ?? മാനം പോകില്ലേ? കൂടെയുള്ളവരോട് പറഞ്ഞു. "ഇവള്‍ വാങ്ങിച്ചിട്ടെ പോകൂ എന്നാണ് തോന്നുന്നത്. ഇവള്ക്കുള്ളത് രാത്രി കൊടുക്കാം .. ഇവലെയോന്നു നോക്കി വച്ച്തെയ്ക്ക്."

ഇരയെ നോക്കി പറഞ്ഞു - "എടീ ... രാത്രി കാണണം .. ഉം..."

ഞങ്ങള്‍ റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി.

രാത്രി ഏഴ് മണിക്ക് എല്‍. എച്ച്. ഇലെ "ബി.ബി.സി" . വന്നു പറഞ്ഞു - "ഡീ ... രാഗ്ഗിങ്ങിനു ആര്‍ക്കൊക്കെയോ എതിരെ complaint പോയിട്ടുണ്ട് ... പേരൊന്നും പുറത്തു വന്നിട്ടില്ല . " രാത്രിയില്‍ ഒരുപാടു നേരം കുട്ടികള്‍ ഇതിനെ കുറിച്ചു തന്നെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

രാവിലെ ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങി രണ്ടു അവര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് കംപ്ലൈന്റിനെ കുറിച്ചു കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ പുറത്തു വന്നത്. തേര്‍ഡ് സെമെസ്റെരിലെ ആണ്‍ കുട്ടികള്ക്ക് എതിരെ ആണ് കംപ്ലൈന്റ്റ്‌. "ഉം... " ഞാന്‍ നെടുവീര്‍പ്പെട്ടു.

പിന്നീടാണ് അറിയുന്നത് പിടിക്കപ്പെട്ട കുട്ടികളില്‍ ഉണ്ണിയും ഉണ്ടെന്നു. ഉണ്ണി നാട്ടില്‍ എന്റെ അയല്‍വാസി ആണ്. അച്ഛന്‍ ബെസ്റ്റ് ടീച്ചര്‍ അവാര്‍ഡ്‌ പലവട്ടം വാങ്ങിയിട്ടുള്ള മനുഷ്യന്‍. ഓരോ സെമസ്റ്റര്‍ കഴിയുമ്പോഴും പുസ്തകങ്ങള്‍ വാങ്ങിക്കാന്‍ ഉണ്ണി എന്റെ അടുത്ത് വരുമായിരുന്നു. ഈയിടെയാണ് അവനും കൂട്ടുകാരും ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്ക് താമസം മാറിയത്. അന്നൊരിക്കല്‍ ഞാനവനെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഒരു മൂത്ത ചേച്ചി ഭാവത്തില്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു - "മലയാളികള്‍ പുറത്തു താമസം തുടങ്ങി കുരുത്തക്കേടുകള്‍ കുറച്ചു അധികം തന്നെ കാട്ടി കൂട്ടുന്നത്‌ ഞാനീ കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വര്‍ഷമായിട്ട് കണ്ടോണ്ടിരിക്കുകയാണ് കേട്ടോ... ഇതൊക്കെ കോളേജില്‍ പതിവാനെന്കിലും ഉണ്ണിയെ കുറിച്ചു എന്തെങ്കിലും ചീത്തപ്പേര് കേട്ടാല്‍ ഉണ്നിടെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും അതൊന്നും സഹിക്കില്ലന്നു ഒന്നു ഓര്‍മയില്‍ വച്ച്തേക്ക്... " അന്നവന്‍ ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ നടന്നകന്നു.

വൈകീട്ട് ഹോസ്റെളിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ടെ ഡിപ്പാര്റ്റ്‌മെന്റിന്റെ മുമ്പില്‍ ഉണ്ണിയും അവന്റെ അഞ്ചു കൂട്ടുകാരും നിരന്നു നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞാന്‍ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. "ഓ.. കാര്യമായി ഒന്നുമില്ല ചേച്ചീ. കൂടി വന്നാല്‍ ഒരു പതിനഞ്ചു ദിവസത്തെ സസ്പെന്‍ഷന്‍ കിട്ടുമായിരിക്കും."

"എച്ച്. ഓ. ഡി. എന്ത് പറഞ്ഞു? "

"ഞങ്ങള്‍ റാഗ്ഗിംഗ് ചെയ്തൂന്ന് എഴുതി വാങ്ങിച്ചു. പിന്നെ രണ്ടു മൂന്നു അധ്യാപകര്‍ ഞങ്ങള്‍ടെ റൂമില്‍ പോയി നോക്കി. അവിടെ കുറെ കുപ്പികള്‍ കണ്ടതും അവര് വലിയ കാര്യമാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. ജൂനിയാര്സിന് കംപ്ലൈന്റ്റ്‌ ഒന്നുമില്ല. ആരോ പോലീസില്‍ പറഞ്ഞതു കൊണ്ടു എന്തെങ്കിലും നടപടി എടുത്തേ പറ്റൂ..."

ഞാനും പിന്നെ ഒന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല.. എങ്കിലും അര്‍ഹതയില്ലെന്കിലും ഞാനും ഒരു ചേച്ചി ഭാവം വീണ്ടും നടിച്ചു. "ഉണ്ണി തേര്‍ഡ് സെമസ്റ്റര്‍ thudangiyathalle ഉള്ളൂ... ഇപ്പോള്‍ തന്നെ രഗ്ഗിങ്ങും കുടിയും...???"

"എന്റെ ചേച്ചീ... ഇതൊക്കെ ഇല്ലെങ്ങില്‍ ഞാനൊരു മണ്ടനാണെന്ന് എല്ലാവരും വിചാരിക്കില്ലേ... പിന്നെ കുടി ഒന്നും ഞാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. ബാക്കി എല്ലാവര്ക്കും ഉണ്ട്. ഇനിയത് തുടങ്ങുമെന്നും തോന്നുന്നില്ല. പിന്നെ ഞാന്‍ കാര്യമായൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. ആ ചെറുക്കന്റെ ധിക്കാരം കണ്ടപ്പോള്‍ ചെരുതയിറ്റൊന്നു മുഖത്തടിച്ചു. "

ഇതിനെക്കാളൊക്കെ എന്ട് മാത്രം ഭയങ്കര റാഗ്ഗിംഗ് നമ്മടെ കോളേജില്‍ നടക്കുന്നു. ഈ എനിക്ക് തന്നെ കഴിഞ്ഞ വര്ഷം എന്ട് മാത്രം കിട്ടിയതാണെന്ന് ചേച്ചിയോട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ..? ഉണ്ണി പറഞ്ഞതു എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാം എന്ന് എനിക്കുറപ്പാണ്. അത്ര ചെറുപ്പം തൊട്ടു കണ്ടു തുടങ്ങിയതാണ്‌ ഞാനവനെ.

"ഉം..." ഞാന്‍ മൂളി കേട്ടു.

പിറ്റേ ദിവസം ഉണ്ണി ഫോണില്‍ വിളിച്ചു. "ചേച്ചി... ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്ക് പോകുകയാണ്. ഇരുപതു ദിവസത്തേക്കാണ് സസ്പെന്‍ഷന്‍. പിന്നെ അമ്മയുടെ കാര്യം ചെചിക്കരിയാമല്ലോ. ഒരുപക്ഷെ ചേച്ചിയെ വിളിക്കുമായിരിക്കും ഒരു മനസ്സമാധാനത്തിന്. പിന്നെ... എനിക്കും സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ വീട്ടിലേക്ക് പോകാന്‍ ഒരു മടിയുണ്ട്. നാട്ടുകാര്‍ ചോദിച്ചാല്‍ എന്ത് പറയും?".

"സാരമില്ല ഉണ്ണി. ഇതൊക്കെ കോളേജില്‍ സാധരനയല്ലേ. സ്റ്റഡി ലീവ് ആണെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതി ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാല്‍. ഇരുപതു ദിവസം കഴിഞ്ഞാല്‍ ക്ലാസ്സില്‍ കയരാമല്ലോ. കഴിഞ്ഞ തവണ പാസ്‌ ആവാത്ത സബ്ജെക്ട്സ് ഒക്കെ പഠിക്കാന്‍ കിട്ടിയ അവസരമായിട്ടു കരുതിയാല്‍ മതി. " ഞാന്‍ അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. അന്ന് വൈകീട്ട് ഉണ്ണി വീടിലേക്ക്‌ പോയി.

കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഉണ്ണിയുടെ അമ്മന്‍ എന്നെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചു. "ഞങ്ങളോടെ കോളേജിലേക്ക് ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞു കത്ത് വന്നിട്ടുണ്ട്. അവര് അവനെ കോളേജില്‍ നിന്നു പറഞ്ഞയക്കുമോ? എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ട അവന് ആ കോളേജില്‍ അഡ്മിഷന്‍ ശരിയാക്കിയതെന്നു അറിയാമോ? ഇന്നത്തെ സില്ലബസ്സും, പരീക്ഷകള്‍ നടത്തുന്ന രീതിയുമോന്നും കൊണ്ടു കേരളത്തില്‍ പഠിപ്പിക്കാന്‍ ഇഷ്ടമില്ലാത്തത് കൊണ്ടാ... കേരളത്തിലെ സീറ്റ് വേണ്ടാന്നു വച്ചു ആ നല്ല കോളേജില്‍ ചേര്‍ത്തത്. ഫീസ്‌ ഒരിത്തിരി അധികം കൊടുത്താലും കുട്ടിക്ക് നന്നായി പഠിക്കാന്‍ അവസരം അവിടെ തന്നെയാനല്ലോന്നു കരുതി. ഇനിയവര്‍ പറഞ്ഞു വിട്ടാല്‍ എന്ത് ചെയ്യും? കുട്ടിയുടെ രണ്ടു വര്ഷം പോകില്ലേ? ഇവിടുത്തെ ചേട്ടന്‍, രാതൃയെന്നില്ല പകലെന്നില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടാണ്‌ കുട്ടികള്ക്ക് നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം കൊടുക്കുന്നത്. ഉണ്ടാക്കുന്നോ കാശൊക്കെ അവന് വേണ്ടി ഒഴുക്കുകയാണ്. അവനിതൊന്നും മനസ്സിലാവുന്നില്ലല്ലോ?"

"അവനാണെങ്കില്‍ ഈ സംഭവത്തോടെ ഭയങ്കര നാണക്കേട്‌. പുറത്തു ഇറങ്ങുന്നതെയില്ല. പിന്നെ കുട്ടീടെ മാനസിക നില കണ്ടിട്ട് ഞങ്ങളും ഒന്നും പറയുന്നില്ല. അവന്‍ എന്തെങ്കിലും അവിവേകം കാനിക്കുമോന്നൊരു പേടിയും." ആ സ്ത്രീ പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരുപാടു സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞ ആ വീട്ടിലെ അശാന്തിക്കൊരു പരിഹാരം വേഗം ഉണ്ടാവട്ടെയെന്ന് ഞാനും മനസ്സില്‍ ആഗ്രഹിച്ചു.

പിന്നീടൊരു ദിവസം കോളേജില്‍ വച്ചു ഞാന്‍ ഉണ്ണിയെ കണ്ടു. അന്വേഷണം നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നും സസ്പെന്‍ഷന്‍ വീണ്ടും നീട്ടിയെന്നും പരീക്ഷക്ക്‌ ഫീസ്‌ അടക്കാന്‍ കോളേജ് സംമാതിചില്ലെന്നും അവന്‍ പറഞ്ഞു.

ആ സെമെസ്റെരിലെ അവസാന ദിവസം. അത്റെന്ടെര്‍ വന്നു എന്നെ എച്ച്. ഓ. ഡി. യുടെ റൂമിലേക്ക്‌ വിളിച്ചു കൊണ്ടു പോയി. റൂമിന്റെ മുമ്പില്‍ ഉണ്ണിയും കൂട്ടുകാരും നിരന്നു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരല്പം മാറി കണ്ടാല്‍ മലയാളികള്‍ എന്ന് മനസ്സിലാവുന്ന എട്ടു പത്തു ആളുകളും. അവരുടെ മുഖത്തെ ലജ്ജയും, ദുഖവും, നിസ്സഹായതയും കണ്ടപ്പോള്‍, അത് ഈ കുട്ടികളുടെ മാതാ പിതാകാല്‍ ആണെന്ന് ഞാന്‍ ഊഹിച്ചെടുത്തു. അക്കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ണിയുടെ അമ്മയെ കണ്ടപ്പോള്‍, എന്റെ ഊഹം ശരിയാണെന്ന് മനസ്സിലായി. ഞാന്‍ എച്ച്. ഓ .ഡി യുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി.

"I hope you know about the suspension about the malayalee students of the third sem. Their parents have come. Unni's father was the only person who could understand English. He has not come this time. So, being an active member of the malayalee association in the college, I would like to have u as the translator for us. "

ഉണ്ണിയും കൂട്ടരും മുറിയിലേക്ക് വന്നു. എച്ച്. ഓ. ഡി. പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

"നിങ്ങളുടെ കുട്ടികള്‍ റാഗ്ഗിംഗ് നടത്തിയെന്നതില്‍ സംശയമില്ല. അതിന് അവര്‍ എഴുതി തന്ന കാതുകള്‍ തന്നെയാണ് രേഖകള്‍. ഇനിയവര്‍ക്ക് ഈ കോളേജില്‍ തുടര്‍ന്ന് പഠിക്കാന്‍ അര്‍ഹതയില്ല. പോലീസ് കേസ് എടുത്തിട്ടില്ലെങ്ങിലും അവര്‍ എന്നും വിളിച്ചു ചോദിക്കുന്നുണ്ട് എന്ട് നടപടിയാണ് college എടുത്തതെന്ന്. ഞങ്ങള്ക്ക് കോളേജിന്റെ രേപുറ്റേന്‍ തന്നെ ആണ് വലുത്. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ കുട്ടികള്‍ എത്രയും വേഗം ടി. സി വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ടു പോകട്ടെ." ഞാന്‍ തര്‍ജ്ജമ ചെയ്തു കൊടുത്തു.

"ഇല്ലാത്ത കാശുന്ടാക്കിയും, ലോണ്‍ എടുത്തും ഒക്കെയാണ് ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളെ ഇവിടെ കൊണ്ടു വന്നു ചേര്‍ത്തത്. ഇവരുടെ ഭാവി ദയവായി കളയരുത്. ഇനി അവര്‍ ഒരു തെറ്റും ചെയ്യില്ല. ഞങ്ങള്‍ ഉറപ്പു തരാം. "

ഓരോരുത്തരായി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

"വെറും ഒരു കുസൃതിക്കു മാത്രമാണ് അവര്‍ അത് ചെയ്തത്. അല്ലാതെ അവിടെ വലിയ തോതില്‍ ഒന്നും തന്നെ റാഗ്ഗിംഗ് നടന്നിട്ടില്ല. ഇതിലും വലുതും, പുറത്തു പറയാന്‍ കൊള്ളാത്ത രീതിയിലുള്ള റാഗ്ഗിംഗ് ഞങ്ങളുടെ മക്കള്‍ ഫസ്റ്റ് ഇയര്‍ ആയിരുന്നപ്പോള്‍ സഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോഴും അങ്ങനെ ഒരു പാടു സംഭവങ്ങള്‍ ക്യാമ്പസ്സില്‍ നടക്കുന്നുമുണ്ട്. ജൂനിയര്സിനു കൂടി ഇപ്പോള്‍ കംപ്ലൈന്റ്റ്‌ ഇല്ലാത്ത സ്ഥിതിക്ക്, വേറെ ഒരു കുഴപ്പവും കാണിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഇവര്ക്ക് ഒരു അവസരം കൊടുത്തു കൂടെ?"

"എന്റെ ഭര്‍ത്താവ് ഹാര്‍ട്ട്‌ ഒപ്പരശന്‍ കഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആള്‍ ആണ്. ആ മനുഷ്യന് ഇതൊന്നും താങ്ങാനാവില്ല. മരുന്നിനും ഇവന്റെ പഠിത്തിനും കൂടി ഒരു വിധത്തിലാണ് ഞങ്ങള്‍ കാശ്‌ ഒപ്പിച്ചു കൊണ്ടു പോകുന്നത്. ദയവായി സാര്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം." ആ മാതാവ് സാറിന്റെ കാല് പിടിച്ചു. ആ കാഴ്ച ശരിക്കും അസഹനീയമായിരുന്നു. ഉണ്ണിയുടെ കൂട്ടുകാരന്‍, ആ അമ്മയുടെ മകന്‍ തല താഴ്ത്തി നില്ക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.

ഇക്കാര്യത്തില്‍ കൂടുതലൊന്നും cheyyan പറ്റില്ലെന്ന തീരുമാനത്തില്‍ തന്നെ ആ അദ്ധ്യാപകന്‍ ഉറച്ചു നിന്നു.

ടി. സി. വാങ്ങിക്കാന്‍ ഉണ്ണിയുടെ അമ്മയുടെ കൂടെ ഞാനും പോയി. അവര്‍ ടി. സി. വാങ്ങിക്കാന്‍ ഉള്ളില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പുറത്തു അവരെ കാത്തിരുന്നു. രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് എന്റെ ക്ലാസ്സ് മേറ്റ്‌ ഇതുപോലൊരു സാഹചര്യത്തില്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തത് മനസ്സില്‍ ഓര്മ വന്നു. റാഗ്ഗിംഗ് ഇന് സസ്പെന്‍ഷന്‍ കിട്ടിയതിനെ കുറിച്ചു വീട്ടില്‍ അറിയിച്ചപ്പോള്‍ ആ കുട്ടിയുടെ അച്ഛന്‍ പൊട്ടി തിരിക്കുക ആയിരുന്നത്രെ. അതിന് ശേഷം നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം അവന്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

ഉണ്ണിയുടെ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ അച്ഛന്‍ പുതിയ കോളേജില്‍ അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടാനുള്ള സാധ്യതകളെ കുറിച്ചു അറിയാന്‍ വേണ്ടി എന്റെ അടുത്ത് വന്നു. tamil nadu, karnataka എന്നീ സ്റ്റേട്ടുകളില്‍ അട്മിഷന്‍ നടക്കുന്ന സമയമാണ്. അഡ്മിഷന്‍ ക്ലോസ് ചെയ്യാനുള്ള സമയമായിരിക്കുന്നു. അത് കൊണ്ടു ഈ വരുന്ന ഒന്നു രണ്ടാഴ്ച കൊണ്ടു വേഗം തന്നെ അഡ്മിഷന്‍ ശരിയാക്കണം. ഇനിയിപ്പോള്‍ അതിനെ കുറിച്ചു മാത്രം ചിന്തിച്ചാല്‍ മതി. ഒരല്‍പം വൈകിയാല്‍ രണ്ടു വര്ഷം പോകും. പഴയ സുഹൃത്തിന്റെ കാര്യം ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ കൂട്ടി ചേര്ത്തു - "പിന്നെ അങ്കിള്‍ ഇപ്പോള്‍ അവനെ വഴക്കൊന്നും പറയണ്ടാട്ടോ.. അല്ലാതെ തന്നെ നല്ല പശ്ചാത്താപം ഉണ്ടല്ലോ."

ടി. സി. യുമായി മകന്‍ വന്നു. ആ അച്ഛന്‍ എന്നോട് യാത്ര പറഞ്ഞു.

"ശരി മോളെ. പിന്നെ എപ്പോഴെങ്കിലും കാണാം. പിന്നെ ഞാനവനെ വഴകൊന്നും പറയുന്നില്ല. ഞങ്ങളൊക്കെ വിഷമിക്കുന്നത് അവന്‍ കാണുന്നില്ലേ.. അതില്‍ കൂടുതലൊരു ശിക്ഷ എന്താ അവന് വേണ്ടത്? ഞാനൊരു കര്‍ഷകനാനേയ്‌. ഞങ്ങള്‍ടെ വീട് പണി നടക്കുവാന്. മോളുടെ കല്ല്യാണവും അടുത്ത് വരുന്നു. ഭാര്യ എന്നും ചോദിക്കുവാ എന്നാണ് പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറ്റുന്നതെന്ന്. ഞാന്‍ മുണ്ട് മുറുക്കിയുടുത്തു നെയ്ത സ്വപ്നങ്ങളാണ് ഇപ്പോള്‍ ചീട്ടു കൊട്ടാരം പോലെ തകര്‍ന്നത്. ഇനിയിപ്പോള്‍ ഇവന്റെ പുതിയ കോളേജിലേക്കുള്ള അഡ്മിഷന്‍, donation, മൂന്നു സെമെസ്റെരിലെ ഫീസ്‌, എടുത്ത വിദ്യാഭ്യാസ ലോണ്‍... ആലോചിച്ചാല്‍ എവിടെയും എത്തുന്നില്ല. ഇനിയെന്റെ കുടുംബതിനെയും, ഇവനെയും ഒക്കെ വീണ്ടും ഒരു കരക്ക്‌ എങ്ങനെ അടുപ്പിക്കുമെന്നു ആലോചിക്കുമ്പോള്‍... അയാള്‍ നെടുവീര്‍പ്പെട്ടു. "

മകനെയും കൂട്ടി ആ അച്ഛന്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അവര്‍ കോളേജിന്റെ ഗേറ്റ് ഇറങ്ങി പോകുന്നത് ഞാന്‍ നോക്കി നിന്നു.

കര്‍പ്പൂരം (draft)

2009-10-21T23:56:00.001-07:00

തിരക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഇങ്ങനെയും ഉണ്ടോ

ജോലി ഇതോട് കൂടി അവസാനിപ്പിച്ചാലോ എന്ന് മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തു. വീട്ടില്‍ ചെന്നിട്ടു രണ്ടു ദിവസം ആയി. വസ്ത്രവും, ഡ്രെസ്സും, പേസ്റ്റ് ഉം ബ്രഷും ഒക്കെ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയും രണ്ടു മൂന്നു മണി വരെ ആണ് പണി എടുത്തത്‌. ഉറക്കം വന്നപ്പോള്‍ എപ്പോഴോ ഡോര്‍മെട്രിയില്‍ പോയി കിടന്നു. എട്ടു മണിക്ക് കുളിച്ചു വീണ്ടും സിസ്റ്റത്തിന്‍റെ മുമ്പിലേക്ക്.

സെല്‍ ഫോണ്‍ റിംഗ് ചെയ്യുന്നു. ചേട്ടനാണ്. "എങ്ങനെ ഉണ്ട് പണി? തീര്‍ന്നോ? ഭക്ഷനംമൊക്കെ നേരത്തിനു കഴിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ അല്ലെ?"

"ഉം ഉം ...ഞാന്‍ വെയ്ക്ക് . വൈകുന്നേരം നേരത്തെ ഇറങ്ങേണ്ടാതല്ലേ?" ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു .

ഞാന്‍ ചേട്ടനെ വേദനിപ്പിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ? കൂടുതല്‍ എന്തെന്കിലം പറയാമായിരുന്നു. ചേട്ടന്‍ വല്ലതും കഴിച്ചു കാണുമോ? എന്തൊക്കെയോ മനസ്സില്‍ വന്നു. ഉം... ഇനിയും അതൊക്കെ ആലോചിചിരുന്നാല്‍ ഇന്നും നേരത്തിനു പോക്കുണ്ടാവില്ല. ശ്രദ്ധ വീണ്ടും സിസ്റ്റ്തിലേക്ക്.

മണി പന്ത്രണ്ടായീ.... ആരോ കഴിക്കാന്‍ വിളിച്ചു. സിസ്റ്റ്തില്‍ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ പറഞ്ഞു "നിങ്ങള്‍ പോയിക്കോളൂ...." പിന്നെയും ആരൊക്കെയോ വിളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മണി രണ്ടര ആയപ്പോള്‍ തോന്നി - പഴയ പോലെ അല്ലല്ലോ? ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്നെ കുറിച്ചു മാത്രം ഓര്‍ത്താല്‍ പോരല്ലോ? എന്റെ ചേട്ടന്റെ ആരോഗ്യം കൂടി ഇപ്പോള്‍ എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ആണല്ലോ? ഈ ഉത്തരവാദിത്തം നിരവേട്ടനും എനിക്ക് എന്റെ ആരോഗ്യം കൂടി നോക്കണമല്ലോ? അതുകൊണ്ട് മാത്രം ഞാന്‍ കഴിക്കാന്‍ പോയി. ഒരു മസാല ദോശയും മന്ഗോ മില്‍ക്ക് ഷെയ്ക്കും കഴിച്ചു ധൃതിയില്‍ തിരിച്ചെത്തി.

ചേട്ടന്‍ കഴിച്ചു കാണുമോ? ഫോണ്‍ ചെയ്തു. വല്ല മീടിങ്ങിലോ മറ്റോ ആയിരിക്കും. ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു. അഞ്ചു മണിക്ക് ചേട്ടന്‍ തിരിച്ചു വിളിച്ചു.
"ഇറങ്ങിയോ?"
"അയ്യോ... ഇല്ല. ഇന്നും വൈകും. ചേട്ടന്‍ പോയിക്കോളൂ.

മണി രാത്രി എട്ടു. എന്റെ ഫ്ലോര് ഇല്‍ മൂന്നോ നാലോ പേരെ ഉള്ളൂ.. അവര്‍ കുശലം പറഞ്ഞും ബ്രൌസ് ചെയ്ടും സമയം കളയുന്നു. അവര്‍ പ്രരബ്ധക്കരല്ലല്ലോ? ചേട്ടന്‍ ഇതാ പിന്നെയും വിളിക്കുന്നു.
"ഒന്‍പതു മണിയുടെ ലാസ്റ്റ് ബസ്സില്‍ ഇറങ്ങാം" എന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞപ്പോള്‍ കണ്ണുകള്‍ നനഞ്ഞിരുന്നു.

"ആര്‍ക്കു വേണ്ടിയാ ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ ജോലി ചെയ്യുന്നത്"? ആലോചിച്ചിരിക്കാന്‍ നേരമില്ലa. സമയം പോയാല്‍h ഒന്‍പതു മണിക്കുംt പോകാന്‍ പര്ഗ്ര്ങില്‍t. ശ്രദ്ധ വീണ്ടുംa സിസ്റ്റ്തിലേക്ക്.

മണി പത്തര ആയെന്നു അറിഞ്ഞില്ല. ഷിഫ്റ്റില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന സരസ്വതി ഇറങ്ങാന്‍ യാത്ര പറഞ്ഞപ്പോളും ഇറങ്ങാന്‍ തോന്നി. ഇന്നെങ്കിലും പണി തീര്‍ത്താല്‍ നാളെ എങ്കിലും നേരത്തെ ഇറങ്ങാമെന്ന് ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഇറങ്ങിയില്ല. പതിനൊന്നു മണിയുടെ കാബില്‍ പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ മോണിറ്ററില്‍ നിന്നു മുഖം തിരിക്കാതെ ലാന്‍ഡ്‌ ഫോണ്‍ സ്പീകെരില്‍ ഇട്ടു കൊണ്ടു ചേട്ടനെ വിളിച്ചു.
"ചേട്ടാ വല്ലതും പാര്‍സല്‍ വാങ്ങി വയ്ക്കുമോ? വന്നിട്ട് ഒന്നും ഉണ്ടാക്കി തിന്നാന്‍ സമയം ഉണ്ടാവില്ല." "ഉം..." ചേട്ടന്‍ ഒന്നു മൂളി. "എടീ എനിക്കെന്തിനാടീ ഒരു ഭാര്യ? മതിയാക്കി വാ. ഇനി നാളെയാവാംബാക്കി പണി". തമാശ ചേര്ന്ന സ്വരത്തിലാണ് ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞതെങ്ങിലും മനസ്സിലെ വേദന എനിക്കറിയാം.

മതി. ബാക്കി നാളെയാകാം. കൂടുതലൊന്നും ആലോചിക്കാതെ ഇറങ്ങി. പതിനൊന്നു മണിയുടെ കാബില്‍. വീടെത്താന്‍ മുപ്പത്തി രണ്ടു കിലോ മീറ്റര്‍ പോകണം. രാത്രി ആയതു കൊണ്ടു ഡോര്‍ സ്റ്റെപ്പ് ഡ്രോപ്പ് ആണ്. എന്റെതായിരിക്കും അവസാനത്തെ ഡ്രോപ്പ്. രാത്രി പന്ദ്രണടെ കാല്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ എത്തി. അത് വരെ ടി.വി. കണ്ടു കൊണ്ടു സമയം കളയുക ആയിരുനു‌. ഫ്ലാറ്റിന്റെ ഡോര്‍ തുരന്നാണ് കിടന്നിരുന്നത്. ചേട്ടന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരിരുന്നു. എത്ര ക്ഷീണിച്ചു വീട്ടിലെത്തിയാലും തളര്‍ന്നു പോകാതിരിക്കാനുള്ള എന്റെ ഊന്നു വടിയാണ് ചേട്ടന്റെ സ്നേഹം. ബാഗും കണ്ണടയും മാറ്റി വച്ചു ചേട്ടന്റെ മാറിലേക്ക്‌ ഞാന്‍ ചാഞ്ഞു. അടുത്തത് ഉറക്കമാണെന്ന് ചേട്ടനറിയാം. അത് കൊണ്ടു തന്നെ പറഞ്ഞു - "ഉം... ചെല്ല്. കുളിച്ചു ഫ്രഷ്‌ ആയി കിടന്നുറങ്ങിയാല്‍ നാളെ രാവിലെ ക്ഷീണം അറിയില്ല. ചെല്ല് ചെല്ല്...എന്നിട്ടാകാം ഭക്ഷണം." കുളിമുരിയിലെക്കെന്നെ ഉണ്ടിക്കൊണ്ട് ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു. ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് പൊട്ടി തെറിച്ചു. "ഞാന്‍ ഒരു രണ്ടു മിനിട്ട് ഇരുന്നൂട്ടെ.. ക്ഷീണിച്ചു വരുമ്പോഴും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു സമാധാനം തരില്ല..."

ചേട്ടന്റെ ക്ഷമയും പോയി. "എടീ... സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് ജോലിക്ക് പോകുന്ന നീ തോന്നുന്ന നേരത്ത് വീട്ടില്‍ വരുന്നതിനും കുടുംബം നോക്കാതതിനും ഒന്നും ഞാനൊന്നും പറയുന്നില്ലാല്ലോ? ഞാന്‍ ക്ഷമിക്കുന്നില്ലേ? എന്നെങ്ങിലും നമ്മുടെ ജീവിതം ശരിയാകുമെന്ന വിശ്വാസത്തോടെ.. ? എന്നിട്ടും നീ എന്നെ ഭരിക്കുന്നോ?

തെറ്റ് എന്റെ ഭാകതാനെന്നരിഞ്ഞിട്ടും എന്റെ ക്ഷീണവും, നിസ്സഹായാവസ്ഥയും എന്റെ മുഖത്ത് വരാനിരുന്ന കള്ള ചിരിയെ പോലും പുറത്തു വിട്ടില്ല. ചേട്ടന്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നു. കുളി കഴിഞ്ഞു ആര്ഖ്‌ഖ്‌ൂ വേണ്ടി ഞാന്‍ മേശ പുറത്തു വച്ചിരുന്ന പാര്‍സല്‍ എടുത്തു കഴിച്ചു. ചേട്ടന്‍ ടി.വി. യില്‍ തന്നെ കണ്ണും നട്ട് ഇരിക്കുകയാണ് . "തമ്മില്‍ കാണാന്‍ കിട്ടുന്ന നേരമൊക്കെ ടി.വി. കണ്ടു തീര്‍ത്തോളൂ എന്നൊരു തോണ്ടലും കൊടുത്തു." കൂടുതല്‍ പറഞ്ഞാല്‍ വശലാവുമെന്നു തോന്നിയത് കൊണ്ടു ഞാന്‍ പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കൈ കഴുകിയ ശേഷം നേരെ ചെന്നു കിടന്നു.

ചേട്ടന്‍ set ചെയ്തിരുന്ന alarm രാവിലെ ആറ് മണിക്ക് അടിച്ചു.

എഴരക്ക്‌ പോകാനാണ് ആദ്യം വിചാരിച്ചത്. ഇന്നെങ്ങിലും അഞ്ചു മണിക്ക് ഇറങ്ങണം. അത് കൊണ്ടു രാവിലെ തന്നെ പോകാം. ആറെ കാലായപ്പോള്‍ എഴുന്നേറ്റു. കുളിച്ചു വിളക്ക് കത്തിച്ചു. വീട്ടില്‍ നിന്നു ഇറങ്ങാന്‍ നേരത്ത് ആലോചിച്ചു - "എത്രയോ ദിവസം ആയല്ലോ വിളക്ക് കത്തിച്ചിട്ട് ...."

എന്റെ കയ്യില്‍ ഉള്ള ചാവി എടുത്തു വീട് തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി. വീട് പൂട്ടിയപ്പോഴാണ് ഓര്‍ത്തത്‌. വിളക്ക് കത്തിച്ചു എന്നല്ലാതെ Krishnan - nte mukham ഒന്നു നോക്കിയത് പോലുമില്ല!

എന്നത്തേയും പോലെ ബസ്സ് കിട്ടാന്‍ ഓടേണ്ടി വന്നു. ഒരു vidhathil ആറെ മുക്കലിന്റെ ബസ്സ് കിട്ടി. ഇനി മണിക്കൂര്‍ ദൂരം ബസ്സില്‍....

ജീവിതം തുടങ്ങിയതെ ഉള്ളൂ... ഈ ഭാരം ജീവിത കാലം മുഴുവന്‍ ഞാനെങ്ങനെ ?? വീട്ടില്‍ ഞാന്‍ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല. വീട് അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്നു. ഭര്‍ത്താവിന്റെ വരാനിരുന്ന തന്നെ നോക്കുന്നില്ല. മടുത്തു... ശരിക്കും മടുത്തു... ഇതാണോ ഈശ്വരാ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ച ജീവിതം? സമാധാനം എന്നത് ഈ ജീവിതത്തില്‍ ഇനിയെനിക്കില്ലന്നാണ് തോന്നുന്നത്... ബസ്സില്‍ അടുത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടി നല്ല ഉറക്കമാണ്. ഇനിയും അര മണിക്കൂറോളം പോകണം. വണ്ടി ട്രാഫിക്കില്‍ കിടക്കുന്നു. ഇനി ഇന്നെന്തോക്കെ ചെയ്യണം എന്ന് ആലോചിച്ച് വെയ്ക്കാം.

ഉച്ച്ചയായപ്പോഴെയ്ക്കും ഒരു വിധം പണി തീര്ത്തു. മൂന്നരയുടെ ബസ്സില്‍ ഇറങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അഞ്ചു മണി ആയപ്പോഴേക്കും വീട്ടില്‍ എത്തി. ഇതു പോലെ ഒരു വൈകുന്നേരം കണ്ടിട്ട് എത്ര നാളായീ... വീട് തുറന്നു. വീട്ടില്‍ സാധനങ്ങളൊക്കെ വാരി വലിച്ചാണ് കിടക്കുന്നത്. ഒരു നെടുവീര്‍പ്പോടെ അകത്തു കയറി. ആദ്യം തന്നെ അടുക്കളയില്‍ കയറി ഒരു ചായ ഉണ്ടാക്കി കുടിച്ചു. കൈ അടുത്ത് പോയത് ടി.വി. യുടെ സ്വിച്ചിനു അടുത്തെക്കനെങ്കിലും ഓണ്‍ ചെയ്തില്ല. പോയി ഒന്നു കുളിച്ചു. പിന്നെ വീടൊക്കെ ഒന്നു അടുക്കി വച്ചു അടിച്ചും വാരി. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സീ. ഡി - മയില്‍പ്പീലി ആണ് മ്യൂസിക്‌ സിസ്ടത്തില്‍ കിടന്നിരുന്നത്. ദാസേട്ടന്‍ പാടിയ ആ പാട്ടുകള്‍ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ ഞാന്‍ പൂജാ മുറി വൃത്തിയാക്കി. പിന്നെ പാട്ടു പോസ് ചെയ്തു വിളക്ക് കത്തിച്ചു. വീട്ടില്‍ ലൈറ്റ് ഒന്നും ഇട്ടിട്ടില്ല. വിളക്കിന്റെ തിരി നാളത്തില്‍ സ്വര്‍ണ തിളക്കത്തോടെ എഴഴകോട് കൂടി എന്റെ കൃഷ്ണനും ഞാനും... ആ ദിവ്യ രൂപം കണ്ടു കൊതി തീരില്ലെന്കിലും കണ്ണുകള്‍ താനേ അടഞ്ഞു...

കാളിംഗ് ബെല്ലിന്റെ ശബ്ദമാണ് എന്നെ ഉണര്‍ത്തിയത്. എത്രയോ നാളുകളായി എന്നെ തേടി വരാം മറന്നിരുന്ന എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത് - എന്റെ പുഞ്ചിരി - ഇപ്പോള്‍ എന്നെ വിട്ടു പോകാന്‍ മടി കാണിക്കുന്നു.. വാതില്‍ തുറന്നു. ചേട്ടനാണ്.

"ഹാവൂ... എത്ര നാളായീ ഞാനെന്റെ ഭാര്യടെ മുഖം ഒന്നു സന്തോഷത്തോടെ കണ്ടിട്ട്?"
"ചായ എടുക്കാം" എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ അടുക്കളയില്‍ കയറിയപ്പോള്‍, പോസ് ചെയ്തിരുന്ന സീ. ഡി. ചേട്ടന്‍ പിന്നെയും പ്ലേ ചെയ്തു.

മലയാളിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഗായകന്‍ ദാസേട്ടന്റെ സ്വരത്തില്‍ മയില്പ്പെളിയില്‍ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പാട്ട് - "ഗുരുവായൂരപ്പാ നിന്‍ മുന്നില്‍ ഞാന്‍ ഉരുകുന്നു കര്‍പ്പൂരമായീ...."